■ Κυριακή Μετά την Ύψωση, Ευαγγελικό Ανάγνωσµα: Μκ. η΄ 34- θ΄ 1
Εἶπεν ὁ Κύριος· Ὅστις θέλει ὀπίσω µου ἐλθεῖν,
ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν,
καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ,
καὶ ἀκολουθείτω µοι.
Ο ευαγγελιστής Μάρκος, µε τρόπο λιτό αλλά και δυναµικό, µας παρουσιάζει το κεντρικό σηµείο της πνευµατικής ζωής, γύρω από το οποίο πρέπει να στρέφεται η όλη προσπάθεια και ο αγώνας µας.
Ο Τίµιος Σταυρός είναι παντοτινά υψωµένος, ώστε να οδηγεί τον κάθε πιστό στην οδό της σωτηρίας. Η µεγάλη εορτή της Υψώσεως του Τιµίου Σταυρού, του αγιότερου συµβόλου της πίστεώς µας, εξακολουθεί να φωτίζει την πνευµατική ατµόσφαιρα της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και το Ευαγγέλιο της σηµερινής Κυριακής αναφέρεται στον Σταυρό, όπου ο Χριστός είπε ότι όποιος θέλει να Τον ακολουθήσει, να σηκώσει τον σταυρό του και να Τον ακολουθήσει. Ο Ευαγγελιστής Μάρκος τοποθετεί τα λόγια αυτά του Χριστού, την προτροπή να πάρουµε τον σταυρό µας στους ώµους µας και να Τον ακολουθήσουµε, αµέσως πριν το γεγονός της Μεταµορφώσεως του Κυρίου. Ο Χριστός λίγο πριν αποκαλύψει µε τη µεταµόρφωση τη Θεότητά του, αποκαλύπτει στους ανθρώπους την θεολογία του Σταυρού.
Όποιος θέλει, λέει ο Κύριος, να µε ακολουθήσει ας πάρει το σταυρό στον ώµο του και ας αρνηθεί τον εαυτό του και ας µε ακολουθήσει, για να βρει την αιώνια ζωή. Μας δίνει αυτό το µήνυµα έχοντας πάρει Εκείνος το σταυρό στον ώµο του ανεβαίνοντας στο φρικτό Γολγοθά για να δώσει τα πάντα, για τη σωτηρία τη δική µας και να µας χαρίσει την ανάσταση. Να πάρετε κι εσείς το σταυρό στον ώµο σας και να αρνηθείτε τον εαυτό σας. Όποιος επιδιώκει να σώσει τη ζωή του, αποφεύγοντας το θάνατο για χάρη µου, αυτός θα χάσει την αιώνια ζωή. Ενώ όποιος θυσιάσει τη ζωή του για µένα, αυτός θα την κερδίσει, λέει ο Κύριός µας.
Για ποιο λόγο ο Κύριος είναι τόσο απόλυτος και θέτει εξ αρχής µε ευθύτητα τέτοιους σκληρούς όρους, θα λέγαµε, που ίσως να αποθαρρύνουν κάποιο να γίνει ακόλουθός Του;
Η απάντηση είναι ότι ο Κύριος ζητά τόσο µεγάλες θυσίες, διότι καλεί τον άνθρωπο σε κάτι αφάνταστα µεγάλο, την κατάκτηση του Ουρανού, της αιωνιότητος. Κάτι δηλαδή που η αξία του είναι απείρως µεγαλύτερη από όλο το σύµπαν! Εάν ο άνθρωπος καταβάλλει αµέτρητους κόπους και εκτίθεται σε τροµερούς κινδύνους προκειµένου να αποκτήσει µερικά χρήµατα, να πάρει ένα πτυχίο, να κατακτήσει µια θέση, είναι πολύ το να χρειαστεί, προκειµένου να κερδίσει την ασύλληπτη δωρεά της θείας Βασιλείας, να κάνει για αυτή ανάλογες θυσίες.
ο Χριστός διδάσκει ότι η ζωή κερδίζεται µόνον όταν χαθεί. Η θυσία της ζωής οδηγεί στην κατ’ εξοχή ζωή.
