Ήθελα να γράψω για την Κύπρο, ένα µικρό ιστορικό χαιρετισµό για το βασανισµένο νησί, το αγαπηµένο…
Όµως, όµως «παρασπόνδισα» διαβάζοντας µε συγκίνηση σε αφιέρωµα µικρό, αθηναϊκού ένθετου, ότι σήµερα που διαβάζονται αυτές οι γραµµές, κλείνουν εξήντα χρόνια από τη δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα.
Ο τίτλος είναι… «Ο Σωτήρης ζει!»
Όµως εγώ προτιµώ το ονοµατεπώνυµο του, γιατί κυλά στον καιρό ως µελωδικός ήχος, µε δικό του «ιδιόµελον γνώρισµα» ως ύµνος και ψαλµός στον Σωτήρα…
∆ιαβάζω:
…«Ο Μυστικός ∆είπνος». Η στήλη είναι µέρος της σελίδας µε «βιωµατικό χρώµα» και το αντιγράφω ως έχει:
«Είναι Πέµπτη 20 Ιουλίου 1965. Μετά την καθηµερινή διαδήλωση για το «βασιλικό πραξικόπηµα» της 15ης Ιουλίου, µια παρέα σύντροφοι της «Οµάδας του Σωτήρη Πέτρουλα» έχουµε κατέβει τα σκαλιά σ’ ένα υπόγειο ταβερνάκι που βρίσκεται στον Κολωνό, δίπλα στις γραµµές του τρένου.
Έχουµε παραγγείλει, µε ρεφενέ, µια µερίδα γίγαντες, µια µερίδα µαρίδες, µια πατάτες τηγανητές, µια χωριάτικη και δύο µισόκιλα ρετσίνα. Πίνουµε και τραγουδάµε το «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι», το «είδα ένα παληκάρι πιο χλωµό κι απ’ το φεγγάρι» και το «µες τη ζωή δρόµοι ανοίγονται σωρό» που ήταν από τα αγαπηµένα τραγούδια του Σωτήρη.
Αν µας έβλεπες από µακριά, µοιάζουµε µε τον πίνακα «Μυστικός ∆είπνος» του Ντα Βίντσι.
Κάποια στιγµή ο Σωτήρης µας είπε ότι τις τελευταίες ηµέρες στις διαδηλώσεις τον περικυκλώνουν ασφαλίτες µε πολιτικά και τον βαράνε µε τα γκλοµπ που έχουν κρυµµένα µέσα από τα σακάκια τους. Μας έδειξε µάλιστα τα καρούµπαλα στο κεφάλι του και τις µελανιές στην πλάτη και στα χέρια του. Μας είπε ακόµη πως πριν από λίγο τον πλησίασε ένας του Σπουδαστικού, της Ασφάλειας και του είπε κρυφά στο αυτί:
«Σωτήρη, πρόσεχε, θα σε φάνε».
Αυτός τα έλεγε γελώντας, εµείς όµως ανησυχούσαµε· του είπαµε να προσέχει κι ότι θα φροντίσουµε να είµαστε πάντα κοντά.
Έπειτα από λίγο είπε µισοαστεία- µισοσοβαρά στον Νίκο ∆ούκα (1) συµφοιτητή του στην ΑΣΟΕΕ, που καθόταν δίπλα του.
– Αν µε σταυρώσουνε, εσύ Νίκο θα είσαι ο Ιωάννης. Τότε εγώ, για να σπάσω το βαρύ κλίµα που είχε δηµιουργηθεί, τον ρώτησα.
– Κι εγώ ποιος θα ΄µαι ρε Σωτήρη;
– Εσύ θα ‘σαι ο Πέτρος, µου απάντησε.
Στη διαδήλωση της επόµενης ηµέρας τον δολοφόνησαν, κι ύστερα από δυο µέρες έγινε η πάνδηµη κηδεία του.
Από εκείνο το βράδυ κοντά πενήντα χρόνια µετά, µε βασανίζει το ερώτηµα: Ποιον Πέτρο εννοούσε;
Τον Πέτρο του «Πριν αλέκτορα φωνήσαι, τρις απαρνήση µε» ή τον Πέτρο του «επί ταύτην την Πέτρα του επί οικοδοµήσω µου την Εκκλησίαν;»
Από τότε µέχρι σήµερα, δεν έχω απαντήσει σ’ αυτό το ερώτηµα.
Γιώργος Βοϊκλής
∆ηµοσιογράφος – συγγραφέας.
Επίµετρο:
Το «Σωτήρης Πέτρουλας- Μυθιστορηµατική βιογραφία του Γιώργου Αλεξάτου, είναι ακόµα µια απόδοση τιµής στη µνήµη του δολοφονηµένου αγωνιστή της Αριστεράς, που διαβάζεται µε ενδιαφέρον τόσο ως ιστορικό µυθιστόρηµα, όσο και ως ιστορικό δοκίµιο».
Γ.Β.
