Άλλο ο νοµοθέτης, άλλο ο γονιός

Η αλήθεια είναι ότι εµείς, οι έποικοι στον ψηφιακό κόσµο, είµαστε εξαιρετικά αµήχανοι, επιφυλακτικοί, αλλά και φοβικοί απέναντι σε όλα όσα φέρνουν τα µέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μεγαλώσαµε µ’ ένα πολύ διαφορετικό τρόπο. Ως παιδιά δεν µπορούσαµε ούτε κατά διάνοια να φανταστούµε ότι θα ερχόταν η εποχή που τα παιδιά θα κινδύνευαν περισσότερo µένοντας κλεισµένα µε τα κινητά τους µέσα στα σπίτια απ’ ό,τι έξω καβαλώντας τα ποδήλατά τους.
Όπως αναφέρει ο Haidt στο βιβλίο του «Anxious Generation» (2024) «η γενιά που µεγαλώνει µε τη γέννηση των κοινωνικών δικτύων βιώνει την παραδοξότητα της υπερπροστασίας απ’ ό,τι συµβαίνει στον φυσικό κόσµο και ταυτόχρονα µια υποτίµηση κινδύνου στην έκθεση στα social media.
Ο εθισµός ως βασική παρενέργεια της κατάχρησης είναι πλέον τεκµηριωµένος. Αρκεί να παρακολουθήσει κάποιος στα διαφωτιστικά ντοκιµαντέρ “Social dilemma” στο Netflix και “inside the rage machine” από το BBC ανθρώπους που έχουν δουλέψει στις πλατφόρµες και έχουν εκ των έσω γνώση για τον τρόπο που ολόκληρες γενιές γίνονται δέσµιες των smartphones τους.
Στο πλαίσιο αυτό είναι πολλοί εκείνοι που βρήκαν πολύ σηµαντική την πρωτοβουλία που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός για απαγόρευση της χρήσης των social media από παιδιά κάτω των 15 ετών.
Υπάρχουν, ωστόσο, και κάποιοι που κάνουν λόγο για ένα πισωγύρισµα από την άποψη των ατοµικών ελευθεριών, θεωρώντας ευθύνη των ασκούντων την επιµέλεια να αποφασίζουν για τα παιδιά τους και όχι του νοµοθέτη. Έχει άλλο ρόλο, όµως, ο νοµοθέτης και άλλο ο γονιός. Και ασφαλώς ανεξάρτητα από το πώς θα φερθεί ο γονιός, ο νοµοθέτης οφείλει να βάλει τα όρια.