«Για ποια Ιθάκη και ποιο τέρμα μου μιλάς, ότι ονειρεύτηκες ποτέ δεν το πουλάς…»
Μ. Ελευθερίου
Έγινε λοιπόν και η βιβλιοπαρουσίαση της πολυδιαφηµισµένης Ιθάκης του Αλέξη Τσίπρα, όπου αρχικά ήταν ο προάγγελος, ενός νέου κινήµατος, (έτσι ξεκίνησε και ο Ανδρέας), µε µοναδικό σολίστ τον ίδιο, πάνω στη σκηνή, να µας καλεί για τη “νέα µεταπολίτευση’’, όπου θα είναι αναγκαία, “η πατριωτική εισφορά’’, µε “νέους πατριωτισµούς’’ και “νέες εθνικές πυξίδες’’. Μεγαλοπρεπείς αφηγήσεις, που δεν δεσµεύουν τον µυθοπλάστη πολιτικό, απέναντι στον ψηφοφόρο, του θέλει και ελπίζει, στην ύπαρξη ενός τελικού προορισµού.
Απαραίτητος λοιπόν ο νέος µεσσίας, που επικαλούµενος την εντιµότητά του, θα δώσει στην κοινωνία που αγωνιά, µια εναλλακτική προοπτική. Και βεβαίως ο γνώριµός µας Αλέξης, δεν θεώρησε σκόπιµο, να µας περιγράψει, αυτήν την εναλλακτική. Πέραν από τις καθαρές θάλασσες, που θα ταξιδέψουµε µαζί του, δεν ξεφεύγει της προσοχής µας, ότι δεν έκανε αναφορά σε αριστερές πολιτικές, αλλά αναφέρθηκε αόριστα, στη δηµοκρατική παράταξη που πρέπει να προχωρήσει σε διεργασίες επανίδρυσης. Γι’ αυτό άλλωστε, στην λαµπερή αίθουσα του Παλλάς, οι επιστηµονικοί σύµβουλοι του ινστιτούτου του… οι νέοι αυλικοί… φρόντισαν να αποµακρύνουν τους πρώην συντρόφους, στον εξώστη του θεάτρου, για να τους στείλει το µήνυµα, ότι: «δεν θα ταξιδεύουν πάντα στην πρώτη θέση, γιατί δεν υπάρχει πλέον ρεζερβέ για κανένα». Γιατί, για να γίνει πιστευτό το νέο αφήγηµα, χρειάζεται νέα προεδρική αυλή. Οι παλιοί αυλικοί σύντροφοι, το µόνο που τους αποµένει, είναι να επωµιστούν τα λάθη της διακυβέρνησης του και όσοι δεν είναι πλέον αρεστοί, να αποχωρήσουν. Οι πρώτες θέσεις, θα είναι πλέον ρεζερβέ για τη νέα αυλή. Μέσα σε αυτούς και ο τραγικός κ. Γαβρόγλου που σαν υπ. Παιδείας, διέλυσε την τριτοβάθµια εκπαίδευση, εξοµοιώνοντας τα ΤΕΙ µε τα ΑΕΙ.
Όλο αυτό το καλά σκηνοθετηµένο σκηνικό στο Παλλάς, προβολής του ενός, επιβεβαίωσε, ότι µετά τη δεύτερη ήττα του σε εθνικές εκλογές από τον κ. Μητσοτάκη, ξέροντας ότι θα ήταν τροµερά δύσκολο να παραµείνει αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, απλώς παραµέρισε… καιροφυλακτώντας όµως, σαν έτοιµος από καιρό να επιστρεψει στην Ιθάκη του.
