»Ο Παύλος Μπουζάκης αποτυπώνει για σχεδόν 30 χρόνια την καθηµερινότητα στην παλιά πόλη
Θα τον συναντήσεις σχεδόν καθηµερινά στις 7 το πρωί µπροστά στο Φιρκά ή από την πλευρά των Νεωρίων να φωτογραφίζει το Φάρο, τη θάλασσα, την ανατολή ή τη δύση του ήλιου… Ο Παύλος Μπουζάκης από το 2000 έχει τον άτυπο τίτλο του “φωτογράφου του ενετικού λιµανιού” καθώς φροντίζει να το αποτυπώνει σχεδόν καθηµερινά, όλες τις εποχές του χρόνου!
Παιδί της παλιάς πόλης, γεννήθηκε στο λόφο Καστέλι, είχε πάντα µια αγάπη για τη φωτογραφία, που όµως έγινε πάθος όταν κυκλοφόρησαν οι ψηφιακές µηχανές. «Από έφηβος, 15 ετών είχα µηχανή αλλά εκεί που “τρελάθηκα “και άρχισα να ασχολούµαι πάρα πολύ ήταν το 2000 όταν πρωτοπήρα µια ψηφιακή. Ήταν ελάχιστοι τότε αυτοί που είχαν, µε ενθουσίασε που έβλεπες ό,τι έβγαζες! Έκανε φοβερή εντύπωση και στον κόσµο τότε, ήταν πολύ πρωτοποριακό» θυµάται.
Από το 2000, κάθε πρωί και απόγευµα σχεδόν επισκέπτεται το λιµάνι και φωτογραφίζει. «Το κάνω περισσότερες από 300 µέρες το χρόνο! Γιατί; Μα µε γεµίζει τόσο πολύ, µου δίνει άλλο αέρα, δεν µπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά. Ότι ανεβάσω στη σελίδα µου στο fb και γράφω σηµερινή φωτό, είναι της ηµέρας. Αυτό το κάνω και το χειµώνα και το καλοκαίρι και όταν βρέχει και όταν έχει ζέστη» δηλώνει, και µας προσθέτει «δεν υπάρχει περίπτωση να µην κατέβω λιµάνι και να µην βγάλω φωτογραφίες παρά µόνο σε έκτακτες περιπτώσεις. Όταν έρχοµαι στις 7 παρά συνήθως, χειµώνα δεν υπάρχει ψυχή, µόνο τα παιδιά της καθαριότητας, ορισµένοι που τρέχουν. Αλλά και η ερηµιά είναι όµορφη».
ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΑ ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ
Του ζητάµε να θυµηθεί γεγονότα που είδε και φωτογράφισε, στιγµές που έζησε. «Πολλά ξηµερώµατα έφτανα την ώρα που έφευγαν τα παιδιά από τα µπαράκια. Θυµάµαι πίσω από το Φιρκά ένας που τώρα είναι όνοµα της Kρητικής µουσικής και η παρέα του να βγάζουν λύρες και λαούτα και να ξεκινάνε να παίζουν και να χορεύει η νεολαία! Αυθόρµητα! Πάµπολλα επίσης τα περιστατικά µε κόσµο να τσακώνεται, να πέφτει ξύλο, να ρίχνονται στη θάλασσα και να βλέπεις 20 άτοµα να δέρνονται µέσα στο νερό! Θυµάµαι πάλι σε άλλο περιστατικό που µε σήκωσαν µε το µηχανάκι και µε έβαλαν µέσα στην πίστα µαγαζιού την ώρα που χόρευαν, ή σε άλλο να µου φέρνουν µπουκάλι ουίσκι και να µε “ποτίζουν” στις 7 τα ξηµερώµατα! ∆εν ξεχνώ πόσο κόσµος έκανε βουτιές, νύφες να φεύγουν από τα µαγαζιά µε τα νυφικά τους, κοπελιές µετά από τα bachelor».
Αξέχαστο και ένα περιστατικό µε πρωταγωνιστές γνωστούς του. «Υπήρχε ένα αδέσποτο εδώ στο λιµάνι “Αράπη” τον λέγαµε. Φτάνω λοιπόν νωρίς το πρωί και βλέπω µια παρέα γνωστών µου που έφευγαν από µαγαζί να κλωτσάνε τον “Αράπη” και να τον ρίχνουν µέσα στη θάλασσα! Τους ρωτάω “ρε παιδιά γιατί το κάνατε αυτό;”. “Για χαβαλέ µου απαντούν” “βγάλτε το σκύλο” τους λέω “γιατί θα πνιγεί. ∆εν είναι παραλία για να βγει έξω, δεν θα βρει σηµείο να ανέβει πάνω και θα πνιγεί.” Τους έπεισα, µπήκαν στη θάλασσα και τον έβγαλαν. Το ανέβασα στο ίντερνετ και το διαστρέβλωσα λίγο ότι παρέα έσωσε το σκύλο. Με βρήκε σύλλογος από την Αθήνα και µου ζήτησε τα στοιχεία τους για να τους βραβεύσει και οι ίδιοι µου έλεγαν πως ο κόσµος τους έδινε συγχαρητήρια που έσωσαν τον σκύλο!».
