■ Ο Γιάννης Μανιάτης βλέπει ευκαιρίες στους υδρογονάνθρακες και αναζητά συναινέσεις για τις παρεµβάσεις στις Μαδάρες
Μια νέα ενεργειακή πραγµατικότητα διαµορφώνεται για την Κρήτη τα αµέσως επόµενα χρόνια, µέσα και από τις σχεδιαζόµενες εξορύξεις υδρογονανθράκων. O ευρωβουλευτής Γιάννης Μανιάτης βλέπει ευκαιρίες µέσα από τις έρευνες υδρογονανθράκων αλλά απαιτεί συναινέσεις κι ενηµέρωση της τοπικής κοινωνίας, για παρεµβάσεις όπως αυτή του Α∆ΜΗΕ µε τους πυλώνες στα Λευκά Όρη.
Ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ απάντησε σε σχετικά ερωτήµατα των «Χανιώτικων νέων» και του «Χρόνου» της Κοζάνης στο πλαίσιο συνέντευξης που µας παραχώρησε στο κεντρικό στούντιο του Ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο.
Χαιρετίζοντας την πρωτοβουλία της συνεργασίας των περιφερειακών Μ.Μ.Ε. («Χ.ν.», «Χρόνος», «TrikalaVoice», «∆έλτα» Έβρου) , ο αντιπρόεδρος της ευρωοµάδας των Σοσιαλδηµοκρατών, τόνισε τη σηµασία του να µεταφέρονται οι ευρωπαϊκές αποφάσεις στην καθηµερινότητα των Ελλήνων πολιτών.
Υ∆ΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΕΣ
Με αφορµή το πολεµικό µέτωπο στη Μ. Ανατολή µε “φόντο” τη διαχείριση ενεργειακών πόρων, ο κ. Μανιάτης κλήθηκε να απαντήσει αν τελικά ο ορυκτός πλούτος µιας χώρας είναι ευχή και κατάρα, δεδοµένων των εντάσεων που προκαλούνται διεθνώς.
Ο Έλληνας ευρωβουλευτής ήταν κατηγορηµατικός. Συγκρίνοντας την Ελλάδα µε χώρες όπως η Νορβηγία, η ∆ανία, η Ολλανδία, η Ιταλία και η Γερµανία, υποστήριξε ότι είναι ευλογία να διαθέτει µια χώρα τέτοιο πλούτο, αρκεί να υπάρχουν ισχυροί θεσµοί που θα προστατεύσουν την κοινωνία.
Σηµείωσε πως η Ελλάδα έχασε πολύτιµο έδαφος την τελευταία δεκαετία και υπογράµµισε ότι, σε µια περίοδο που η Ευρώπη είναι «διψασµένη» για φυσικό αέριο, θα ήταν τεράστιο πλεονέκτηµα και «ασπίδα ασφαλείας» αν η Ελλάδα και η Κύπρος µπορούσαν να τροφοδοτήσουν τα υπόλοιπα κράτη-µέλη της Ένωσης.
Απαντώντας για τις περιβαλλοντικές ανησυχίες που διατυπώνονται για τις εξορύγεις υδρογονανθράκων, υπενθύµισε ότι το ατύχηµα στον Κόλπο του Μεξικού (Macondo), οδήγησε την Ευρώπη στην υιοθέτηση των αυστηρότερων δυνατών κανονισµών παγκοσµίως, µια προσπάθεια στην οποία η Ελλάδα είχε πρωτοστατήσει το 2011-2012, καθιστώντας τους κινδύνους πλέον µηδενικούς, όπως υποστήριξε.
Μάλιστα, έκανε λόγο για «πράσινη υποκρισία», κι αποκάλυψε πως 10.000 δεξαµενόπλοια περνούν ετησίως από το Αιγαίο προς τον Βόσπορο, µε το 1/3 εξ αυτών να ανήκει πιθανότατα στον ρωσικό «σκιώδη στόλο», δίχως καµία ασφάλιση, ένα τεράστιο ρίσκο για το οποίο «κανείς δεν συζητά».
Όσο για το κόστος των επενδύσεων, ξεκαθάρισε ότι το ελληνικό δηµόσιο δεν ρισκάρει ούτε ένα ευρώ, καθώς εταιρείες κολοσσοί (όπως η ExxonMobil και τα ΕΛΠΕ) βάζουν τα δικά τους κεφάλαια, γνωρίζοντας καλύτερα από τους «ειδικούς των τηλεπαραθύρων» τη βιωσιµότητα του εγχειρήµατος.
Φυσικό Αέριο και «Πτολεµαΐδα 5»
Στο ερώτηµα για το αν στη χώρα µας πάει να γίνει µια επένδυση σε µια πηγή ενέργειας που θα “εξαφανιστεί” µεσοπρόθεσµα υπό την πίεση και της «πράσινης» µετάβασης, ο κ. Μανιάτης κατέστησε σαφές ότι µέχρι το 2050, το φυσικό αέριο είναι υποχρεωτικό καύσιµο µετάβασης. «Χωρίς αέριο, βλέπουµε χώρες όπως η Ινδονησία και το Μπαγκλαντές να ξαναξεκινούν εργοστάσια άνθρακα», προειδοποίησε, ασκώντας παράλληλα κριτική σε Αθήνα και Βρυξέλλες για τις καθυστερήσεις στις επενδύσεις σε µπαταρίες, αντλησιοταµιεύσεις και δίκτυα.
