Στην κορυφαία κωµωδία του παλαιού ελληνικού κινηµατογράφου «Ο Ηλίας του 16ου» έτους 1959 ακούγεται η ατάκα του Κώστα Χατζηχρήστου «ασουπή» που εκστόµισε στον συνεργάτη του Βέγγο, όταν βρέθηκε µπροστά του σαν «φάντης µπαστούνι», πριν πέσουν τα χαστούκια, για τα οποία ο Βέγγος είχε διαµαρτυρηθεί. Η ταινία έλαβε την 4η θέση ανάµεσα σε 51 άλλες της σεζόν, είχε δε πολιτικό νόηµα, όπως το φανταζόταν ο Αλέκος Σακελλάριος.
Η έκφραση του «Ηλία του 16ου» είναι αντίστοιχη της σιωπής, συναφής έννοια της σιγής, ερµηνευόµενη από τους γλωσσολόγους ως παγερή «σιγή», «άκρα του τάφου σιωπή» ή «εκκωφαντική» απάντηση ενός υπερφίαλου και εγωιστικός τρόπος, που δείχνει απαξίωση ευθείας απάντησης. Στις ψηφοφορίες παρατηρείται σε πολλές περιπτώσεις σιωπηλή πλειοψηφία ή και αµήχανη έντονη δοκιµασία όταν αφήνεται να εννοηθούν παράλογα και αντιφατικά πράγµατα. «Η σιωπή µου προς απάντηση σου» είναι φράση για κάποιον που έχει µεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.
Τη σιωπή τη συναντάµε και στην Ιταλία, είναι δε λέξη από οργανώσεις τύπου Μαφίας, συνώνυµο της «τσιµουδιάς», τραχιά και επίµονη έκφραση «σκασµός» που χρησιµοποιούν οι εµπλεκόµενοι σε σκάνδαλα ή σε όσα έχουν συµβεί σε βάρος τους θέλοντας να τα ανατρέψουν.
Το «δικαίωµα της σιωπής» έχει ο ύποπτος ή ο κατηγορούµενος που δεν θέλει να αυτοενοχοποιηθεί. Έστω και αν το επικαλείται κάποιος, δεν απαγορεύεται η συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων εφόσον υπάρχει υποψία ύπαρξης, ανεξάρτητα απ’ τη θέληση του υπόπτου ή του κατηγορουµένου που προκαλείται σε ανάκριση.
Στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο µάρτυρας που κλήθηκε να εξεταστεί δεν είναι ο «Φραπές», αλλά ο «Τζιτζής» κατ’ οµολογίαν του ίδιου. Τότε ποιος είναι ο «Φραπές»; Πάντως ο εξετασθείς, που άσκησε το «δικαίωµα της σιωπής» έχει καλούς συµβούλους και δεν πρέπει ν’ απορεί κανείς, γιατί έχουν προκληθεί τόσα σχόλια που τα φιλοξένησαν τα Μέσα Ενηµέρωσης.
