Η Ελλάς των κόµµα…τιασµένων ιδανικών, σε µια µπαλάντα αισθήσεων και ψευδαισθήσεων! Μια χώρα, της οποίας… χώρα είναι κι η Κρήτη που πλέον όλο και µε πιο γοργούς ρυθµούς χάνει την επί πολλούς αιώνες µοναδική ιστορικότητά της!
Η ιστορία ξαναγράφεται και µέσα σε αυτήν τη δίνη, οι όποιες µάχες δίνονται από κάποιους που τους χαρακτηρίζουν “γραφικούς”, δεν είναι χαµένες, κι ας φαίνονται ως τέτοιες. Τούτη η σύγχρονη αντίσταση σε ένα παιχνίδι από πριν ξεπουληµένο, και καλά στηµένο! Όχι, το δυστύχηµα δεν είναι οι απάτριδες! Το δυστύχηµα είναι όλοι εκείνοι που δεν τους αντιλαµβάνονται αλλά… είναι πιστοί «τοῖς κείνων ῥήµασι πειθόµενοι», αγνοώντας τα ορατά σηµεία και σηµάδια ότι υποστηρίζοντάς τους, ξεπουλούν τα ίδια τους τα παιδιά!
…Ίσως τελικά να έχουµε φτάσει στο έσχατο σηµείο «παράδοσης άνευ όρων»! Είναι τόσα τα όρνια, και οι καλά καµουφλαρισµένοι λύκοι µε προβιές προβάτων, που έχουν διεισδύσει σε τούτον τον τόπο!
…Κι ο στίχος του Αλεξανδρνού ποιητή «Σαν έτοιµος από καιρό, σα θαραλλέος, αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει», µια ορατή πλέον αλήθεια και για εµάς εδώ!
Έπρεπε να το περιµένουµε, πως τούτη η στιγµή κάποτε θα έφτανε, να την αποχαιρετήσουµε την… Αλεξάνδρεια!
Εξάλλου, πόσες και πόσες “Αλεξάνδρειες” δεν έχουµε αποχαιρετήσει και εµείς αλλά και άλλοι πριν από εµάς! Πόσες και πόσες “Αλεξάνδρειες” δεν θα αποχαιρετήσουν και όλοι που θα έρθουν µετά από εµάς…
Απολείπειν ο Θεός Κρήτην
1 Comment
Αφήστε ένα σχόλιο
Μικρές αγγελίες
΄Εχετε δίκιο σε όσα περιγράφετε! Για είμαι πιο συγκεκριμένος θα αναφέρω ένα γεγονός που σε ότι με αφορά ήταν το πρώτο σημάδι για ανατρεπτικές αλλαγές στην κοινωνία των Κρητικών, οι οποίες θα διογκώνονταν καθώς θα έφευγε από το μάταιο τούτο κόσμο η γενιά του Θερίσου και των Βαλκανικών πολέμων καθώς και η γενιά του Β΄Π.Π. Στίς αρχές της δεκαετίας του 70 επιστρέφοντας από τις σπουδές μου στο εξωτερικό πήγα με χαρά στα Σφακιά να δω τον Παππού μου και την Γιαγιά μου. Το βραδάκι περίμενα τους χωριανούς να μαζευτούν όπως παλιά στην αυλή, να βγει η γιαγιά μου με τον δίσκο να τρατάρει ρακιές και να κάνουμε βεγγέρα συζητώντας για τα θέματα της ημέρας η τυχόν νέα που είχαν προκύψει. Εννοείται ότι τα χωρατά ήταν στην ημερησία διάταξη . Αντί τούτου έζησα το πρώτο κοινωνικό σοκ , ένα ταρακούνημα με μπόλικη τροφή για σκέψη. Οι χωριανοί είχαν κλειστεί στα σπίτια τους παρακολουθώντας τον “άγνωστο πόλεμο” και τους “εμπόρους των εθνών”!!!! Ο κατήφορος για μια κλεισμένη στο εαυτό της κοινωνία είχε μόλις αρχίσει. Το χωριό άρχισε να μοιάζει με το απομονωμένο τέρας των σκοτεινών πόλεων του βορά που μόλις είχα αφήσει!!!!΄Ηταν ένα δυσάρεστο σοκ και ήταν ο πρώτος αποχαιρετισμός της “Αλεξάνδρειας” που χανόταν σιγά-σιγά στο βάθος του ορίζοντα……..Οι ανθρώπινες σχέσεις , η γνησιότητα και η ανθρωπιά έμελλαν να είναι το πρώτο θύμα της επερχόμενης ” εξέλιξης”…. Κρίμα. Με εκτίμηση