Απρίλιος! Πάσχα! Χριστός Ανέστη! Αληθώς!
Και µαζί µε τους χιλιάδες εκδροµείς που τρέχουν από δω και από κει ωσάν αγρίµια που βρίσκονταν στο κλουβί και µόλις που πρωτόδαν Ακτίς Αελίου¹, ας ξαµολυθώ κι εγώ προς εύρεση καινούργιας, καλοκαιρινής κατοικίας. Αλλά φευ! Πού τέτοιο θαύµα! Με βλέπω µε καµιά σκηνή σε κάποια παραλία – ευτυχώς “δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα!…”² Αχ, Χριστούλη µου, λέω, ευλόγησες όλη την πλάση µε την Παρουσία Σου, κάνε κάτι και για µας, τους εποχιακούς άστεγους υπό τη συνεχόµενη απειλή Airbnb!
Καλά τα λέει ο φίλος-η στο graffiti: “Your luxury trip, my daily misery”. Αχ, κι έρχεται Μάης και θυµάµαι κάτι βραδιές στα µπαλκονάκια της Παλιάς Πόλης χωρίς εξωτερικές απειλές και το Φεγγάρι στη Ρόδα µε τα ποδήλατα και µια αύρα ελευθερίας και ανεµελιάς που πλανιόταν παντού. Αυτό θα είναι πάντα τα Χανιά για µένα. Μια ατέλειωτη άνοιξη. Όχι ανοιχτές πόρτες προς νέες, ακάλεστες περιπέτειες όταν εκείνη έρχεται! Ας φροντίσει κάποιος στ’αλήθεια επιτέλους για τους κατοίκους αυτής της πόλης, αυτής της χώρας. Είµαστε, αν µη τι άλλο, η ψυχή της.
1. Ἀντιγόνη του Σοφοκλή (στ.100-102) ΠΑΡΟ∆ΟΣ – ΧΟΡΟΣ “ἀκτὶς ἀελίου, τὸ κάλλιστον ἑπταπύλῳ φανὲν Θήβᾳ τῶν πρότερον φάος…”
2. Στίχος από το οµώνυµο τραγούδι των Locomondo
