Χανιά: Διασώστες δίπλα στον συνάνθρωπο! – Εμπειρίες, συναισθήματα, ιστορίες

Τους συναντάς κάθε φορά που ένας άνθρωπος έχει ανάγκη. Σε µια έρευνα για αγνοούµενο στο βουνό, σε µια πυρκαγιά να πασχίζουν για την κατάσβεση της, σε ένα συµβάν τραυµατισµού ή ακόµα και σε µια απλή λιποθυµία! Οι εθελοντές διασώστες στα Χανιά είναι πάντα εδώ, δίπλα στον απλό πολίτη. Μαζί µε ορισµένους από αυτούς µοιραστήκαµε τις εµπειρίες, τα συναισθήµατα, τις ιστορίες τους…

Μ. Μαλεκάκης:  “∆εν φοβηθήκαµε ποτέ την ευθύνη”

1 από 3

Τριάντα χρόνια µέλος στον “Ορειβατικό Σύλλογο Χανίων” ο Μάνος Μαλεκάκης. Ένας σύλλογος που πραγµατοποιούσε διασώσεις πολύ πριν συσταθούν εθελοντικές οµάδες, πριν ακόµα  δηµιουργηθεί ΕΜΑΚ. Οι φορείς των Χανίων πάντα εµπιστεύονταν   του ανθρώπους του “Ορειβατικού”  καθότι είναι “κατεχάρηδες” των βουνών και είχαν συµβάλλει σε εκατοντάδες επιχειρήσεις. Ο συνοµιλητής µας εξηγεί:   «Υπάρχει εξοικείωση   για τα µέλη του Ορειβατικού γιατί κάθε σαββατοκύριακο βγαίνουν οµάδες ,  οργανωµένα και ατοµικά, στο βουνό και υπάρχει µια  δραστηριότητα συνεχής για δεκαετίες.   ∆ιαθέτουµε µια συγκεντρωµένη εµπειρία, κάνουµε στα µέλη µας τακτικά σεµινάρια πρώτων βοηθειών µε τον Ερυθρό Σταυρό, οπότε όλοι κάποια βασικά τα γνωρίζουν. Υπάρχει γενικά µια προθυµία, αν και δεν υπάρχει συγκεκριµένο πλαίσιο στην ελληνική νοµοθεσία και υπάρχει ένα πρόβληµα µε την ευθύνη. Εµείς ποτέ δεν φοβηθήκαµε την ευθύνη  αλλά αν κάνεις διάσωση και συµβεί  το οτιδήποτε  βρίσκεσαι εκτεθειµένος.  Εάν π.χ.  δώσεις φάρµακο , θεωρείται ιατρική πράξη, οπότε  δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται και δεν καλύπτεσαι από πουθενά».

Τον καλούµε να θυµηθεί κάποιες χαρακτηριστικές επιχειρήσεις διάσωσης που συµµετείχε. «Ήταν καλοκαίρι και ήµουν στην Αγ. Ρουµέλη διακοπές µε την οικογένεια, καθόµασταν και τρώγαµε. Αντιληφθήκαµε πως κάποιος έκανε σήµα – ανάβοντας και σβήνοντας ένα φακό – από µια τοποθεσία που λέγεται “του Παπαδόπουλου” στην είσοδο της Σαµαριάς στο αριστερό πλάι.  Μαζί µε τον Γιάννη και τον Ηλία Τζατζιµάκη αποφασίσαµε να πάµε. Νύχτα, βγήκαµε στο βουνό  κατά τις 10:30 το βράδυ µε φακούς, χωρίς ουσιαστικά τεχνικά µέσα, ιµάντες ή φορείο. Το µόνο που ζητήσαµε από το φυλάκιο της Σαµαριάς ήταν να ανάβουν τον φακό για να σηµαδεύουν πού θα κατεβούµε, γιατί µπήκαµε µέσα από γκρεµούς.   Κατά τη 1:00 το πρωί  φτάσαµε στο σηµείο. Ήταν ένας οδηγός που έπαιρνε αµοιβή από ξένους και είχε έναν Αυστριακό πελάτη. Είχαν ξεµείνει από νερό και είχαν εγκλωβιστεί σε µια σάρα, δεν µπορούσαν να πάνε ούτε µπρος ούτε πίσω  Ο Αυστριακός ήταν απελπισµένος. Τους προσεγγίσαµε, τους δώσαµε νερό και τους κατεβάσαµε υποβασταζόµενους στις 4:00 το πρωί.  Ήταν πάρα πολύ δύσκολη επιχείρηση, γιατί ήταν νύχτα και σε αχαρτογράφητο πεδίο, δεν υπήρχε µονοπάτι. Οι άνθρωποι ήταν ακίνητοι, χωρίς νερό, µέσα στο καλοκαίρι. Αν τους αφήναµε εκεί το βράδυ, ο ξένος µπορεί να µην ξηµερωνόταν ή να έκαναν κάποια λάθος κίνηση από απόγνωση και να σκοτώνονταν. »

