Χρόνος ο «ηλιοτρόπος»

Καλλιεργείται πεδίο, για να κάνουν πάρτι οι κερδοσκόποι µε το πρώτο κοινωνικό και δηµόσιο αγαθό, το νερό, που αποτελεί πηγή ζωής. Κοινωνικοποιείται το κόστος και ιδιωτικοποιείται το κέρδος, γίνεται ένας αχταρµάς, ένα ανακάτεµα, µία επικοινωνιακή ανακατωσούρα. Υπάρχει πολιτική ευθύνη ή άλλου είδους οικονοµική και σε ποιον µπορεί να αποδοθεί το παράνοµο και παράλογο;
Υπέρογκα τα κέρδη πρώτα της κυβέρνησης από την άµεση φορολογία και τις εισπράξεις του ΦΠΑ, όσο αυξάνεται ο πληθωρισµός. Κατόπιν έρχονται οι τράπεζες, οι επιχειρηµατίες και το µεγάλο κεφάλαιο. Στόχος να επηρεαστούν οι Ευρωπαίοι και άλλοι ενδιαφερόµενοι να επενδύσουν στη χώρα µας.
Οφείλουµε να βρισκόµαστε εντός του πεδίου επικοινωνίας του χρόνου και ας µη διαµορφώνουµε «ωράρια», να καλύπτουµε κάθε ορατό κενό. Με τον χρόνο προσαρµοζόµαστε. Είναι κι αυτός συγκεκριµένος. Έχει τη δική του διάσταση. Τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, τις ώρες. Κουβαλάει µόνο αριθµούς σε γραµµική εκδοχή. Ο σύγχρονος άνθρωπος µέσα στην πορεία του γιορτάζει την καθηµερινότητα, η οποία ξεκινάει την ηµέρα, δηλώνεται στις εποχές, στον χρόνο και επεκτείνεται στον αιώνα. Κάποτε η γέννηση και ο θάνατος ήταν κατανοητό, µονάχα όσο η ανατολή και η δύση του ήλιου.
Οι γιορτές είχαν κάποια αξία. Να µας θυµίζουν την προηγούµενη γραµµικότητα του χρόνου. Η απόλυτη αυτή ιδιότητα του χρόνου είναι η εξέλιξη. Μέσα σ’ αυτήν την πορεία εκείνο που χάνεται είναι ο ανθρωπισµός. Μπορεί να γίνεται κατανοητή η ανάµνηση, αλλά δεν µπορεί κανείς να συνδεθεί απόλυτα µε τον χρόνο, γιατί οι όλο και εντεινόµενες νέες ανακαλύψεις σπρώχνουν τον εποχούµενο στον χρόνο µπροστά, αν και µερικοί µπορεί να γυρίσουν νοερά πίσω σε κάποια προοδευτικά ή οπισθοδροµικά περιστατικά και να παραδειγµατιστούν.
Ο σύγχρονος άνθρωπος ζει σήµερα σε µία διαταραγµένη εποχή. Πάει ν’ αποξενωθεί και χωρίς να το συνειδητοποιεί, αναφέρεται στην αποξένωση του. Έγινε προσιτός µε τα τηλέφωνα να χτυπούν, υπενθυµίζοντας ονόµατα και γεγονότα. Ακόµα και στην ερηµιά κάποιο µέιλ θα ‘ρθει να µιλήσει.