Αθανάσιος Κανελλόπουλος

Υπήρξε ο πολιτικός, ο συγγραφέας, ο δηµοσιογράφος, ο άνθρωπος µε αστείρευτη πηγή γνώσεων. Είχε το χάρισµα του λόγου, του πλούτου, των ιδεών και γνώσεων. Πρόκειται για τον Αθανάσιο Κανελλόπουλο, η προσωπικότητα του οποίου έδινε κύρος στη Βουλή όταν µιλούσε.
Γεννήθηκε στην Ανδριανούπολη Ηλείας (25/12/23) και πέθανε στην Αθήνα (16/12/94). ∆ιετέλεσε υφυπ. Συντονισµού στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου (Νοεµ. 1961). Έχουµε δύο Κανελλόπουλους, τον πολιτικό και τον συγγραφέα της 12τοµης ιστορίας του Ευρωπαϊκού Πνεύµατος. Ο ένας Αθανάσιος, ο άλλος ο Παναγιώτης. Ο πρώτος αδίκησε τον δεύτερο. Το πηγαίο και ανεξάντλητο χιούµορ του το βλέπουµε διαβάζοντας τα κείµενα του στον ηµερήσιο Τύπο.
Στην αρχή αρθρογραφούσε ως Αθανάσιος Κανελλόπουλος στη «Μεσηµβρινή», κατόπιν αυτοσατιρίστηκε παρουσιαζόµενος ως «Κανέλλος Αθανασόπουλος» στην «Καθηµερινή». ∆ιορισµένος στο «Βήµα» ως σύµβουλος, έγραφε µε το ψευδώνυµο «Ακροατής», για να συνεχίσει επί δικτατορίας ως «αντίπαλος». Ασχολείτο µε θέµατα και όχι µε πρόσωπα, καθ’ όσον θεωρούσε ότι «ο δηµόσιος βίος είχε καταντήσει θέατρο».
Πίστευε ότι η ηθική αφορούσε την ατοµική πράξη των ανθρώπων και ότι υπήρχε µια τιµή που ήλεγχε τις κινήσεις των δηµοσίων ανδρών. Η εξουσία διαφθείρει και όταν ακόµα είναι απόλυτη. «Ό,τι αυξάνει την ελευθερία, αυξάνει και την επιθετικότητα». Ζούσε µία κατάσταση, που «οι δυο µορφές ηθικής υφίσταντο δεινή δοκιµασία».
Σατίριζε ακόµα και τον εαυτό του, όταν τον αποκαλούσαν «πινέζα». Και οι δύο Κανελλόπουλοι κρίθηκαν απ’ την ιστορία. Ο δηµοσιογραφικός κόσµος και οι αναγνώστες αναγνώρισαν το έργο των Κανελλόπουλων. Η αστείρευτη πηγή των γνώσεων τους έδινε µε την προσωπικότητα τους κύρος στη Βουλή, γιατί είχαν το χάρισµα του λόγου όταν µιλούσαν.
Το ΠΑΣΟΚ είναι ένας «εσµός ανθρώπων, πίστευε, που γνωρίζει ανάγνωση και ανορθογραφία, ο οποίος ανακηρύσσει τον αρχηγό, για να εξασφαλίζει τα µέσα, να τρώγωσι, χωρίς να σκάπτωσι». Ο ρήτορας «Καννέλος…» στις συγκεντρώσεις, που µιλούσε υπαίθρια ή στη Βουλή, δοκιµαζόταν µέχρι τη µέση του λόγου του, τι να πει. Από τη µέση κι ύστερα αγωνιζόταν πώς θα τελειώσει.
«Τίποτα δεν θα µπορούσε να συγκριθεί µε τα ελαττώµατα ενός υπουργού, που απέρχεται αν δεν υπήρχαν αυτά, εκείνου που έρχεται. Τα πασοκικά βάθρα του Σοσιαλισµού είναι η εθνική ανεξαρτησία, η λαϊκή κυριαρχία, η κοινωνική απελευθέρωση και οι δηµοκρατικές διαδικασίες».
Σήµερα ζούµε την αποθέωση της ασάφειας. Επικρατεί η λεξιλαγνεία, η λεξιπενία, ο σολοικισµός, οι δίβουλες βαρβαρικές λέξεις, ένα κενολογικό λεξιλατρευτικό παραλήρηµα, συνθήµατα για ν΄ ανάβουν φωτιές, όχι να φωτίζουν τον σκοταδισµό της ασάφειας. Η αγλωσσία είναι ο µεγαλύτερος εθνικός κίνδυνος.