ΟΙ ∆ΥΟ ΠΟΛΩΝΟΙ

Ο Μάνος ήταν ανάµεσα στους Χανιώτες που συµµετείχαν στη αναζήτηση δύο αδελφών από την Πολωνία που είχαν χαθεί στα Λευκά Όρη και τελικά βρέθηκαν νεκροί  στο φαράγγι της Τρυπητής. «Τα δύο αδέλφια ήθελαν να περάσουν το φαράγγι της Σαµαριάς, είχαν πάει µε γκρουπ, αλλά η ξεναγός δεν τους οδήγησε στο δρόµο προς το    φαράγγι και εκείνοι ανέβηκαν το µονοπάτι προς τον  Γκίγκιλο! Αυτό γίνεται συχνά όταν οι ξεναγοί δεν καθοδηγούν του ανθρώπους τους. Οι περισσότεροι το καταλαβαίνουν όταν ανέβουν λίγο, αλλά οι δύο Πολωνοί που ήταν νέα παιδιά και είχαν δυνάµεις συνέχισαν. Όταν στο τέλος της εκδροµής κατάλαβε το γκρουπ ότι έλειπαν η ξεναγός είχε πει ότι είχαν µπει µέσα στη Σαµαριά και οι έρευνες ξεκίνησαν εκεί» θυµάται.

Συνεχίζοντας την ιστορία αφηγείται πως «ο τότε αρµόδιος Πολιτικής Προστασίας της Νοµαρχίας ο Χ.  Κουκιανάκης   έκανε τροµερές προσπάθειες. Έστειλαν οµάδες παντού µέσα στο φαράγγι, ΕΜΑΚ, στρατό, αλλά  κανένα αποτέλεσµα. Όταν του συστήθηκα σε µια συνάντηση στη Νοµαρχία, µε ρώτησε αν µπορούσε να συµµετέχει ο Σύλλογος στην έρευνα και   βρήκα τον Γιώργο Μποµπολάκη και τον Φάνη Φουντουλάκη και ο Κουκιανάκης µας  επιστράτευσε από τις δουλειές µας όλους  “λόγω κινδύνου ανθρώπινης ζωής”. Φύγαµε ξηµερώµατα από τον Οµαλό και χτενίσαµε όλη την περιοχή από τον Γκίγκιλο µέχρι την Αγ. Ρουµέλη. Η ζέστη ήταν τόση που το φαράγγι της Τρυπητής έβγαζε αντάρα και από τον Κουστογέρακο νόµιζαν ότι είχε πάρει φωτιά!  Φτάσαµε εξαντληµένοι, νύχτα στην Αγ. Ρουµέλη, κάνοντας σε µία µέρα µια διαδροµή που συνήθως θέλει δύο!» ∆υστυχώς του Πολωνούς δεν τους βρήκαν οι διασώστες αλλά τυχαία ένας  ορειβάτης που είχε δοκιµάσει να κατέβει στο φαράγγι της  Τρυπητής, µε το συµβάν να έχει τραγικό τέλος.

Ολοκληρώνοντας τη συζήτηση µας ο Μ. Μαλεκάκης επισηµαίνει πως «δυστυχώς οργανωµένη διάσωση   στην Ελλάδα δεν υπάρχει.  Στην Ευρώπη, π.χ. στις Άλπεις, υπάρχει επαγγελµατική διάσωση. Ασφαλίζεσαι και αν συµβεί κάτι, σε 5 λεπτά έρχεται ελικόπτερο µε γιατρό, διασώστη και σκύλο. Αυτό κοστίζει, αλλά αν είσαι ασφαλισµένος καλύπτεσαι. Εδώ βασιζόµαστε στο φιλότιµο των ανθρώπων της Αγ.  Ρουµέλης, των πυροσβεστών στην Ανώπολη ή των µελών του συλλόγου, που δεν είναι καν η δουλειά τους. Εµείς δεν έχουµε την επίσηµη πιστοποίηση και αν συµβεί κάτι, είµαστε εκτεθειµένοι».