ΑΠΗΧΗΣΗ
Πολλές από τις φωτογραφίες του έχουν τεράστια απήχηση µε χιλιάδες επισκέψεις και πολλά θετικά σχόλια. «Χαίροµαι που µου λένε ότι διαφηµίζω τα Χανιά, γιατί είµαι υπέρ της φωτογραφίας της γοητείας, όχι της φωτογραφίας της αλητείας. Του όµορφου δηλαδή. Έχω πάει σε άλλα µέρη της Ελλάδας και στο εξωτερικό και πολλοί µε ξέρουν για τις φωτογραφίες µου, µου λένε να τους φωτογραφίσω και το κάνω µε µεγάλη χαρά» σηµειώνει.
Ένα από τα ιδιαίτερα του “κλικ” ήταν µέσα από το στρογγυλό παράθυρο του Φάρου µε θέα το λιµάνι και τα χιονισµένα Λευκά Όρη. «Μου είχαν δώσει άδεια να µπω µέσα στο Φάρο και έβγαλα αυτή τη φωτογραφία. Τη δηµοσίευσε εφηµερίδα στην Αθήνα µε τη λεζάντα: “Όλοι στα Χανιά θαυµάζουν το φάρο! Τι θαυµάζει ο φάρος από τη δική του µεριά;”».
Άλλο ένα σηµείο που έχει εξερευνήσει και αποτυπώσει ο ερασιτέχνης φωτογράφος, είναι αθέατο σε πολύ κόσµο…τα υπόγεια τούνελ κάτω από την Παλιά Πόλη! «Πήρα άδεια από το τότε διευθ. Τεχνικών υπηρεσιών της ∆ΕΥΑΧ τον Κ. Στεργιάννη και µπήκα στα τούνελ από ένα φρεάτιο στην πλατεία ∆ηµ. Αγοράς µαζί µε δύο φίλους. Καταλήξαµε στο Κουµ Καπί. Ένα απίστευτο πράγµα, ένα τούνελ κτισµένο µε πέτρα, καµάρες. Θα µπορούσε να γίνει επισκέψιµο γιατί είναι όµορφο και να ανοιχτούν και άλλες διόδους που είναι σφραγισµένες. Γιατί στο εξωτερικό όπου έχουν κατακόµβες τις αξιοποιούν και εδώ να µην κάνουµε το ίδιο;» αναρωτιέται.
ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ
Στα «απωθηµένα» του να ανέβει στο Μιναρέ της Χατζ. Νταλιάνη κάτι που δεν έχει καταφέρει γιατί έχει καεί η εσωτερική σκάλα και πάνω στους προβολείς του γηπέδου, µε τη κάµερα του πάντα. «Τώρα µε τα drone βγάζει πολύ εύκολα από αυτά τα ύψη, αλλά η φωτογραφία έχει άλλη γοητεία, το να ρυθµίσεις της µηχανή, να βρεις την κατάλληλη γωνία! Μου αρέσει επίσης όταν έχει αφρικανική σκόνη γιατί λειτουργεί ως φίλτρο και βγάζεις τον ήλιο από πιο κοντά γεµάτο και κατακόκκινο! Είναι µοναδικό θέαµα! Όπως επίσης το φουρτουνιασµένο λιµάνι. Να είσαι µπροστά και να αποτυπώνεις τα κύµατα. Έρχονταν οι λιµενικοί πολλές φορές και µου λέγανε “σε παρακαλούµε φύγε από εδώ, κινδυνεύεις”. Τους απαντούσα “παιδιά προσέχω µην ανησυχείται”. Όταν έχει τρικυµία δεν πάω ποτέ µπροστά σε ένα µαγαζί για να µην µε πετάξει το κύµα πάνω σε τζαµαρία ή σε τοίχο αλλά φροντίζω να έχω πίσω µου δρόµο. Έχω βραχεί, έχω χάσει µηχανές, αλλά ποτέ δεν κινδύνευσα».
Ζητάµε από τον Παύλο να τελειώσει τη συζήτηση µας όπως επιθυµεί. «Ένας µεγάλος Άγγλος φωτογράφος λέει ότι “µόνος µου είµαι λίγο, δύο είµαστε πάρα πολλοί”. Έτσι και εγώ βρήκα το άλλο µου µισό τη γυναίκα µου τη Σοφία που και αυτή ασχολείται µε τη φωτογραφία και έτσι “δέσαµε”».
