Ο ΕΡΩΤΑΣ είναι παντού: “πάθος και πόθος µαζί (sexe), “έρως ελευθερίας” (εξέγερση), “έρως δηµιουργικότητας” (τέχνη), “έρως πολιτικής” (διπλωµατία), “έρως Θεού” (θρησκεία), “έρως ψυχής” (µεταφυσική), “έρως δίχως ανταπόκριση” (µανία) κ.α.
Πολύπλοκο, µυστηριώδες και ανεξήγητο συναίσθηµα, µε πολλές εκφάνσεις που καλύπτουν σχεδόν όλες τις δραστηριότητές µας. ∆εν υπόκειται σε κανόνες, ούτε σε κοινωνικές συµβατότητες. Γεννά τη λαγνεία, την επιθυµία για τη συνεύρεση µε τον “άλλο”, αλλά και τον ενθουσιασµό για τα µεγάλα. Στα ώριµα χρόνια, όταν το πάθος καταλαγιάσει πια, κυριαρχεί η α γ ά π η, µε την τρυφερότητα, το πραγµατικό νοιάξιµο για τον άλλο, το “έσονται οι δυο εις σάρκα µίαν”.
ΣΤΗΝ εποχή µας, λίγο η οικονοµική κρίση, περισσότερο η πανδηµία και το πολιτικό χάος που κυριαρχεί παντού, αλλά και η ακρίβεια της ζωής, περιθωριοποίησαν τον έρωτα… Απόδειξη; Γάµοι ελάχιστοι, διαζύγια πάµπολλα, πρόβληµα υ π ο γ ε ν ν η τ ι κ ό τ η τ α ς. Πολλοί νέοι δεν παντρεύονται, η υποµονή σε γάµους εξαντλείται πολύ εύκολα, οι τσακωµοί είναι συνήθεις. Το sexe έπαψε να είναι ταµπού, ενώ και η πραγµατική αγάπη σπανίζει. Σήµερα, “ο τεχνητός έρως”, µέσω media mass, µε τα ποικίλα ρούχα, αξεσουάρ, “δωράκια” (κούκλες, γυναικεία εσώρουχα, “ερωτικά παιχνίδια” κ.ά.) δείχνουν πόσο αποµυθοποιήθηκε ένα συναίσθηµα που άλλοτε έκρυβε το µυστήριο, τη γλυκιά προσµονή, την έκπληξη, την ικανοποίηση, την πληρότητα. Το σεξ µπορεί ακόµη να συνδέει (διαδικτυακά) δυο άτοµα, να απελευθερώνει, να εκτονώνει…, όµως, έπαψε να έχει µυθιστορηµατικές (ροµαντικές) προσδοκίες.
ΠΑΡΟΛΑ αυτά, για την ηµέρα και το ξενόφερτο (αγγλοσαξονικό) έθιµο του Αγίου Βαλεντίνου, φέρνουµε στο προσκήνιο λίγους απλούς, δυνατούς, ερωτικούς στίχους από τη λαϊκή παράδοσή µας-τη µόνη που έχει την ισχύ να εξυµνεί την α γ ά π η στις πραγµατικές διαστάσεις της:
• ∆εν έχει η αγάπη σύνορα, δεν τήνε πιάνει νόµος, /όπου περάσει και διαβεί είν’ ανοιχτός ο δρόµος.
• Αγάπη κάστρα καταλεί και τα θεριά µερώνει /κι εγώ την έχω στην καρδιά, πώς δε µε θανατώνει!
• Άνοιξε, πόρτα τ’ ουρανού, να µεγαλώσει η πλάση, /να βρει ο σεβντάς µου περασιά, τον κόσµο µη χαλάσει.
ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ, ο έρωτας, ως ένα από τα πιο διαχρονικά θέµατα στις ανθρώπινες σχέσεις, στην τέχνη, τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία, αποτελεί ένα σύνθετο και συχνά «µέγα µυστήριο» που περιλαµβάνει συναισθήµατα ήδονής, οδύνης, λόγου, πάθους, µανίας αλλά και πληρότητας. Γι αυτό και είναι το πιο πολυτραγουδηµένο συναίσθηµα…
*Μυρτιώτισσα (Θεώνη ∆ρακοπούλου, 1885-1968)