Φ. Μποτώνακη: Ένα “ευχαριστώ” η καλύτερη ανταµοιβή

1 από 2

Ένα σοβαρό τροχαίο στο οποίο βρέθηκε µπροστά έκανε την Φαίδρα Μποτωνάκη να ενταχθεί στην Επίλεκτη Οµάδα Ειδικών Αποστολών (ΕΠΟΜΕΑ).  «Ένα αγροτικό όχηµα είχε εκτραπεί της πορείας του και είχε παρασύρει έναν άνθρωπο, ο οποίος κατέληξε να εκσφενδονιστεί σε έναν γκρεµό. Λόγω του δύσβατου σηµείου, µέχρι να φτάσουν οι πυροσβεστικές δυνάµεις, ήµουν η µοναδική που κατάφερε να τον προσεγγίσει. Εκείνη τη στιγµή, όµως, συνειδητοποίησα κάτι που µε συγκλόνισε, δεν ήξερα αν µπορούσα πραγµατικά να τον βοηθήσω και  ακόµη περισσότερο, δεν ήξερα τι ακριβώς έπρεπε να κάνω. Το συναίσθηµα του να βλέπεις έναν άνθρωπο να έχει ανάγκη, να θέλεις να προσφέρεις βοήθεια αλλά να µην έχεις τη γνώση, ήταν κάτι που δεν ήθελα να ξαναζήσω. Αυτό αποτέλεσε την αφετηρία για να αναζητήσω εκπαίδευση στις πρώτες βοήθειες. Έτσι, ξεκίνησα ως εθελόντρια πυροσβέστης, όπου πέρα από την κατάσβεση πυρκαγιών και τη διαχείριση δύσκολων καταστάσεων, εκπαιδευόµαστε και στην παροχή πρώτων βοηθειών σε συνεργασία µε το ΕΚΑΒ. Μέσα από αυτή τη διαδροµή γνώρισα και µέλη της ΕΠΟΜΕΑ, καθώς πολλοί από αυτούς είναι επίσης εθελοντές πυροσβέστες» δηλώνει  η κοπέλα, προσθέτοντας  την εντυπωσίασε το υψηλό γνωστικό   επίπεδο της οµάδας, η εξειδίκευση που διαθέτει ο καθένας στον τοµέα του, αλλά και η λογική, η οργάνωση και το πάθος τους για την προσφορά βοήθειας.

Οι εµπειρίες της όλα αυτά τα χρόνια πάµπολλες.  Θυµάται την επιχείρηση αναζήτησης αγνοούµενου,  έναν άνδρα βελγικής καταγωγής που είχε χαθεί στο µονοπάτι Σούγιας–Παλαιόχωρας, µέσα στο καλοκαίρι και υπό ιδιαίτερα υψηλές θερµοκρασίες. «Γνωρίζοντας τις ιδιαιτερότητες της περιοχής ,την έλλειψη σκιάς και φυσικών πηγών νερού, η ανησυχία µας ήταν έντονη από την πρώτη στιγµή. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, είχα την ευκαιρία να συνοµιλήσω µε τη σύζυγό του, η οποία βρισκόταν σε εξαιρετικά δύσκολη ψυχολογική κατάσταση, της υποσχεθήκαµε ότι θα κάνουµε ότι περνάει απ το χέρι, µας γεγονός που προσέθετε ακόµα µεγαλύτερο βάρος στην ευθύνη που νιώθαµε. Μετά από 24 ώρες αναζήτησης, ο αγνοούµενος εντοπίστηκε αφυδατωµένος και µε µικροτραυµατισµούς από πτώσεις, ωστόσο σε σχετικά καλή γενική κατάσταση. Η στιγµή της προσέγγισής του είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Το βλέµµα του, γεµάτο ανακούφιση και ευγνωµοσύνη, καθώς και το γεγονός ότι δεν σταµάτησε να µας ευχαριστεί σε όλη τη διάρκεια της επιστροφής, ήταν βαθιά συγκινητικά. Εξίσου έντονη ήταν και η εικόνα της επανένωσής του µε τη σύζυγό του η αγκαλιά τους, όταν συνειδητοποίησε ότι ήταν ζωντανός και ασφαλής. Θυµάµαι χαρακτηριστικά τη στιγµή που εκείνη, µε δάκρυα στα µάτια, γύρισε προς το µέρος µας και ψέλλισε ένα  “ευχαριστώ”. Ήταν µια εικόνα που αποτυπώνει µε τον πιο ουσιαστικό τρόπο γιατί κάνουµε αυτό που κάνουµε.»

