Χτίζοντας αντοχή στα δύσκολα

Όλο και περισσότερα είναι τα νεαρής -κυρίως- ηλικίας άτοµα που «κρασάρουν» (στη γλώσσα τους), καταρρέουν δηλαδή όταν υφίστανται στρες, κούραση ή κάποιου είδους συναισθηµατική φόρτιση.
Μπορεί το τραυµατικό γεγονός να είναι ένα δύσκολο µάθηµα ή ένας καυγάς στο σχολικό περιβάλλον ή οι απαιτήσεις συνεργασίας σ’ ένα οµαδικό project. Όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια θα ακούσουµε το «έχω περάσει τα όριά µου» ή «έχω καταρρεύσει ψυχολογικά» για περιπτώσεις, οι οποίες για µεγαλύτερης ηλικίας ανθρώπους µε διαφορετικά βιώµατα, ίσως φαντάζουν απλές στην αντιµετώπιση.
Τι κάνει, λοιπόν, τους ανθρώπους ν’ αντέχουν και γιατί αυτή η ικανότητα της ψυχικής ανθεκτικότητας µοιάζει να µην υπάρχει στους νεότερους;
Οι εµπειρίες της ζωής είναι η προφανής απάντηση. Σ’ ένα περιβάλλον «παιδοκρατικό» οι γονείς και οι µεγάλοι γενικότερα είναι εκείνοι που προσπαθούν να χτίσουν ένα τείχος προστασίας γύρω από τα παιδιά για πολλά χρόνια, αφαιρώντας στην ουσία από τα ίδια τη δυνατότητα να αποκτήσουν τις εµπειρίες εκείνες που θα τα βοηθήσουν αργότερα να αντεπεξέλθουν στις όποιες αντιξοότητες. Η ψυχική ανθεκτικότητα εµπεριέχει την έκθεση στην αντιξοότητα.
Οπότε οι διαρκείς υποχωρήσεις και η έλλειψη ορίων σε συνδυασµό µε την έλλειψη δεξιοτήτων για την επίλυση προβληµάτων οδηγούν στην απουσία της ψυχικής ανθεκτικότητας, η οποία στους καιρούς που ζούµε µοιάζει να είναι το νούµερο ένα προσόν για κάθε περιβάλλον δραστηριότητας.