Τις χαρές και τις προκλήσεις της µητρότητας µέσα από προσωπικές µαρτυρίες εξερευνά η παράσταση: «Πες τα, ρε Μάνα», που θα ανέβει την Κυριακή 3 και τη ∆ευτέρα 4 Μαΐου στις 20:00 το βράδυ στο Θέατρο «∆ηµήτρης Βλησίδης» στο Κουµ Καπί. Το έργο παρουσιάζει η «Σκηνή Χωρίς Όρια» σε σκηνοθεσία της Στέλλας Σκορδαρά, η οποία µίλησε στις «διαδροµές» και στο podcast των Χανιώτικων νέων.
•Μίλησέ µας για σένα και τη δική σου θητεία στο θέατρο στην πόλη.
Έχω την ανάγκη να ξανασυστηθώ στο χανιώτικο κοινό, γιατί τα τελευταία έξι χρόνια, από τότε που έχω γίνει µανούλα, έχω µπει λίγο στο backstage. ∆ουλεύω πιο πολύ ως δασκάλα θεάτρου. Αυτό λοιπόν που θέλω να πω είναι ότι σπούδασα σε δραµατική σχολή, στη ∆ραµατική Σχολή της Τζένης Καρέζη. Τέσσερα χρόνια σπουδές, σε µια σχολή αναγνωρισµένη από το Υπουργείο Πολιτισµού. Στη συνέχεια, έκανα ένα εργαστήριο σκηνοθεσίας στην Πειραµατική Σκηνή του Εθνικού. Έκανα ένα εργαστήριο σαν µεταπτυχιακό πάνω στο αρχαίο δράµα µε τη Λυδία Κονιόρδου. Πήγα στη Γαλλία κι έκανα σωµατικό θέατρο στη σχολή του Jacques Lecoq. Θέλω να πω ότι είµαι ένας άνθρωπος που ναι µεν κάνω θέατρο στα Χανιά, αλλά έχω σπουδάσει θέατρο και ζω από αυτό. ∆ηλαδή, ως επί το πλείστον ζω διδάσκοντας θέατρο, γιατί είναι πάρα πολύ δύσκολο να ζήσεις κάνοντας µόνο παραστάσεις. Οπότε διδάσκω θέατρο σε παιδιά, σε εφήβους, σε ενήλικες και στη δική µου οµάδα που είναι η «Σκηνή Χωρίς Όρια», αλλά συνεργάζοµαι και µε το ∆ΗΠΕΘΕ τα τελευταία αρκετά χρόνια.
•Θυµάµαι όντως πριν κάποια χρόνια, να παρουσιάζεις δηµόσια τη δουλειά σου. Τώρα επανέρχεσαι µε την παράσταση που θα παρουσιαστεί στο θέατρο «∆ηµήτρης Βλησίδης».
Θα παρουσιαστεί Κυριακή 3 και ∆ευτέρα 4 Μαΐου στις 20:00. Είναι νωρίς γιατί απευθύνεται ως επί το πλείστον στις µαµάδες, αλλά και στους µπαµπάδες και σε όσους ανθρώπους έχουν γεννηθεί από µαµάδες. Το έργο λέγεται «Πες τα ρε µάνα». Η έµπνευση για αυτό το έργο προέρχεται από το βιβλίο µιας Χανιώτισσας συγγραφέως, της Άρτεµις Πλανάκη. Η Άρτεµις έγραψε αυτό το βιβλίο και πραγµατικά µε συνάντησε. Μια φίλη µου µίλησε για το βιβλίο και αµέσως µόλις µου είπε τον τίτλο πήγα και το αγόρασα. Η Άρτεµις λοιπόν έθεσε 20 ερωτήσεις σε 59 µαµάδες, οι οποίες µέσα στο βιβλίο απαντούν. Έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον γιατί διαβάζοντας αυτό το βιβλίο ανακαλύπτεις ότι δεν είσαι µόνη σου, ότι έχουν νιώσει και έχουν υπάρξει στη θέση σου και άλλες µαµάδες. Η αλήθεια είναι ότι εγώ ήθελα να κάνω µια παράσταση για τη µητρότητα από την πρώτη µέρα που έγινα µαµά στην ουσία. Έλεγα, πώς και δεν έχει µιλήσει κανείς για αυτό το πράγµα, και για το υπέροχο του πράγµατος και για τη δυσκολία της µητρότητας; Ανακουφίστηκα πάρα πολύ όταν διάβασα τις άλλες γυναίκες να µιλούν για αυτό και αποφάσισα να απασχοληθώ µε αυτό το θέµα. Κάλεσα µία χορεύτρια, τη Ναταλία Παρθενίου, και µία ακόµα µαµά, τη Margot Newkirk —είναι Αµερικανίδα, ζει στον Βάµο και έχει δύο παιδιά, όπως και η Ναταλία έχει δύο παιδιά— για να συναντιόµαστε και να ξεκινήσουµε να πειραµατιζόµαστε. Και ξεκινήσαµε απαντώντας εµείς, µέσα από τα προσωπικά µας βιώµατα, σε όλες αυτές τις 20 ερωτήσεις που έθεσε στο βιβλίο της η Άρτεµις Πλανάκη.