Ειδική αναφορά έκανε στη ∆υτική Μακεδονία και το ζήτηµα του λιγνίτη. Επεσήµανε πως η Ελλάδα βιάστηκε να κλείσει τα εργοστάσιά της πιο γρήγορα από κάθε άλλη χώρα παγκοσµίως, συγκρίνοντας την απόφαση αυτή µε τη Γερµανία (παράταση ως το 2038) και την Πολωνία (έως το 2050). Αν και απέκλεισε το άνοιγµα παλαιών µονάδων, τόνισε ότι είναι εθνικό χρέος να διατηρηθεί ζωντανή η υπερσύγχρονη µονάδα «Πτολεµαΐδα 5», η οποία, αν λειτουργούσε κατά την κρίση, θα είχε ήδη αποσβέσει το κόστος της. Κατακεραύνωσε δε την κυβέρνηση, αναφέροντας πως από τα 7-7,5 δισ. ευρώ που υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός για την κάλυψη των χαµένων θέσεων εργασίας σε ∆υτική Μακεδονία και Μεγαλόπολη, µετά βίας έχουν επενδυθεί 1-1,5 δισ, χωρίς να δηµιουργούν ουσιαστικό πλούτο για τον τόπο.
Η Κρήτη και οι συναινέσεις της τοπικής κοινωνίας
Η συζήτηση εστίασε στη συνέχεια στην Κρήτη, όπου η κοινωνία παρακολουθεί τη µετατροπή του νησιού σε ενεργειακό κόµβο, χωρίς ένα ξεκάθαρο µήνυµα για τα οφέλη που θα έχει ο τόπος.
Ο κ. Μανιάτης µίλησε για κυβερνητική αµέλεια εις βάρος του κοινωνικού συµφέροντος, καθώς ο πολύτιµος ηλεκτρικός χώρος εκχωρήθηκε σε 4-5 µεγάλους παίκτες, αντί να ωφεληθούν οι τοπικές κοινωνίες, οι δήµοι και οι ενεργειακές κοινότητες.
Έστειλε σαφές µήνυµα στους επενδυτές: «Καµία µεγάλη επένδυση δεν προχωρά αν οι κοινωνίες δεν είναι µέτοχοι». Υπενθύµισε µάλιστα τη νοµοθεσία του 2011 για τους υδρογονάνθρακες, όπου το 25% των δηµοσίων εσόδων επιστρέφει τοπικά (20% µέσω του Πράσινου Ταµείου και 5% ως φόρος στην Περιφέρεια).
Απαντώντας στις έντονες τοπικές αντιδράσεις στα Χανιά για την απόφαση του Α∆ΜΗΕ να εγκαταστήσει εναέριο καλώδιο υψηλής τάσης (γραµµή ∆αµάστας) διά µέσου των Λευκών Ορέων αντί για υποθαλάσσια όδευση, ο ευρωβουλευτής µίλησε τη γλώσσα της αλήθειας.
Ως αρµόδιος των Σοσιαλιστών για το ταµείο «Connecting Europe Facility» (ύψους 30 δισ. ευρώ για δίκτυα), ξεκαθάρισε ότι η αναβάθµιση είναι µονόδροµος, αλλά δεν µπορεί να γίνεται αυταρχικά.
«Θεωρώ ότι πρέπει να καταλάβει η κυβέρνηση και όλες οι κυβερνήσεις ότι το να παίρνει απόφαση ένας υπουργός ή ο διευθύνων σύµβουλος ενός οργανισµού, ότι το να αποφασίζω ότι θα περάσω από µια όδευση από κει χωρίς να ξεκινήσω συζήτηση και ενηµέρωση µε τις τοπικές κοινωνίες, χωρίς προφανώς να µελετήσω τις περιβαλλοντικές ευαισθησίες, χωρίς να έχω τη σύµφωνη γνώµη των δασαρχείων, της αρχαιολογίας και του ΟΦΥΠΕΚΑ, δεν πρόκειται να προχωρήσει µε τίποτα» σηµείωσε χαρακτηριστικά.
«Οι υπουργοί πρέπει να βγουν από τα δωµατιάκια τους, να πάνε στα περιφερειακά συµβούλια µε επιστήµονες και να τεκµηριώσουν τα έργα. ∆εν νοείται να προχωρούν χωρίς τη σύµφωνη γνώµη των δασαρχείων, της αρχαιολογίας και του ΟΦΥΠΕΚΑ», δήλωσε αυστηρά.
Για το αν υπάρχουν περιθώρια να παρέµβει η Ευρωπαϊκή Ένωση στο ζήτηµα του συγκεκριµένου έργου, ο κ. Μανιάτης σηµείωσε πως η Ε.Ε. µπορεί να παρέµβει στη διαµάχη (µέσω της Γενικής ∆ιεύθυνσης Ενέργειας ή Περιβάλλοντος), αρκεί να κατατεθεί επισήµως µια τεκµηριωµένη εναλλακτική µελέτη, όπως αυτή του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, από θεσµικούς φορείς όπως η Περιφέρεια Κρήτης.
