Αθηνά Κανιτσάκη: Τα νοσταλγικά

Μικρές ψηφίδες στο πολύχρωµο µωσαϊκό µιας ζωής, γεµάτης περιπέτειες, χαρές και λύπες, από τη Σάµο και την Κρήτη, (τον Παγώνδα και τα Χανιά) «Τα Νοσταλγικά», το νέο βιβλίο της Αθηνάς Κανιτσάκη, αφιερωµένα « Σ’ όσους και σ όσα αγαπήσαµε», έρχονται να « µας κάνουν να γελάσουµε, να κλάψουµε, να ονειρευτούµε…
Και βεβαίως να ταξιδέψουµε στα δικά µας πάθη και παθήµατα,στις χαρές ή τις λύπες,
στο κάθε τι που µε τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πλούτισε τη ζωή µας»…
Ένα βιβλίο (το 17ο στη σειρά!) 118 σελίδων, κανονικού σχήµατος, «µια συλλογή» µε «ξεχωριστά, νοσταλγικά κείµενα», που παρά το γεγονός ότι ιστορούν συνηθισµένα, απλά, καθηµερινά, περιστατικά της ζωής, η γνωστή πένα της συγγραφέως τα έχει µετατρέψει σε ευχάριστα, ευκολοδιάβαστα διηγήµατα.
Ότι εντυπώνεται στην πρώτη παιδική ηλικία, αλλά και στα κατοπινά χρόνια της ζωής, όλα όσα αφήνουν τ’ αποτυπώµατά τους στη µνήµη µας και στην καρδιά µας, όλα όσα µας σηµαδεύουν κατά κάποιο τρόπο, βρίσκονται στις σελίδες του βιβλίου. Και βέβαια αφορούν την συγγραφέα, είναι η προσωπική της εξοµολόγηση, αλλά όλοι µας, άλλος λιγότερο- άλλος περισσότερο, έχοµε βιώσει παρόµοια περιστατικά. Περιστατικά που δεν ξεχνιούνται και τα οποία δίδουν στη ζωή µας το ξεχωριστό χρώµα του καθενός.
Η συγγραφέας, µε λόγο λιτό απλώνει στο χαρτί όσα από τη δυνατή µνήµη της έχει θεληµατικά διασώσει, τα ανέµελα παιδικά της χρόνια, την οικογενειακή της ζωή, τη συµπόρευση µε τους άλλους και ιδιαίτερα µε τον διακεκριµένο σύζυγό της…
Η µια σελίδα διαδέχεται την άλλη και ο αναγνώστης ακολουθώντας την συγγραφέα µεταφέρεται αβίαστα στο όχι και τόσο µακρινό παρελθόν, την βλέπει να παίζει, όπως κάθε κορίτσι, µε τις κούκλες της, να φοιτά στο Σχολείο, να λυπάται πάρα πολύ που η σκυλίτσα της δηλητηριάστηκε, να δείχνει ξεχωριστή αγάπη για το βιβλίο, να περνά ευχάριστες ώρες ακολουθώντας τις συνήθειες της εποχής στις απόκριες ή τις άλλες γιορταστικές ηµέρες, να υποφέρει αφάνταστα για τον αγαπηµένο αδερφό που χάθηκε τόσο απρόσµενα , να κάνει καινούριες φιλίες, να ενώνει τη ζωή της µ’ έναν λαµπρό αξιωµατικό (στον οποίο δικαιολογηµένα αναφέρεται πολλές φορές) και όλα αυτά να τα κρατεί στη µνήµη της, να ζει µε την ανάµνησή τους και να τα µοιράζεται µαζί µας.
Μικρά πράγµατα θα πείτε. Συµφωνώ. Αλλά µάλλον θα συµφωνήσεις κι εσύ αγαπητέ αναγνώστη ότι- όπως έχει γράψει η ίδια- «αν το καλοσκεφτείς πολύ λίγα πράγµατα έχουµε ανάγκη στη ζωή…
Αυτό που πραγµατικά µας χρειάζεται είναι η καλοσύνη, η καλή διάθεση κι η συντροφικότητα! Και βέβαια, αν κάτι το επιθυµούµε πολύ, ας δώσουµε στον εαυτό µας την ευκαιρία να το αποκτήσει και να το χαρεί!
∆ιότι η ζωή δεν γυρίζει πίσω κι οι καλές αναµνήσεις είναι το ακριβότερο, το πιο πολύτιµο δώρο ζωής που µπορούµε να προσφέρουµε σ’ εµάς και στους γύρω µας…»