•Ποια είναι η πιο σηµαντική, αν θέλεις, ερώτηση, αν υπάρχει κάποια που να είναι για σένα πιο σηµαντική ακόµα;
Τι να πρωτοδιαλέξω πραγµατικά… Νοµίζω πιο σηµαντική είναι µία ερώτηση που έχει στην αρχή σχετικά και εµείς την τοποθετήσαµε προς το τέλος, ακριβώς γιατί θεωρήσαµε ότι είναι πάρα πολύ σηµαντική: «Πώς ένιωσες όταν πρωτοαντίκρισες το παιδί σου;». Εκεί γράψαµε δικά µας κείµενα. Και τα κείµενα ήταν πραγµατικά, σαν να άνοιξαν οι ουρανοί από την έµπνευση και ηχογραφούσαµε, γιατί µας ερχόντουσαν κατά τη διάρκεια της πρόβας λέξεις και φράσεις που έγιναν στην ουσία µετά το κείµενο.
•Οπότε έχουµε µία παράσταση για τη µητρότητα. Απευθύνεται σε µητέρες, αλλά και ευρύτερα σε γονείς.
Η παράσταση ξαναέγινε µε τη συµβολή της Περιφέρειας Κρήτης στις 8 Μαρτίου µε αφορµή την Ηµέρα της Γυναίκας. Εκεί µας είπανε πάρα πολλοί —γιατί µετά είχαµε και µια κουβέντα µε τη συγγραφέα και τον κόσµο— ότι θα θέλανε πάρα πολλές γυναίκες να έρθουν να την ξαναδούν µε τους άντρες τους, µε το σύντροφό τους, µε τον µπαµπά του παιδιού τους.
•Ακούγεται πολύ ενδιαφέρον και παροτρύνεις έτσι και τους γονείς, µητέρες και µπαµπάδες, να τη δουν.
Το χαρακτηριστικό είναι ότι στη συζήτηση ένας µπαµπάς είπε: «Θα ήθελα πάρα πολύ να βγει ένα βιβλίο που να λέγεται “Πες τα ρε µπαµπά” και να ερωτηθώ και εγώ από τη δική µου πλευρά τι έχω να πω και πώς νιώθω».
•Μετά από αυτή την επαναφορά στο χώρο του θεάτρου, πέρα από τα µαθήµατα θεάτρου τα οποία κάνεις, έχεις κι άλλα σχέδια που θα δούµε στο µέλλον ή η µητρότητα είναι και λίγο… εµπόδιο για άµεσες δράσεις;
Έχω πάρα πολλά όνειρα. Έχω και πάρα πολλά εµπόδια· δεν είναι η µητρότητα το µόνο εµπόδιο. Μάλλον η µητρότητα είναι και δώρο, γιατί σου δίνει πάρα πολύ ζωτική ενέργεια και έµπνευση. Το να µεγαλώνεις ένα παιδί είναι πραγµατικά πηγή ζωντάνιας, ενέργειας, φαντασίας. Τα εµπόδια είναι πρακτικά. Είναι πολύ πιο εύκολο για έναν λογιστή να ανεβάζει παραστάσεις παρά για έναν καλλιτέχνη. Και εδώ θέλω να αναφέρω ότι χρειαζόµαστε τη συµβολή και τη βοήθεια των ανθρώπων του ∆ήµου και της Περιφέρειας να µας βοηθήσουν. Το γεγονός ότι η Περιφέρεια µας αγόρασε µια παράσταση, µας έδωσε τον τρόπο για να κάνουµε αυτή την παράσταση· δεν θα µπορούσαµε να την κάνουµε αλλιώς. Είναι τα έξοδα για να κάνεις µια παράσταση πάρα πολλά, και όχι µόνο για να πληρωθεί ο κόπος των ηθοποιών, αλλά όλα τα γύρω-γύρω. Οπότε χρειαζόµαστε βοήθεια από τους άρχοντες αυτής της πόλης. Εµείς, σαν επαγγελµατίες που µέσα από το δικό µας µετερίζι προσπαθούµε να αναβαθµιστεί ο πολιτισµός σε αυτή την πόλη, νοµίζω ότι κάνουµε δουλίτσα. Χρειαζόµαστε όµως και λίγο να µας βλέπουνε, να µας ανοίξουν τις πόρτες τους, να µας ρωτήσουν τι προβλήµατα και τι ανάγκες έχουµε. ∆εν είναι αυτονόητο ότι µπορείς να βρεις χώρο να κάνεις πρόβες. Γιατί όλοι οι χώροι που κάποτε νοικιάζονταν και κάναµε πρόβες και µαθήµατα, αυτή τη στιγµή γίνονται κάτι άλλο που συµφέρει περισσότερο και έχει να κάνει µε τον τουρισµό.
