ΠΑΡΑΤΗΡΕΙΤΑΙ, εδώ και µερικές δεκαετίες, το φαινόµενο να “µας σµπρώχνουν” να µπούµε νωρίτερα στο κλίµα των Ηµερών. Κυρίαρχη η εµπορευµατοποίηση που καλά κρατεί: Black Days, Cyber Day, Xmas days, Santa τάδε και άλλες αµερικανόφερτες “ηµέρες” µας θυµίζουν ότι υπεράνω όλων το χρήµα!
ΤΟ ΒΕΒΙΑΣΜΕΝΟ των Χριστουγέννων έχει την εξήγησή του: από τη µία, είναι κάτι που επιβάλλεται από τους επικυρίαρχους του εµπορίου στον κόσµο, χριστιανικό και µη. Με την κατανάλωση να είναι -έτσι µας λένε- αντίδραση/λύτρωση στη δύσκολη εποχή µας! Είναι ένα από τα “δώρα” που µας κληροδότησε η παγκοσµιοποίηση (globalization). Ισχυρίζονται επιπλέον ότι, αυτή η προ-προέρτια εκκίνηση, αντανακλά ανθρώπινη ανάγκη (!), επειδή οι γιορτές των ηµερών γεννούν φ ω ς, ασφάλεια και µια αίσθηση σταθερότητας µε προσδοκώµενενες εκεχειρίες και ειρηνεύσεις. Άσχετα βέβαια, αν τα Χριστούγεννα για κάποιους παραµένουν πάντα µελαγχολικά, ενώ για τους περισσότερους είναι µια ανάταση ψυχής και ξεκούραση σώµατος.
ΟΜΩΣ, η έντονη εµπορευµατοποίηση του ∆ωδεκαηµέρου τείνει να καλύψει ή και να εξουδετερώσει κάθε προσπάθεια ευλάβειας, ευαισθησίας και αναστοχασµού. Από κοντά το “Κοριτσάκι µε τα σπίρτα” του Άντερσεν, µε τον “Σκρουτζ” του Ντίκενς, η Φάτνη της Βηθλεέµ µε τη γενοκτονία στη Γάζα, η µαγεία του Παπαδιαµάντη µε τον ωµό ρεαλισµό των πολεµικών ή αστικών ρεπορτάζ…
ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ χρησιµοποιεί ένα τεχνητό, προσχηµατικό “συναίσθηµα”, αφήνοντας κατά µέρος τον ορθολογισµό. Έτσι, αυτό επιβιώνει σε δύσκολους καιρούς µε το να καλλιεργεί την προσµονή της χ α ρ ά ς πολύ πριν φτάσουν οι γιορτές! Πώς; Μα µέσω της περιττής κατανάλωσης, επιβάλλοντας την αποδοχή ενός ανεπίκαιρου δώρου! Οπότε, η χαρά γίνεται αναγκαία, όπως και η φαντασίωση µε το πρόωρο “δέντρο”, τα “λαµπιόνια”, τα αστέρια, τα στολίδια. Είναι φορές στη ζωή που οι ανάγκες µας δεν έχουν καµιά σχέση µε αυτό που αποζητά η ψυχή µας, αλλά µε αυτό που µας επιβάλλουν οι διαφηµίσεις των εταιρειών!
ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ πως το παλιό, το αθώο παιδικό κι αυθεντικό, εκλείπει επικίνδυνα, παρά τις φιλότιµες προσπάθειες κάποιων να περισώσουν την µακραίωνη ελληνική π α ρ ά δ ο σ η των Ηµερών. Ανέκαθεν πιστεύαµε ότι το αυθεντικό, το παραδοσιακό, έχει πολύ µεγαλύτερη και διαρκέστερη αξία από µια β ε β ι α σ µ έ νη και επιβαλλόµενη έξωθεν γιορταστική χαρά.