Υπήρχαν όµως και συµβάντα, που δεν είχαν θετική έκβαση, όπως η προσπάθεια αναζήτησης ενός Γερµανού υπηκόου στο µονοπάτι Ε4 που δυστυχώς δεν βρέθηκε ζωντανός. «Ήταν  µία από εκείνες τις στιγµές που σε φέρνουν αντιµέτωπο µε τη σκληρή πλευρά αυτής της δράσης. Όσο κι αν προετοιµάζεσαι, η απώλεια δεν παύει να σε επηρεάζει. Ωστόσο, ακόµη και σε τέτοιες περιπτώσεις, γνωρίζουµε ότι η παρουσία µας και η ολοκλήρωση της αναζήτησης έχει αξία , τόσο για την αποκατάσταση της αλήθειας όσο και για να δοθεί ένα τέλος στην αγωνία των ανθρώπων που περιµένουν.»

ΚΙΝΗΤΡΟ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 Ποια είναι τα συναισθήµατα ενός εθελοντή όταν κάνει µια διάσωση. Πως λειτουργεί όταν βρίσκεται στη διαδικασία αναζήτησης, πως αντιµετωπίζει τις δυσκολίες  ;

«Από τη µία υπάρχει η αγωνία για την έκβαση της επιχείρησης και η ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο που αναζητείται, και από την άλλη η αποφασιστικότητα και η προσήλωση στον στόχο. Τη στιγµή της διάσωσης, όταν όλα εξελίσσονται θετικά, το συναίσθηµα της ανακούφισης και της ικανοποίησης είναι πολύ έντονο, όχι µόνο για το αποτέλεσµα, αλλά και γιατί ξέρεις ότι ήσουν µέρος µιας συλλογικής προσπάθειας που είχε ουσιαστικό αντίκτυπο. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησης, ο εθελοντής λειτουργεί µε βάση την εκπαίδευση και την οµαδικότητα. Τα συναισθήµατα µπαίνουν σε δεύτερη µοίρα, καθώς προτεραιότητα έχει η συγκέντρωση, η σωστή εκτίµηση του πεδίου και η τήρηση των οδηγιών. Κάθε κίνηση πρέπει να  είναι µεθοδική και να βασίζεται στον συντονισµό µε την υπόλοιπη οµάδα, γιατί σε τέτοιες συνθήκες η συνεργασία είναι καθοριστική».

