Μιας εδά και κατά το σοφό «τα πάντα ρει». Γι’ αυτό κι εµείς συνεχίζοµε την πορεία µας στον ετήσιο κύκλο του φετινού χρόνου. Στον πρώτο ανοιξιάτικο µήνα τουτησές τση χρονιάς.
Με τον πολλά χαρισµατικό µήνα µε τσ’ εορτές και τσ’ επετείους του, τσοι παραξενιές του κι ούλες του τσ’ ιδιαιτερότητες και τσοι χαρακτηριστικές συµπεριφορές του το Μάρτη. Απού έκανε τσοι κοπελιές του παλιού καιρού. Να τηρούνε το παµπάλαιο έθιµο και να φορούνε στη χέρα ντων την κόκκινη και την άσπρη κλωστή στριµµένες σα βραχιολάκι, για να µη τσοι κάψει ο Ήλιος και χάσουνε την αφατάδα ντων. Ακόµη ούλοι τον υποδέχουντανε µε επιφύλαξη. Γιατί η παράδοση τονε χαρακτηρίζει σαν «πεντάγνωµο, απού πέντε φορές εχιόνισε και πάλι το µετάνιωσε πως δεν εξαναχιόνισε».
Κι ύστερα από τούτεσας τσοι σκέψεις απού η παράδοση τσοι φέρνει στον νου µας, συνεχίζοµε την ανηφορική πορεία µας στσ’ ηµεροµηνίες του και φτάνοµε στη µεγάλη διπλή γιορτή του Ευαγγελισµού. Απού «Ο Μέγας στρατηγός των άυλων ταγµάτων…». Φανερώνει το από αιώνος µυστήριο κι «Ο Υιός του Θεού της Παρθένου γίνεται» και παράλληλα γροικάται το σύνθηµα των επαναστατηµένω ραγιάδω «Ελευθερία ή Θάνατος» και µε στεντόρια φωνή του ήρωα τσ’ Επανάστασης Θ. Κολοκοτρώνης «πώς ο Θεός έβαλε την υπογραφή ντου για τη Λευτεριά τση πατρίδας» εξεκίνησε ο µεγάλος αγώνας. Είχανε ριζώσει στσοι ψυχές των σκλαβωµένω Ελλήνω τα ιδανικά απού των εφυτεύανε οι Αγίες Μανάδες και Λαλάδες των τα βράδια στσ’ αποσπερίδες. Και τα δασκαλεύανε υπό το τρεµάµενο φως τω κερακιώ, στο κρυφό σκολειό, µε τα κολλυβογράµµατα ντωνε οι ταπεινοί καλόγεροι. Γι’ αυτό και γεµίσανε τα βουνά από «αρµατωλούς και κλέφτες», «Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδας την Ελευθερία» µ’ αποτέλεσµα µε τσ’ αγώνες και τσοι θυσίες τωνε. Να ξεπεταχτεί από τα κόκαλα ντωνε τα ιερά η πολυπόθητη Λευτεριά κι εµείς σήµερα να τσ΄ ευγνωµονούµε γιατί είµαστε Ελεύτεροι.
Κι ύστερα από τσ΄ εορτές του Ευαγγγελισµού και τσ’ εθνικής εξέγερσης, συνεχίζοµε µε το Μάρτη και πάλι απού «δε λείπει» από τη Σαρακοστή, τούτηνα την ανηφορική πορεία τση Σαρακοστής. Υποστηριζόµενοι για τούτηνα τη δύσκολη διαδροµή από τα θεόπνευστα δασκαλέµατα και τσοι νουθεσίες, απού παίρνοµε από τα µεγάλα σκαλοπάθια τση διαδροµής, τσοι Κυριακές των νηστειών. Και τσοι ολοδρόσερες πνευµατικές οάσεις απού ξαποσταίνοµε πνευµατικά, τσοι κατανυχτικούς σπερνού τ’ απόδειπνα, του µεγάλου κανόνα, και τσοι χαιρετισµούς προχωρούµε κι όλο ανεβαίνοµε… µε το βλέµµα στραµµένο στου Χριστού τη µορφή.
Κι ετσά αφήνοµε το φετινό κατσούφη, κακόκεφο και κακόρεξο Μάρτη µε τη φθινοπωρινή ντου µορφή και τη χειµωνιάτικη αίστηση, απού µε κάνει να αναρωθιούµαι άτζεµις, µη µπανά κάποιο κακό προαίστηµα τονέ κάνει να έχει τούτηνα τη συµπεριφορά µε τα όσα απού µας πληροφορεί η γι επικαιρότητα, γι’ αυτό κι εύχοµαι «Ο Θεός να βάλει τη χέρα ντου», για τα µη χειρότερα.
