«Μπορεί κανείς να αντιταχθεί σε ένα µισαλλόδοξο καθεστώς και ταυτόχρονα, σε µια αδικαιολόγητη και επικίνδυνη στρατιωτική επέµβαση»
Πέδρο Σάντσεθ
Τελικά το δόγµα της υπερδύναµης «πρώτα η Αµερική», ο απρόβλεπτος και επικίνδυνος πλέον πλανητάρχης, το µετέτρεψε «µόνο η Αµερική».
Η πόρτα του φρενοκοµείου άνοιξε µε τις παράνοµες επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον κράτους µέλους του ΟΗΕ, χωρίς την έγκριση, ούτε του Κογκρέσου των ΗΠΑ ούτε και του Συµβουλίου Ασφαλείας των Ηνωµένων Εθνών.
Ακόµα και σύµφωνα µε το εθιµικό ∆ίκαιο, δεν επιτίθεσαι, όταν κάνεις διαπραγµατεύσεις, οι οποίες κατά δήλωση του µεσολαβητή υπουργού εξωτερικών του Οµάν προχωρούσαν κανονικά.
Η απαγόρευση της χρήσης βίας στις διεθνείς σχέσεις που καθιερώθηκε µετά τον Β παγκόσµιο πόλεµο, στον χάρτη του ΟΗΕ, είναι ένα επίτευγµα που πρέπει να ενισχύεται και όχι να αµφισβητείται. Βέβαια µετά την Αµερικανο-ισραηλινή επίθεση, έγινε σύγκληση του Συµβουλίου Ασφαλείας, όπου έγινε προσπάθεια, να καθιερωθεί και να νοµιµοποιηθεί «η προληπτική επίθεση».
Αλαζόνας πλανητάρχης είναι, ό,τι θέλει κάνει. Η απορία του πολίτη είναι, γιατί οι Ευρωπαίοι ηγέτες σιωπούν, ενώ µετά την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία, µαινόµενοι διατυµπάνιζαν, ότι δεν θα ανεχθούν να καταπατείται το ∆ιεθνές ∆ίκαιο.
Τους εκθέτει βέβαια ο Ισπανός πρωθυπουργός, ένας µετριοπαθής Σοσιαλδηµοκράτης, ο οποίος αρνήθηκε να διευκολύνει τον Σερίφη, να βοµβαρδίζει το Ιράν και είναι ο µόνος Ευρωπαίος ηγέτης, που καταδίκασε αµέσως τα πλήγµατα κατά του Ιράν.
Που δυστυχώς από την πρώτη µέρα της επίθεσης, βοµβάρδισαν ένα σχολείο και σκότωσαν 165 µαθήτριες. Η σφαγή αυτών των παιδιών, είναι το πρώτο µαζικό έγκληµα, για το οποίο η πολιτισµένη ∆ύση σιωπά, χωρίς να ντρέπεται. Φαίνεται ότι οι µαριονέτες της Ευρώπης,περιµένουν τα αποτελέσµατα της έρευνας, όπως µας ενηµέρωσε ο Ρούµπιο, για να διαµαρτυρηθούν. Εντάξει, για να µην τους αδικούµε, καταδίκασαν κι αυτοί… τα αντίποινα της Τεχεράνης.
Μάλιστα, βρήκε το θάρρος και µας ανακοίνωσε και η Ούρσουλα, ότι δεν τα εγκρίνει ούτε αυτή και «απαιτείται επειγόντως, µια αξιόπιστη µετάβαση στο Ιράν», όπως µας είπε.
Γι’ αυτό η πολιτισµένη ∆ύση, θέλει να εκδηµοκρατίσει την χώρα τους, οπότε… χρειάζονται και κάποιες θυσίες. Το ίδιο δεν έπραξαν και στο Ιράκ; ∆εν έχει σηµασία που δεν βρέθηκαν τα περιβόητα χηµικά του Σαντάµ, το σηµαντικό ήταν, ότι έτσι κατάφερε ο τότε πλανητάρχης Μπους, να ξαναβρεί τον ύπνο του, γιατί είχε άγχος σαν καλός χριστιανός. Το ίδιο δεν έπραξαν και στην Λιβύη; …Προληπτική επίθεση έκαναν κι εκεί Γάλλοι και Αµερικανοί.
Τα δεδοµένα πλέον αλλάζουν, και αυτοί που θέλουν να παρακάµψουν το ∆ιεθνές ∆ίκαιο και να επιβάλουν ειρήνη διά της ισχύος, απροκάλυπτα πλέον, είναι διατεθειµένοι, να σύρουν την περιοχή σε µια περιφερειακή σύγκρουση. Οι αιτίες της επίθεσης, δεν είναι ούτε ο θρησκευτικός πόλεµος, ούτε η πυρηνική απειλή. Άλλωστε ο πλανητάρχης µάς διαβεβαίωνε τον Ιούνιο, ότι είχε καταστρέψει, τα πυρηνικά του Ιράν.
