Η λέξη «Ανάσταση» προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήµα «ανίστηµι». Κυριολεκτικά σηµαίνει έγερση και -ιδίως στη χριστιανική παράδοση- επαναφορά στη ζωή, ενώ µεταφορικά σηµαίνει, µια εσωτερική αναγέννηση, ένα νέο ξεκίνηµα.
Στην καρδιά της χριστιανικής πίστης, η Ανάσταση του Χριστού είναι σύµβολο νίκης. Της νίκης της ζωής απέναντι στο θάνατο και της Αγάπης απέναντι στο φόβο. Είναι όµως και για όλους τους Χριστιανούς µια πανίσχυρη δύναµη, που µετατρέπει την απόγνωση σε ελπίδα και το τέλος σε µια νέα αρχή.
Έχεις σκεφτεί ποτέ, ότι η έννοια της Ανάστασης µπορεί να µην περιορίζεται µόνο στο θεολογικό της νόηµα, αλλά µπορεί να αγγίζει και την ανθρώπινη εµπειρία σε πολλές πτυχές της; Μήπως κάθε φορά που ένας άνθρωπος βρίσκει τη δύναµη να σηκωθεί ξανά µετά από ένα βίαιο πέσιµό του, να ξαναπιστέψει και να ξαναδοκιµάσει, τη στιγµή δηλαδή που η ψυχή αποφασίζει να µην παραδοθεί, µήπως τότε, η Ανάσταση είναι παρούσα; Μήπως υπάρχει και κάτι από το θαύµα της Ανάστασης και στον έρωτα, αφού τότε ξυπνούν συναισθήµατα που τα νόµιζες ανύπαρκτα και ξαφνικά βλέπεις τον κόσµο αλλιώς; Κι από την άλλη, µήπως είναι Ανάσταση κι όταν συνειδητά αλλάξεις τρόπο ζωής; Όταν πάρεις εκείνη τη δύσκολη αλλά γενναία απόφαση να αφήσεις πίσω σου συνήθειες που σε βαραίνουν και να αποµακρυνθείς από ό,τι σε κρατάει στάσιµο; Αλλά µήπως και το θάρρος µέσα στις δυσκολίες, είναι Ανάσταση; Αν, ακόµη κι όταν όλα φαίνονται χαµένα, ακόµη κι όταν οι καταστάσεις πιέζουν και οι αντοχές λιγοστεύουν, εσύ συνεχίζεις κι ας φοβάσαι, τότε αυτό δεν είναι µια νίκη της ζωής, απέναντι στο «θάνατο» της παραίτησης; Και η Ανάσταση της σκέψης, υφίσταται; Μπορεί και ναι… Αφού, όταν εγκαταλείψεις µια αρνητική νοοτροπία, όταν από τη µιζέρια περάσεις στην ευγνωµοσύνη και από την καχυποψία στην εµπιστοσύνη, αυτό δεν είναι µια εσωτερική µεταµόρφωση; Σαν να ξαναγεννιέσαι µέσα στον ίδιο σου τον εαυτό; Και είναι και άλλα πολλά… Ο καθένας έχει και τις απαντήσεις του και τις εµπειρίες του…
Μπορεί, λοιπόν, η Ανάσταση να µην είναι µόνο κάτι που βιώνουµε το Πάσχα, αλλά και κάτι που µπορούµε να το ζούµε κάθε µέρα σε κάθε µας απόφαση και σε κάθε µας µικρή ή µεγάλη υπέρβαση. Μια αέναη πορεία και µια συνεχής διαδικασία µεταµόρφωσης κάθε φορά που όλοι µας καλούµαστε, ξανά και ξανά, να υπερβούµε τον εαυτό µας. Να αφήσουµε πίσω µας κάθε παλιό και να αγκαλιάσουµε κάθε καινούργιο. Να συγχωρέσουµε, να δηµιουργήσουµε, να αγαπήσουµε…
Όπως και να έχει, µήπως το πιο βαθύ µήνυµα της Ανάστασης είναι ότι τελικά τίποτα δεν τελειώνει οριστικά όταν πιστεύεις και παλεύεις; Μήπως πάντα υπάρχει µια δεύτερη ευκαιρία, µια νέα αρχή κι ένας δρόµος εκεί που δεν τον περιµένεις; Ο Χριστός έµεινε σταθερός στην πίστη Του προς το Θεό και την αποστολή Του, ακόµη και µέσα στον πόνο των Παθών Του. Έτσι έδωσε νόηµα στη θυσία Του ως πράξη αγάπης και λύτρωσης για τον άνθρωπο. Και σε όλη αυτή τη διαδροµή Του, χωρίς να αναιρείται ο πόνος, τα πάθη και ο Γολγοθάς που προηγήθηκε, µε την Ανάστασή Του έδειξε, ότι καµιά δύσκολη στιγµή δεν είναι οριστική όταν τη ζεις µε πίστη και όταν της δώσεις νόηµα.
Κι ύστερα εµείς; Αν αντιληφθούµε την έννοια της Ανάστασης µέσα από αυτό το πρίσµα, µήπως κάθε προσωπικός Γολγοθάς και κάθε προσωπική Μεγάλη Εβδοµάδα δεν είναι πια αδιέξοδο, αλλά προσµονή; Μια προσµονή που κορυφώνεται µε λύτρωση και µε τη δυνατότητα µιας νέας αρχής και ύπαρξης; Κι αν είναι έτσι, αυτό δεν είναι τελικά θαύµα; Θαύµα Ανάστασης; Ο καθένας ξέρει…
Εν τέλει, µήπως η πιο ουσιαστική και αυθεντική Ανάσταση συµβαίνει όταν καταφέρνουµε µέσα από µικρά αλλά σταθερά βήµατα να προχωράµε πιο µπροστά από χθες, να γινόµαστε λίγο πιο συνειδητοί και πιο ώριµοι και να ερχόµαστε πιο κοντά στον καλύτερό µας εαυτό; Έχοντας µάτια και καρδιά ανοιχτά και επιλέγοντας την αγάπη, την κατανόηση, την ελπίδα και τη συγχώρεση; Όπως ακριβώς δίδαξε ο Χριστός µε τη ζωή Του και τη θυσία Του; Πολλές οι αναρωτήσεις για το εν λόγω θέµα και άλλες τόσες και οι απαντήσεις…
Καλή Ανάσταση για όλους µας!
*Η Μαρία Σαρρή – Σαββάκη είναι δασκάλα Ειδικής Αγωγής.