Και συνεχίζοντας ανοίγοµε τη πόρτα του δεύτερου ανοιξιάτικου µήνα τ’ Απρίλη, απού εδά και αιώνες ο κόσµος διασκεδάζει µε τα πρωταπριλιάτικα ψόµατα. Απού κατά την ταπεινή γνώµη µου λέγονται ψόµατα, τούτηνα την ηµέρα για να χαµογελάσοµε. Γιατί τα ψόµατα απού λέγονται ολοχρονίς του χρόνου, λέγονται για να ξεγελάσοµε ο γεις τον άλλο. Εν τω µεταξύ, είχαµε φτάσει στη κουφή εβδοµάδα, όπως τη λέει ο λαός απού ακλουθά την παράδοση. Και στην Ανάσταση του Λαζάρου, απού εορτάζοµε µαζί µε τη θριαµβευτική είσοδο του επί πώλου όνου καθήµενου Χριστού… απού ο όχλος τον υποδέχτηκε «µετά Βαΐων και κλάδων» και έκραζαν ακολουθούντες «Ωσαννά τω υιώ ∆αυίδ, ευλογηµένο ει ο ελθών και πάλιν ερχόµενος εν ονόµατι Κυρίου». Για ν’ ακλουθήξει στη συνέχεια η ξαφνική η µεταστροφή του όχλου σ’ εχθρική, µε την έντεχνη παρέµβαση των πονηρών Φαρισαίων. Και ν’ ακλουθήξουνε «τα πάθη τα σεπτά» µετά τη παράδοση του Χριστού «δολίω φιλήµατι». Με τσ’ εµπτυσµούς, τα ραπίσµατα, το κολάφισµα, τας ύβρεις, τους γέλωτας, την πορφυράν χλαίναν, τον κάλαµο… Για να ακλουθήξει στη συνέχεια η ξεκάθαρη οµολογία του Πιλάτου µετά τσ’ επίµονες αντιδράσεις του λαού «λαβών ύδωρ απενίψατο τάς χείρας απέναντι του όχλου λέγων “Αθώος ειµί από του αίµατος του δικαίου τούτου”· υµείς όψεσθε και αποκριθείς πας ο λαός είπε· το αίµα αυτού εφ’ ηµάς και επί τα τέκνα ηµών. Τότε απέλυσεν αυτοίς τον Βαραββάν, τον δε Ιησούν φραγγελώσας παρέδωκε ίνα σταυρωθή».
Για ν’ ακλουθήξει η σταύρωση και ν’ ακουστεί πάνω από τον σταυρό εκείνο το µεγαλόψυχο «Πάτερ άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκά 23,24). Κι ύστερα «φωνή σας φωνή µεγάλη ο Ιησούς είπε: “Πάτερ, εις χείρας σου παρατίθεµαι το πνεύµα µου· και ταύτα ειπών εξέπνευσεν”» (Λουκά 23:46). «Ην δε ωσει ώρα έκτη (δώδεκα το µεσηµέρι) και σκότος εγένετο εφ’ όλην την γην έως ώρα ενάτης (τρεις το απόγευµα)» (Λουκά Κγ 44).
«Ιδών δε ο εκατόνταρχος το γενόµενον εδόξασε τον Θεός λέγων· Όντως ο άνθρωπος αυτός δίκαιος ην» (Λουκ. 23:47). Ο δε ∆ιονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ευρισκόµενος στην περιοχή της Αιγύπτου, συγκλονισµένος από όσα έβλεπε είπε «ή Θεός πάσχει ή τό παν απόλλυται». Κι ύστερα από ούλα ταύτα «και ιδού ανήρ ονόµατι Ιωσήφ… προσελθών τω Πιλάτω ητήσατο το σώµα του Ιησού, και καθελών αυτό ενετύλιξε σινδόνι και έθηκεν αυτό εν µνήµατι λαξευτώ…» (Λουκά Κγ 52-53). Τη δε µία των Σαββάτω όρθρου ο άθεος ήλθον επό τον µνήµα… Εύρον τον λίθον αποκεκυλισµένον… και εισέλθουσε ουχ εύρον το σώµα». Για να πάρουνε την απάντηση… Ουκ εστίν ωδέ, αλλ’ ηγέρθη κι ύστερα από αυτές τις πληροφορίες απού παίρνω από το κδ κεφ. Λουκ. 1-6.
Κι ύστερα ξαναβρίσκοµαι στην Αγία και µεγάλη Κυριακή του Πάσχα, αυτήν τη ζωηφόρον Ανάστασιν εορτάζοµε του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ηµών Ιησού Χριστού. Απού οι καµπάνες των εκκλησιών εσηµαίνανε ορθού βάθος τον παλιό και ευλογηµένο καιρό κι ετέλειωνε µε το ξηµέρωµα τση Λαµπροφόρου ηµέρας. Απού µετά την ευκή και ευλογιά των λειτουργών ιερέων, οι χωριανοί επαίρνανε τσοι στράτες για τσ’ οικογενειακές τωνε εστίες για να απολαύσουνε ξεχασµένες γεύσεις, ύστερα από τσοι 50 ηµέρες νηστείας. Με τη συντροφιά τσ’ Ευτυχίας και την Ευλογία του Χριστού. Κι ήτανε ούλοι εκειά. Κι ανταλλάσσανε ευκές. Εκαληνωρίζανε τσοι ξενιτεµένους τωνε κι ευχότανε την αιώνια ανάπαψη στσ’ αποθαµένους τωνε.
Καλή Ανάσταση, µε υγεία!
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Χέρα = Χέρι
Αφατάδα = Αφράτη όψη
Γροικάται =
Ακούγεται
Χέρα = Χέρι
Λαλάδες = Γιαγιάδες
Άτζεµις = Άραγε
Μηµπανά = Μήπως
Ψόµατα = Ψέµατα
Στράτα = ∆ρόµος