Τα πλούσια αποθέµατα πετρελαίου, είναι που εποφθαλµιά το οικονοµικό-στρατιωτικό κατεστηµένο των ΗΠΑ, και συγχρόνως να δυσκολέψει την Κίνα στην προµήθεια ενέργειας, γιατί διαφορετικά δεν µπορεί να την ανταγωνιστεί.
Είναι επίσης η αναγκαιότητα του στρατιωτικού κατεστηµένου, να αδειάσει τις αποθήκες του, για να µπορέσει να δικαιολογήσει την αρπαγή µέρους του κοινωνικού πλούτου, και να αναπληρώσει το πολεµικό του υλικό.
Τις επιπτώσεις της έλλειψης ηγετών στην Ευρώπη, δυστυχώς θα τις πληρώσουν οι επόµενες γενιές, όχι µόνο γιατί το «υλικό τους µέλλον καίγεται στην Μέση Ανατολή», όπως αναλύει ο Ρίτσαρντ Γουλφ, αλλά γιατί θα ζήσουν σε έναν κόσµο ανελεύθερο και ανασφαλή.
Σκέφτομαι ότι για να επιτεθείς εν μέσω διαπραγματεύσεων, οι οποίες κατά δήλωση του µεσολαβητή υπουργού εξωτερικών του Οµάν προχωρούσαν κανονικά μεταξύ ΗΠΑ και Ιραν, το κάνεις μόνο και μόνο επειδή κινδυνεύεις από τις αποκαλύψεις των αρχείων του Έπστιν. Υπερβολή; Υπάρχει μια ιστορική σύνδεση, κυρίως μέσω της θεωρίας “Wag the Dog” [= «κουνάω τον σκύλο» (δηλαδή η ουρά κουνάει τον σκύλο, αντί για το φυσιολογικό όπου ο σκύλος κουνάει την ουρά του]. Έγινε και εξαιρετική, ομώνυμη ταινία imdb.com/title/tt0120885 που στα ελληνικά παίχτηκε ως «Ο Πρόεδρος, Ένα Ροζ Σκάνδαλο κι Ένας Πόλεμος»). Ο όρος αναφέρεται στην υποψία ότι ο πρόεδρος Μπιλ Κλίντον διέταξε στρατιωτικές επιχειρήσεις σε Σουδάν και Αφγανιστάν (Αύγουστος του 1998) για να αποσπάσει την προσοχή της κοινής γνώμης από το σκάνδαλο με τη Μόνικα Λεβίνσκι (όπως λέμε στα ελληνικά την κ. Lewinsky).
Θα τη γλυτώσει όμως ο Τραμπ, όπως ελπίζει; Διότι σε περίπτωση μακράς παράτασης του πολέμου, ούτε ψύλλος στον κόρφο του: θα παραδώσει τις ΗΠΑ μικρότερες, με κατεστραμμένες βάσεις στη Μέση Ανατολή, και φτωχότερες, λόγω των τεράστιων πολεμικών δαπανών. Ακριβώς το αντίθετο από αυτό που υποσχέθηκε.
Κατά μία παράλληλη τραγική ειρωνεία, τα αρχεία ενός σκοτεινού τύπου με εβραϊκή καταγωγή, θα μπορούσαν να σταθούν η αφορμή για να εξαφανιστεί από τον γεωπολιτικό χάρτη το κράτος του Ισραήλ. Υπερβολή, πάλι; Ίσως.
Αν όμως η σύγκρουση επεκταθεί χρονικά, με Κίνα και Ρωσία να τροφοδοτούν, όπως εικάζεται, το Ιράν με πληροφορίες και υλικό πολέμου; Με ορατό τον κίνδυνο για το δυτικό στρατόπεδο, ν’ ανακατευτεί εκ νέου η τράπουλα στη Μέση Ανατολή, χωρίς την παρουσία των ΗΠΑ πλέον εκεί, τότε πώς θα φάνταζε η ιδέα της τρίτης καταστροφής του Ναού της Ιερουσαλήμ;
Το τραγικό για εμάς τους υπήκοους της Ψωροκώσταινας, είναι ότι εντωμεταξύ, ο ανεκδιήγητος κ. Μητσοτάκης αφού κήρυξε (sic) τον πόλεμο στη Ρωσία, τώρα τρίβεται στη γκλίτσα του Ιρανού τσοπάνη, υπερασπιζόμενος βρετανικό έδαφος στην Κύπρο που… κείται μακράν.