Όπως ο Λόγος του Θεού εθελούσια σαρκώθηκε και θυσιάστηκε, έτσι κι οι πιστοί προσφέρουµε θεληµατικά στον Χριστό τη θυσία του εγώ µας. Ο θεµελιώδης σκοπός µας ως χριστιανών, είναι η κατάκτηση της βασιλείας του Θεού. «Ζητείται πρώτον την βασιλεία του Θεού…» (Μτθ στ΄, 33). Όταν ο Χριστός µέσα από το κήρυγµα του, µας καλεί να τον ακολουθήσουµε, συγχρόνως µας βοηθά ν’ ανακαλύψουµε στη ύπαρξη µας τη δική του παρουσία – τη σφραγίδα της εικόνας του Θεού, µια ύψιστη δωρεά, προσφορά της αγάπης του Θεού που υπάρχει σε κάθε άνθρωπο. Το βασικότερο πρόβληµα που αντιµετωπίζεται από τους λόγους αυτούς του Χριστού, το οποίο σκανδάλισε πολλούς την εποχή εκείνη και εξακολουθεί και σήµερα, είναι το ερώτηµα γιατί ο µαθητής του Χριστού να πρέπει να περάσει µέσα από το σταυρό και την άρνηση του ίδιου του εαυτού του. Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Πολλές φορές θέλουµε το χριστιανισµό στα µέτρα µας, για να διευκολύνουµε την είσοδο µας στη αιώνια ζωή, και να επιβραβεύσουµε τον τρόπο της εγκόσµιας καλοπέρασης µας. Ο Θεός της αγάπης, «ο ελευθερών ηµάς εκ της φθοράς», «πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι, και εις επίγνωση αληθείας ελθείν» (Α΄ Τιµ. β΄, 4). Οι πιστοί έχουµε εξαγορασθεί µε βαρύ τίµηµα, το ατίµητο αίµα του Χριστού, και µε αυτό γίναµε «απελεύθεροι Χριστού» (Α΄ Κορ. στ΄, 20)
Τι σηµαίνει να αρνηθούµε τον εαυτό µας;
Να αρνηθούµε τον παλαιό άνθρωπο, τον άνθρωπο των παθών, τον άνθρωπο των γηίνων και χαµαιζήλων φρονηµάτων. Εάν φτάσουµε σε αυτό το σηµείο να αρνηθούµε ότι παλαιό και αµαρτωλό, τότε είµαστε άξιοι να ακολουθήσουµε τον Εσταυρωµένο Κύριό µας. Αυτός ο δρόµος είναι δύσκολος. Χρειάζεται κόπο, θυσίες, ιδρώτα. Το σταυρό στον ώµο µας τον παίρνουµε από την ώρα που βαπτιζόµαστε και γινόµαστε µέλη της Αγίας µας Εκκλησίας. Το απαρνησάσθω εαυτόν» ισοδυναµεί µε νέκρωση πριν τον θάνατο. Είναι απαραίτητο να νεκρωθεί το σώµα της αµαρτίας, να καταργηθεί ο παλαιός άνθρωπος και να αναστηθεί ο νέος «ο κατά Θεόν κτισθείς». ∆εν είναι δυνατόν να ακολουθεί κανείς το Χριστό και ταυτόχρονα να τρέχει πίσω από τις ηδονές του µάταιου κόσµου τούτου. Απαρνούµαι τον εαυτό µου σηµαίνει ταπεινώνοµαι προς χάριν της αγάπης των άλλων. Ανάµεσα στη ψυχή του κάθε ανθρώπου και στο σταυρό παρεµβάλετε ο κόσµος. Ο κόσµος όχι µε την έννοια της οµορφιάς που τον έπλασε ο Κύριος . Ο Χριστός καλεί εκείνον που επιθυµεί να τον ακολουθήσει λέγοντας «αράτω τον Σταυρόν αυτού», Είναι βαρύς ο Σταυρός που επωµίζεται κάθε πιστό τέκνο του Θεού. Είναι παρόµοιος µε το Σταυρό του Χριστού. Μετά όµως από τον πόνο της Σταυρώσεως, υπάρχει η δόξα της αναστάσεως .
Επίσης, ο Κύριος µας αποκαλύπτει την ανεκτίµητη αξία της ψυχής µας µε ένα καίριο ερώτηµα «τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσµον όλον, και ζηµιωθή την ψυχήν αυτού; η τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγµα της ψυχής αυτού; ». Και απαντά λέγοντας ότι τίποτε απολύτως δεν µπορεί να βρεθεί ισάξιο µε την ψυχή του καθενός.
