«Αληθινή πρόοδος δεν υπάρχει εκεί που το νέο εκτοπίζει το παλιό, αλλά εκεί που το καλό εκτοπίζει το κακό».
∆ουκίδης
Ζούµε σε ένα κόσµο που το ‘‘κακό’’ προβάλλεται µε µεγάλη ένταση, πάθος και µε διάθεση αναπαραγωγής του.
Πολλαπλασιάζεται µε ρυθµούς επικίνδυνους η κάθε κακή είδηση, δίνοντας βαρύτητα και σηµασία ακόµη και σε κάτι ασήµαντο και µικρό, αρκεί να είναι κακό. Γιατί απλά το ‘‘καλό’’ δεν πουλάει, δεν αναπαράγεται και δεν είναι σηµαντικό. Το αγαπηµένο θέµα των Μέσων Μαζικής Ενηµέρωσης είναι οι καταστροφές, ο θάνατος, τα ατυχήµατα, οι πράξεις βίας και η διαστροφή.
Όλα αυτά ορθώνονται µπροστά µας µε µεγάλα γράµµατα και ήχους και κάνουν τη ζωή µας τροµακτική. Έχουµε την ιδέα ότι ζούµε µέσα σε µια κόλαση και κάθε στιγµή κινδυνεύουµε και εµείς και τα παιδιά µας. Με ένα µαγικό τρόπο έχει εξαφανιστεί από την ζωή µας η οµορφιά, η χαρά, η ελπίδα και η αισιοδοξία. Κάποιοι επιθυµούν να ξεχάσουµε όλα τα όµορφα πράγµατα που είναι γύρω µας και µέσα µας και να εστιάσουµε στο χάος και στο σκοτάδι.
Ολο αυτό επιδρά στον καθέναν από εµάς µε διαφορετικό τρόπο. Κάποιοι το διαχειρίζονται νοµίζοντας ότι δεν τους επηρεάζει, κάποιοι άλλοι δεν µπορούν να το αντέξουν, αλλά καθώς έχει απλώσει παντού τα πλοκάµια του δεν µπορούν να αποφύγουν την επαφή µαζί του.
Κάποιοι το αναπαράγουν παίζοντας έτσι το ρόλο εκείνων που επιθυµούν την καταστροφή µας, κάποιοι θλίβονται και κλείνονται στον κόσµο τους γεµίζοντας φόβους και απαισιοδοξία τόσο τους ίδιους όσο και τον περίγυρο τους. Όπως και να έχει, είναι ξεκάθαρη η διαπίστωση ότι το κακό πρωτοστατεί στον κόσµο µας και προσπαθεί µε ύπουλο τρόπο να χωθεί σε κάθε πτυχή της ζωής µας και να αναπαραχθεί µε ένα απίστευτα γρήγορο τρόπο. Eίναι δική µας η απόφαση όταν το κακό παρουσιάζεται µπροστά µας να µην παρασυρόµαστε από το µέγεθος του και να µάθουµε να το αγνοούµε.
Η κατανόηση ότι όσο του δίνεις σηµασία και το αναπαράγεις, τόσο αυτό γιγαντώνεται και σε κατακλύζει, είναι πολύ σηµαντική. Αγνοώντας το, το αποδυναµώνουµε και το σταµατάµε. ∆ιαφορετικά το κακό έχει τον τρόπο να µας αποπροσανατολίσει και να µας οδηγήσει σε κάτι ακόµα χειρότερο. Ακόµα και η αντιπαράθεση µε έναν κακό άνθρωπο είναι τόσο µάταιη αλλά και τόσο άσκοπη αφού δεν µπορεί κανείς να βοηθήσει ή να αλλάξει έναν κακό άνθρωπο. Έάν όλοι καταφέρουµε να κλείσουµε τα µάτια στο κακό που είναι γύρω µας, είτε πρόκειται για κακές καταστάσεις, κακές ειδήσεις, κακούς ανθρώπους, τότε όλα αυτά θα χάσουν όση δύναµη έχουν, αφού είµαστε µόνο εµείς που το συντηρούµε και το βοηθούµε χωρίς να το καταλαβαίνουµε. Ο πόλεµος µε το κακό είναι έτσι κι αλλιώς ένας χαµένος πόλεµος.
Η επίθεση στο κακό είτε είναι φυσική, είτε ψυχολογική, είναι µια τεχνική του ίδιου του ‘‘κακού’’ και πάντα φέρνει τραγικά αποτελέσµατα. Ο µόνος τρόπος να αντιταχθούµε και να πολεµήσουµε το κακό είναι να αποµακρυνθούµε από αυτό και να το κρατήσουµε µακριά από τη ζωή µας και από τη ψυχή µας, είτε πρόκειται για καταστάσεις είτε πρόκειται για ανθρώπους.
Να µείνουµε ουδέτεροι, να το αγνοήσουµε, να κλείσουµε τα µάτια και τα αυτιά µας και να µην του επιτρέψουµε να περάσει και να δηλητηριάσει τη ζωή µας. “Έάν αγνοήσεις το κακό µεγαλώνοντας το φως σου, αυτό µικραίνει”. Αυτός είναι ο χρυσός κανόνας.
