Παρακολουθώντας όσα γίνονται κάθε στιγµή γύρω µας, όλοι, εύκολα ή δύσκολα, φτάνουµε στο συµπέρασµα ότι χειρότερος κι από τον βιασµό του σώµατος είναι εκείνος της νοηµοσύνης και της ηθικής µας από τους φαινοµενικά κοινωνικοπολιτικά πιο δυνατούς από εµάς…
Η ανθρώπινη νοηµοσύνη, από τη µια, ας λογαριάσουµε πως είναι η έµφυτη ικανότητα του ανθρώπου να φιλτράρει τα έξωθεν ερεθίσµατα, να κατανοεί, να µαθαίνει, να σκέφτεται, να επιλύει προβλήµατα ως µεµονωµένο άτοµο και ως µέλος ενός οργανωµένου κοινωνικού συνόλου και να προσαρµόζεται αρµονικά στο ευρύ ή στενό περιβάλλον του. ∆εν είναι, όµως, µία µόνο δεξιότητα, αλλά ένα σύνολο άρρηκτα αλληλένδετων ικανοτήτων. ∆εν περιορίζεται, όπως όλοι ξέρουµε, µονάχα στη λογική σκέψη, αλλά περιλαµβάνει και τη συναισθηµατική κατανόηση, δηλαδή την ικανότητα αναγνώρισης και διαχείρισης συναισθηµάτων, αφενός καθώς και την τόσο απαραίτητη στην ανθρώπινη ζωή αυτογνωσία αφετέρου και την ηθική κρίση.
Από την άλλη, ως ηθική ας συµφωνήσουµε ότι είναι το σύνολο των υποκειµενικών κανόνων που διέπουν τη συµπεριφορά συγκεκριµένων ανθρώπων και των κοινωνιών τους και ενίοτε διχάζουν τις µε διαφορετικά µεταξύ των µελών τους πρότυπα κοινωνίες.
Κλείνοντας, λοιπόν, ας συµφωνήσουµε για µια ακόµη φορά ότι το µόνο αντικειµενικό στη ζωή µας και ό,τι θα τη βοηθούσε, αφού έρθουµε µονιασµένοι κοντά στους άλλους κατά την κοινωνική µας συµβίωση, να υπερνικήσει κάθε επίδοξο βιαστή της ψυχής και του πνεύµατός µας και να προκόψει είναι ο άδολος και αληθινός σεβασµός της ύπαρξης, της αξιοπρέπειας και των ατοµικών και κοινωνικών δικαιωµάτων όλων των ανθρώπων …
