Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου, 2021

47η επέτειος της Δημοκρατίας και επικαιρότητα

«…Η πολιτεία μας δεν διαλέγεται με την πολιτική βία, ούτε ανέχεται την έμφυλη καταπίεση και τις διακρίσεις σε βάρος των ευάλωτων και μειοψηφικών ομάδων. Κάθε θύμα εκμετάλλευσης, κάθε χαμένη ευκαιρία για τις ζωές των ανθρώπων, είναι και μια οδυνηρή αποτυχία της συνύπαρξής μας».
(Αικ. Σακελλαροπούλου, ΠτΔ, 24-7-21)

Ι. -Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ κρίση και περισσότερο η πανδημία συνετέλεσαν στο να αυξηθούν τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, συχνά με φόνους νεαρών γυναικών/συζύγων (γυναικοκτονία). Γίνονται επίσης, συνεχείς αποκαλύψεις στον Τύπο, τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο, περιστατικά κατάχρησης εξουσίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης.

ΑΝΕΚΑΘΕΝ η σωματική ή λεκτική βία υπήρχε στο “ελληνικό σπίτι” – και όχι μόνο. Όμως, για λόγους κακώς εννοούμενης “κοινωνικής κατακραυγής” και φοβίας, τα περιστατικά δεν έβλεπαν το φως της δημοσιότητας. Εφέτος δίνεται μεγαλύτερη βαρύτητα στο θέμα από άλλες χρονιές, επειδή και τα θύματα είναι περισσότερα.

ΙΙ. -ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ συνεπώς εξαιρετικά σωστή η ενέργεια της ΠτΔ κας Αικατ. Σακελλαροπούλου, να προσκαλέσει (μεταξύ πολλών άλλων σπουδαίων προσωπικοτήτων της επικαιρότητας) στο προεδρικό Μέγαρο την Ημέρα (24/7), και εκπροσώπους γυναικείων οργανώσεων, δομών κοινωνικής πρόνοιας θυμάτων βίας και προστασίας ανηλίκων, καθώς και τα μέλη της Επιτροπής Διαμόρφωσης Εθνικής Στρατηγικής για την Ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ+, ώστε τα φαινόμενα βίας να καταγγελθούν και σε ανώτατο επίπεδο.

ΑΠΟ την άλλη, είναι δυσάρεστο το γεγονός ότι οι δολοφονίες γυναικών από τους συντρόφους τους (γυναικοκτονίες) καθώς και οι βιασμοί ανηλίκων, έγιναν “ρουτίνα” στα αδηφάγα και εν πολλοίς ανεξέλεγκτα δελτία ειδήσεων των ΜΜΕ. Και, ενώ πληθαίνουν οι περιπτώσεις, ταυτόχρονα τα ελληνικά ΜΜΕ εμφανίζονται σε αρκετές περιπτώσεις ανέτοιμα (χωρίς στοιχειώδη δεοντολογία), αμήχανα, εγκλωβισμένα σε στερεότυπα που, αν μη τι άλλο, ανατροφοδοτούν το φαινόμενο της βίας.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ τα φαινόμενα των γυναικοκτονιών (gynocides) συνυπάρχουν με τις κοινωνίες μας. Είναι διαχρονικά και παγκόσμια. Πανάρχαιες παραδοχές και πρακτικές, αναπαραγόμενη στερεοτυπική παιδεία (οικογενειακή και δημόσια) με ανάλογες συμπεριφορές κ.λπ., ανατροφοδοτούν τον φαύλο κύκλο. Που ενισχύεται πολλές φορές από (δήθεν) πολιτισμικές πρωτοτυπίες! Στη “συντήρηση” του θέματος συμμετέχει και η λογοτεχνία ως μέσο πολιτισμικής μνήμης. Το πρόβλημα συνεπώς δεν πρέπει να εντοπίζεται μόνο στην καταγγελία και την προβολή του. Οι κοινωνίες μας οφείλουν να αλλάξουν στάση και νοοτροπίες. Και σ’ αυτό δεν αρκούν μόνον οι νόμοι.

 

2 Comments

  1. Έγινε της μόδας μέσα σε λίγες εβδομάδες ο όρος “γυναικοκτονία”. Όποιος τον χρησιμοποιεί όμως πρέπει και να μπορεί να αποδείξει ότι ο φόνος έγινε επειδή (όχι για άλλο λόγο…) το θύμα ήταν γυναίκα. Είναι μια από τις περιπτώσεις που για λόγους σκοπιμότητας χρησιμοποιείται μια λέξη, χωρίς να αποδίδει με ακρίβεια την πραγματικότητα (προ ημερών έγραψα αναλυτικά τι ισχύει με τη συγκεκριμένη λέξη).
    Θυμίζω ότι πριν από λίγες ημέρες μία γυναίκα σκότωσε έναν άνδρα. Δεν είδα πουθενά να αναφέρεται (και σωστά) ότι ήταν “ανδροκτονία”.
    Έχω τη γνώμη ότι με τέτοιους ακροβατισμούς δεν εξυπηρετείται επί της ουσίας το αίτημα για δικαιοσύνη και ισότητα ανάμεσα σε γυναίκες και άνδρες. Όλοι είμαστε άνθρωποι, σε κάθε περίπτωση πρόκειται για “ανθρωποκτονία”.

Αφήστε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here

Μικρές αγγελίες

aggelies

Βήμα στον αναγνώστη

Στείλτε μας φωτό και video ή κάντε μία καταγγελία

Συμπληρώστε τη φόρμα

Ειδήσεις

Σχόλια

Συνεργασίες

Διαδρομές

Podcasts

Επιστολές

Χρήσιμα

Μόνιμες στήλες