Επιστροφή όµως, όχι στον ΣΥΡΙΖΑ… για αυτό άλλωστε είχε σκηνοθετήσει τη διάλυσή του όπως και ο Αντρέας την Ένωση Κέντρου…αλλά σε ένα δικό του προσωποπαγές κόµµα. Κάτι παρόµοιο µε τους απογόνους των γνωστών οικογενειών. Για αυτό άσκησε κριτική στον προοδευτικό χώρο ότι «δεν τον απασχολεί η παραγωγή εναλλακτικού σχεδίου, αλλά η αγωνία για το ποιος θα είναι πρώτος στο χωριό». Έκανε µάλιστα κι ένα βήµα παραπέρα, τσουβαλιάζοντας όλη την αντιπολίτευση συνολικά: «δεν αποτελείτε µέρος της λύσης, αλλά µέρος του προβλήµατος» υπονοώντας ότι θα πρέπει να αποχωρήσουν, γιατί ο κύκλος τους έχει κλείσει. Προφανώς θεωρεί ότι ο δικός του δεύτερος κύκλος είναι απαραίτητος για να σβήσει τα δικά του λάθη:
– Όπως η συνεργασία του µε την ακροδεξιά, αλλά και µε τους µαϊντανούς της ∆εξιάς του κ. Καραµανλή.
– Για την περιπέτεια που έβαλε τον ελληνικό λαό, να πιστέψει σε ένα φαντασιακό όραµα, του δηµοψηφίσµατος, στο οποίο ο ίδιος δεν πίστεψε ποτέ, γι’ αυτό και το ανέτρεψε, µε την γνωστή του κολοτούµπα.
– Για το ατόπηµα που έκανε τον ανήξερο για τους νεκρούς στο Μάτι. Αυτό δείχνει και την ποιότητα του ανδρός.
– Για το ξεπούληµα της χώρας… λιµάνια, αεροδρόµια… σιδηρόδροµοι. Το όνοµα του είναι συνδεδεµένο µε το τρίτο µνηµόνιο που τον έβαλε στο κάδρο µαζί, µε τους προηγούµενους κυβερνήτες, που ήταν αυτοί που χρεοκόπησαν την χώρα.
– Για την αδράνειά του και τις λάθος τακτικές του, τα 4 χρόνια σαν αρχηγός αξιωµατικής αντιπολίτευσης, που πριµοδότησε έτσι τον κ. Μητσοτάκη µε 41% για µια δεύτερη τετραετία.
– Για τη συνεργασία του µε στελέχη της καραµανλικής ∆εξιάς, σε ευαίσθητους µάλιστα τοµείς, όπως είναι το Υπουργείο ∆ικαιοσύνης. Τώρα βέβαια µιλά για το οξυγόνο που χρειάζεται η δικαιοσύνη,… κάτι πρέπει να υφαρπάξει και από την κ. Καρυστινού, γιατί δεν θα το αντέξει να έρθει τρίτος.
Το λυπηρό είναι, ότι οι αριστερές προοδευτικές δυνάµεις, φαίνεται να ενστερνίζονται τις απόψεις του κ. Τσίπρα και από ό,τι διαπιστώσαµε, έτρεξαν όλοι στο Παλλάς… πλην ελαχίστων εξαιρέσεων…. για να ψάλλουν το Ωσαννά στον Μεσσία, για να περισώσουν πρωτίστως εαυτούς. Το ότι χάνουν την αξιοπρέπεια τους, είναι δικό τους θέµα. Το ότι παραδίδονται όµως σε έναν αυτοθαυµαζόµενο, πολιτικό αρχηγό, χωρίς καµία διάθεση αυτοκριτικής, αφορά και εµάς τους πολίτες. Παύουν πλέον να έχουν αξιοπιστία. Αλήθεια πώς αισθάνθηκαν οι αρχηγοί του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, όταν άκουσαν από το στόµα του παλιού συντρόφου: ότι απέτυχαν. Μάλλον ή αγωνία τους, να αποκτήσουν την εύνοια του επιστρέψαντος αρχηγού, τους κάνει να τρέχουν, σαν τα αρνιά του Πάσχα.
Γιατί όπως σωστά παρατήρησε ο σύντροφός τους Πολάκης: στον καθένα κάνουµε αυτά που επιτρέπει να του κάνουνε. Θλιβερή η εικόνα από τον εξώστη, µε τα ψεύτικα χαµόγελα.