Ο Σταυρός του Χριστού και µόνον κατά το σχήµα του είναι για τα σαρκικά µάτια στάδιο σκληρό. Για τον µαθητή όµως και οπαδό του Χριστού είναι το αγώνισµα που δίνει τη µεγαλύτερη δυνατή πνευµατική ηδονή. Τόσο είναι µεγάλη αυτή η ευχαρίστηση, ώστε η θλίψις καταπίνεται εντελώς από την ευχαρίστηση, και ο οπαδός του Χριστού στις πιο σκληρές δοκιµασίες δοκιµάζει µόνον ευχαρίστηση, λέει ο Άγιος Ιγνάτιος Μπριατσανίνωφ. Σταυρός σηµαίνει ότι από το ύψος της αγάπης βλέπουµε, αντιµετωπίζουµε και ενεργούµε. Σταυρός σηµαίνει συγχώρηση, κατανόηση, ανάσταση της ψυχής, νέκρωση του εγωισµού. Εκείνος που σηκώνει το σταυρό δεν απαρνείται τον εαυτό του, αλλά εγκαταλείπει ότι τον αρρωσταίνει και τον νεκρώνει, δηλαδή τον εγωισµό του.
Όσο ολόκληρος ο άνθρωπος επιποθεί τον Θεό, όσο στ΄ αλήθεια αγωνίζεται να απαρνηθεί τον εαυτό του και να ακολουθεί το Χριστό, να σηκώνει το Σταυρό, το Σταυρό του Κυρίου, τότε λαµβάνει από τον Ιησού Χριστό τη θεία δύναµη, λέει ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. Να είµαστε έτοιµοι, µας λέγει ο Ευαγγελιστής, διότι προς χάριν του Ιησού Χριστού θα υποστούµε πολλά βάσανα, δυσκολίες και µαρτύρια. Ίσως οδηγηθούµε και σε φυλακίσεις, ακόµη και στον θάνατο. Πρέπει να µη δειλιάσουµε και µη φοβηθούµε, συνεχίζει, διότι ο Κύριος µας τόνισε ότι: «Όποιος από εσάς ντραπεί, επειδή ακολουθεί Εµένα και τους λόγους µου σε αυτή την αµαρτωλή και µοιχαλίδα γενεά που ζείτε, να γνωρίζετε ότι κι εγώ θα ντραπώ να οµολογήσω ενώπιον του Πατέρα µου κατά την ηµέρα της Κρίσεως, ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν µαθητής µου και χριστιανός».
Ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης µας υπενθυµίζει στα κείµενά του, ότι ο Σταυρός είναι η δόξα του Χριστού, γιατί µε αυτόν φανερώθηκε η νίκη Του. Είναι στήριγµα της πίστης, φως που φωτίζει την οικουµένη και προστασία για τη σωτηρία µας. Αυτός ο λόγος δείχνει ότι στο ξύλο της Ζωής βρίσκουµε ό,τι έχει ανάγκη ο άνθρωπος, ελπίδα, δύναµη, χαρά και σωτηρία.
Σήµερα, σε έναν κόσµο γεµάτο ανασφάλεια και φόβο στέκεται ως φως που δεν σβήνει. Είναι το σηµείο που µας θυµίζει ότι η ζωή δεν τελειώνει στα όρια της γης, αλλά συνεχίζεται στην αιωνιότητα. Όποιος ζει κάτω από τη σκιά του του συµβόλου της νίκης του Χριστού µας, δεν χάνει την ελπίδα του, γιατί ξέρει ότι πίσω από κάθε σκοτάδι έρχεται η αυγή της Αναστάσεως.
Ας πάρουµε λοιπόν δύναµη απ’ αυτόν στην καθηµερινότητά µας. Ας τον κάνουµε πηγή υποµονής στις δοκιµασίες, παρηγοριά στις θλίψεις και θάρρος στους αγώνες µας. Μόνο τότε ο Τίµιος Σταυρός θα είναι πραγµατικά το καύχηµα µας.
Να ευχηθούµε, ο Τίµιος και Ζωοποιός Σταυρός του Χριστού µας, του οποίου την Παγκόσµιο Ύψωση εορτάσαµε, να µας ευλογεί και να αγιάζει τη ζωή µας και η δύναµή του να µη µας εγκαταλείπει.