Το κίνητρο του να παραµείνει ένας άνθρωπος εθελοντής αφιερώνοντας χρόνο και χωρίς οικονοµικές απολαβές είναι ο ανθρωπισµός.  «∆εν υπάρχουν οικονοµικά οφέλη, αντιθέτως βάζουµε το χέρι βαθιά στην τσέπη,  όµως το κίνητρο για να γίνει κάποιος εθελοντής είναι πολύ πιο ουσιαστικό και βαθύ. Πηγάζει κυρίως από την ανάγκη προσφοράς και την επιθυµία να είσαι χρήσιµος σε στιγµές που κάποιος το έχει πραγµατικά ανάγκη» δηλώνει η Φαίδρα και συνεχίζει: «Μπαίνοντας στη θέση του ανθρώπου που χρειάζεται βοήθεια, αλλά και των δικών του ανθρώπων, τον αντιµετωπίζεις σαν να είναι δικός σου άνθρωπος, γιατί πίσω από κάθε περιστατικό υπάρχει µια οικογένεια και αγαπηµένα πρόσωπα που αγωνιούν. Αυτό σε κάνει να καταλαβαίνεις ακόµη πιο έντονα τη σηµασία της παρουσίας και της παρέµβασής σου.  Παράλληλα, σηµαντικό ρόλο παίζει και το αίσθηµα της οµάδας. ∆ηµιουργούνται δεσµοί εµπιστοσύνης και αλληλεγγύης, γιατί περνάς µαζί µε τους υπόλοιπους εθελοντές καταστάσεις που δεν είναι εύκολες. Αυτή η συντροφικότητα και η κοινή αποστολή σε κάνουν να νιώθεις ότι ανήκεις κάπου και ότι όλοι µαζί υπηρετείτε έναν σκοπό µεγαλύτερο από τον καθένα ξεχωριστά. Όσον αφορά τον κίνδυνο, δεν είναι κάτι που αγνοούµε ή υποτιµούµε. Αντίθετα, µέσα από την εκπαίδευση και την τήρηση των πρωτοκόλλων, προσπαθούµε να τον περιορίζουµε όσο το δυνατόν περισσότερο. ∆εν λειτουργούµε παρορµητικά, αλλά οργανωµένα και µε επίγνωση των συνθηκών. Ωστόσο, η απόφαση να είσαι εθελοντής εµπεριέχει συνειδητά και αυτό το στοιχείο.»

Σαµαρείτες Ερυθρού Σταυρού: Πρώτοι στο καθήκον!

1 από 4

Ένα από τα ενεργά διασωστικά τµήµατα στον τόπο µας είναι αυτό των Σαµαρειτών του Ερυθρού Σταυρού Χανίων. Συναντάµε στο χώρο του τοπικού τµήµατος µια τριάδα εθελοντών, όπως τη Βασιλική Παπαδάκη που πηγαίνει το χρόνo αρκετά  χρόνια πίσω στα 2008. «Είχα δει ότι ανοίγουν οι εγγραφές για τους δόκιµες Σαµαρείτες. Η ιδέα να µάθω πρώτες βοήθειες, να βοηθάω σε περιπτώσεις που υπήρχε ανάγκη πάντα µου άρεσε, ήξερα ότι ο Ε.Σ.  βοηθάει ευάλωτες οµάδες,  στηρίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια» λέει η Βασιλική, που θυµάται ότι µια από τις πιο ιδιαίτερες υπηρεσίες της ήταν στο Beach Party στα Φαλάσαρνα.

«Είχαµε πάει από νωρίς στήσαµε το σταθµό πρώτων βοηθειών, µοιράσαµε αρµοδιότητες, ετοιµάσαµε τον εξοπλισµό µας. Μας είχαν προετοιµάσει ότι θα είναι απαιτητική υπηρεσία αλλά αυτό που αντιµετώπισα ήταν…σοκαριστικό!  Το ότι πάρα πολύ κόσµος ήταν σε µια ηµιλιπόθυµη κατάσταση από την κατανάλωση αλκοόλ, ουσιών  ήταν κάτι το φοβερό. Βγαίναµε µε το φορείο , πηγαίναµε κάτω από τις εξέδρες όπου ήταν δεκάδες άνθρωποι ξαπλωµένοι, κρεµασµένοι στα σίδερα, πολλοί δεν είχαν τις αισθήσεις  τους  και έπρεπε να δούµε αν αναπνέουν, να τους δώσουµε την πρώτη βοήθεια και να τον βάλουµε στο φορείο για το σταθµό και όλα αυτά δίχως φως, µε τους φακούς κεφαλής, µε τη µουσική να παίζει στη διαπασών! Όλη νύχτα µεταφέραµε κόσµο στις πρώτες βοήθειες. Φανταστείτε ότι τελειώσαµε στις 11 το πρωί της εποµένης, ήταν ολονύχτια υπηρεσία απίστευτα κουραστική» τονίζει.

Για τον εθελοντή Σαµαρείτη η µόνη ανταµοιβή είναι ένα απλό ευχαριστώ. «Ήµασταν στο Chania Film Festival και µία κυρία δεν ένιωσε καλά, της πήραµε την πίεση και µόνο για αυτό που µείναµε δίπλα της,  µας ευχαρίστησε πολύ θερµά και θεώρησε ότι προσφέραµε κάτι πολύ σηµαντικό» δηλώνει η Βασιλική, που  τονίζει το πόσο δεµένοι είναι οι εθελοντές του Ε.Σ. µεταξύ τους και πόσο η συνεργασία µεταξύ τους φέρνει θετικά αποτελέσµατα σε όλες τις υπηρεσίες τους.

Τι κάνει έναν άνθρωπο, τη ρωτάµε,  να αφιερώνει τόσο χρόνο και κόπο; «Αυτά που προσφέρεις σε κάνουν να χαίρεσαι, γεµίζεις συναισθήµατα,  αισθάνεσαι ότι κάνεις κάτι κάτι χρήσιµο  και για αυτό συνεχίζεις» απαντάει.    

∆ΕΥΤΕΡΟ ΣΠΙΤΙ

Μεγάλη εµπειρία σε διασώσεις και για την Νατάσσα Αντωνάκη, που πλέον είναι εκπαιδεύτρια. Βρέθηκε στους Σαµαρείτες το 2010 µετά από παρότρυνση συναδέλφου της µε την πρώτη της αποστολή να είναι η συνοδεία ενός σχολείου στο φαράγγι της Αγ. Ειρήνης. «Ήταν αγχωτικό, γιατί είχες να κάνεις µε παιδιά αλλά ευτυχώς όλα πήγαν καλά» τονίζει η κ. Αντωνάκη που δηλώνει πως ο Ε.Σ. «είναι  το δεύτερο σπίτι µου.  ∆εν µπορώ να διανοηθώ τον εαυτό µου να καθίσω στο σπίτι να αλλάζω κανάλια ή να “σκρολάρω” και να µην κάνω κάτι για τον Ερυθρό. Μου αρέσει το να δίνω στους ανθρώπους όσα µπορώ, πολλές φορές υπερβάλλοντας εαυτό, όχι µόνο εγώ, όλοι  οι συνάδελφοι.  Πολλές φορές αρκεί να  σταθείς   δίπλα σε έναν άνθρωπο που  υποφέρει εκείνη τη στιγµή είτε ψυχολογικά είτε  στις πρώτες βοήθειες. Για αυτό και η µεγαλύτερη ανταµοιβή για µας είναι ένα χαµόγελο, µια µατιά, ένα ευχαριστώ, αυτό αρκεί! Όσοι δεν το βιώνουν δεν µπορούν να το πιστέψουν! Μου λένε πολλοί “µα δεν µπορεί να µην πληρώνεστε” και όµως δεν πληρωνόµαστε, είµαστε εθελοντές…» Η εµπλοκή της µε τον Ε.Σ. έκανε τη συνοµιλήτρια µας να µπει στον τοµέα  της υγείας, να σπουδάσει  νοσηλευτική και να είναι πλέον στην Μονάδα Εµφραγµάτων του Νοσοκοµείου Χανίων.   

Γυρίζω πίσω το χρόνο στον Απρίλιο του 2011. «Ήταν τότε ο πόλεµος στη Λιβύη και ένα αεροσκάφος που πήγαινε τραυµατίες από τη Λιβύη στο Κατάρ επειδή πέθανε κάποιος έπρεπε να κάνει αναγκαστική προσγείωση  στο κοντινότερο αεροδρόµιο και ήλθε εδώ. Τους άλλους 4 τραυµατίες   τους έφεραν στα ΤΕΠ του Νοσοκοµείου Χανίων που εγώ έκανα  βάρδια. Οι γιατροί έπεσαν πάνω στα περιστατικά, θυµάµαι µια κοπέλα να µην έχει οστό κρανίου ,  να είναι πολύ βαριά τραυµατισµένη γιατί την είχαν πετάξει σε ναρκοπέδιο αφού την βίασαν! Σοκαρίστικα τόσο πολύ από τις εικόνες αυτές που για 3 µήνες έκανα αποχή από τα καθήκοντα µου.»

Έχοντας την ευθύνη της εκπαίδευσης νέων Σαµαρειτών η κ.  Αντωνάκη  τονίζει πως «υπάρχει ελπίδα στη νέα γενιά! Είναι “σφουγγάρια”, έχουν όρεξη, έχουν διάθεση να προσφέρουν. Βέβαια οι περισσότεροι κάνουν οικογένειες, φεύγουν για σπουδές, βρίσκουν δουλειά, αποχωρούν, δεν τους αδικώ αλλά και πάλι είναι σηµαντικό το ότι  βγαίνουν στην κοινωνία και ξέρουν πρώτες βοήθειες.»

ΑΞΙΖΕΙ

Με την παρότρυνση φίλων  έγινε εθελοντής και ο Γιώργος Κογιαννάκης, που µιλάει µε θερµά λόγια  τον Ε.Σ. «τη δεύτερη οικογένειά µου! Οι άνθρωποι που τότε ήταν δίπλα µου και είναι ακόµα είµαστε φιλαράκια, παρεάκι,  θα πούµε τον πόνο µας, τη χαρά µας, θα κάνουµε το γλέντι, το τραπέζι µας. Οπότε όλο αυτό το σκηνικό µας ενώνει, µας δένει,   και αυτό µε κράτησε πιο πολύ».

∆υνατή εµπειρία και για τον Γιώργο η υπηρεσία του στα ΤΕΠ του Νοσοκοµείου Χανίων.  «Έφεραν ένα ξένο που η η φρέζα χωµατουργικού µηχανήµατος του είχε  αλέσει το πόδι ! Η  αίσθηση του αίµατος, της µυρωδιάς  και όλο αυτό το σκηνικό µε λύγισε!   Με πήρε η εκπαιδεύτρια µε έβγαλε έξω να συνέλθω. Εκείνη τη χρονιά έκανα 900 ώρες µόνο στα ΤΕΠ και ήταν ότι πιο συγκλονιστικό είχα ζήσει! Όπως και η Βασιλική θυµάται τα beach party στα Φαλάσαρνα   που ήταν  εµπειρία τρελή! Πολλά νέα παιδιά να είναι µεθυσµένα, να έχουν καταναλώσει ουσίες ναρκωτικές και να µην έχουν τις αισθήσεις τους και εµείς να προσπαθούµε να τα κρατήσουµε µέχρι να τα παραλάβει το ασθενοφόρο!  Εκείνες τις στιγµές είµαστε ψύχραιµοι µετά κάνεις τον απολογισµό σου: “Τι έκανα σωστά; Τι λάθος;” »

Στην πορεία του ο Γιώργος είχε πολλές ιδιαίτερες στιγµές.  «Υπάρχουν και αυτοί που το πρώτο ερώτηµα που µας κάνουν είναι : “Πληρώνεστε; Όχι; Τότε γιατί το κάνεις;” Τους λέµε ότι θέλουµε να προσφέρουµε στο συνάνθρωπο και παντού στην τοπική κοινωνία, όπου βρεθούµε. Και µας κοιτάζουν, δείχνουν ότι δεν καταλαβαίνουν τη δική µας ηθική ικανοποίηση. Προσωπικά έχω κλάψει, σε υπηρεσία φροντίδας στο Ακρωτήρι ένας παππούς µου έλεγε πως οι νοσηλεύτριες του Ερυθρού Σταυρού τον έσωσαν στον πόλεµο και έκλαιγε και µαζί του έκλαιγα και εγώ! Αυτό δείχνει και την τεράστια αναγνώριση του Ε.Σ. Ή να θυµηθώ τις αποστολές µας για βοήθεια στους µετανάστες που είναι µια συγκλονιστική εµπειρία για όλους µας.»

Σε ένα νέο παιδί, που το σκέφτεται για το αν θα γίνει εθελοντής στον Ε.Σ. , τι θα έλεγε ο Γιώργος Κογιαννάκης; «Θα του έλεγα έλα να δοκιµάσεις! Είναι πολύ σηµαντικό να   µπεις στον εθελοντισµό γιατί δυστυχώς  δεν είναι πολλοί αυτοί που το κάνουν για διάφορους λόγους!

Όλες οι εθελοντικές οµάδες λένε πως έχει µειωθεί ο αριθµός των µελών τους. Στους νέους που έχουν ελεύθερο χρόνο  θα έλεγα να δοκιµάσουν γιατί µια δοκιµή πάντα  είναι προς όφελος τους. Αν δουν ότι δεν µπορούν να αντεπεξέλθουν…καλή καρδιά, δεν µπορείς να υποχρεώσεις κανένα, αλλά θα έχεις µάθει πρώτες βοήθειες κάτι πολύ σηµαντικό» καταλήγει ο εθελοντής.