Μουσείο Τυπογραφείας

Στα πεταχτά

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
«TA ΣΚΙΑΧΤΡΑ που φοβόμασταν ολοζωίς/ καπέλα και φορέματα αδειανά·/ πουκάμισα γεμάτα αέρα./ Λίγο μυαλό και θέληση περσότερη αν είχαμε,/ άφοβα θα χαιρόμασταν αυτό το περιβόλι». Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

Ο,ΤΙ ’ναι να γίνει, θα γίνει! Η απάντηση που μου έδωσε χθες ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος, όταν τον ρώτησα τι αποτέλεσμα περίμενε από την ψηφοφορία στη Βουλή για το δεύτερο μέρος των προαπαιτούμενων της συμφωνίας της χώρας με τους εταίρους – δανειστές μας. Οντως! Αυτό που ήταν να γίνει έγινε κι ό,τι έγινε δεν ξαναγίνεται. Μετά την απομάκρυνση εκ του όποιου ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…

«ΕΥΡΩ εξήντα σήμερα, ταχιά εξήντα πάλι,/ να δεις που θα ξεχάσουμε, φίλοι μου τη σπατάλη». Ουδέν κακό αμιγές καλού! Αυτό μας λέει ο Ηλίας Σταματάκης σε μία πρώτη ανάγνωση της σημερινής του μαντινάδας. Ο προβληματισμός του, ωστόσο, για την όλη κατάσταση, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί, μου φαίνεται ότι δεν κρύβεται…

ΡΑΓΔΑΙΕΣ πολιτικές εξελίξεις… Γράφεις αυτήν τη φράση και καθαρίζεις. Ο,τι κι αν συμβεί, όπου και όπως και αν πάνε τα πράγματα, μέσα είσαι. Ολα παίζουν, τίποτα δεν αποκλείεται.

ΤΗΣ ΤΡΕΛΗΣ… Της κακομοίρας… Της ιεροδούλου γυναικός το σιδηρούν κιγκλίδωμα… Του Φ.Π.Α.! Εδώ είμαστε κι εδώ θα μείνουμε. Φάτε Πάλι Αλάτι, φίλοι καταναλωτές! Φάτε, Πληρώστε, Αέρα!

ΑΠΟΥ ’ΝΑΙ απέξω απ’ τον χορό, πολλά τραγούδια ξέρει! Πάντα σε ισχύ η παροιμία. Οπως, βέβαια, και η άλλη. Εδώ σε θέλω, κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα. Και βέβαια η παράλλη. Στ’ αδύναμο κρέας πάνε οι μύγες. Σοφός ο λαός μας, γνωστό αυτό!

ΚΥΝΗΓΙ μαγισσών το “κυνήγι” των εξωγήινων; Δεν θα το ’λεγα, απ’ τη στιγμή που ανέλαβε ρόλο “αρχικυνηγού” ο πολύς Στίβεν Χόκινγκ. Η πιο φιλόδοξη αναζήτηση για τον εντοπισμό πολιτισμών σε άλλους πλανήτες μόλις άρχισε… Εγνοια κι αυτή οι αναμνήσεις απ’ το μέλλον!

ΜΕ ΤΟΝ εγγονό μου τον Βαγγέλη, που πορπατεί ανάμεσα στα οκτώ και στα εννιά του χρόνια, στο Σπίτι – Μουσείο του Ελευθερίου Βενιζέλου, στη Χαλέπα, προχθές το πρωί, αφού πρώτα περάσαμε απ’ την Αγία Μαγδαληνή. Ο,τι καλύτερο και γι’ αυτόν, αλλά και για μένα. Οσο γνωρίζουμε τον τόπο μας και μάλιστα εξ απαλών ονύχων, τόσο τον αγαπούμε περισσότερο!

«ΚΕΙΝΟ το βράδυ στα βουνά των Σφακιών γύριζαν άθυμοι οι επαναστάτες. Ο Μανούσακας χολωμένος γιατί βρέθηκαν μερικοί να ενθαρρύνουν το Δάσκαλο στην παράδοσή του, πήρε την κάπα του και τρύπωσε σε μια πριναριά να κοιμηθεί. Τον άκουσε ο Χούρδος. Οταν έμειναν μόνοι, ρώτησε ο Χούρδος το Μανούσακα: “Είντα θα γενεί εδά, καπετά Μανούσακα;”. “Για μας, Χούρδο, κρατεί ο σηκωμός. Μόνο άμε να βρεις πράμα να φάμε, γιατί δεν μπορώ να δω κιανένα στα μάθια μου”. “Έχεις κουράγιο να φάεις; Πού διάολο βρίσκεις το κουράγιο, άθρωπος δε μπορεί να καταλάβει”. “Επήρα απόφαση, Χούρδο. Πάρε κι εσύ να καταράβης. Εγώ δε μπορώ να σκύψω, θα ποθάνω ορθός. Αυτό είναι”. “Εκατάλαβα, καπετά Μανούσακα, μα ως πότε;”. “Αφού ρωτάς ως πότε, δεν εκατάραβες. Αμε να φέρεις φαΐ και σώπα”». (Από το βιβλίο του Νίκου Αγγελή “Δασκαλογιάννης”, Αθήνα 1971).

«Πάλι μεθυσμένος είσαι, δυόμιση ώρα της νυχτός./ Κι αν τα γόνατά σου τρέμαν, εκρατιόσουνα στητός/ μπρος στο κάθε τραπεζάκι. “Γεια σου Κωσταντή βαρβάτε!”./ “Καλησπερούδια, αφεντικά, πώς τα καλοπερνάτε;”./ Ενας σου ’δινε ποτήρι κι άλλος σου ’δινε ελιά./ Ετσι πέρασες ποτήρι της γειτονιάς τα καπηλειά./ Κι αν σε πείραζε κανένας -αχ εκείνος ο Τριβέλας!/ Εκανες πως δεν ένιωθες και πάντα εγλυκογέλας./ Χτες και σήμερα ίδια κι όμοια, χρόνος μπρος, χρόνια μετά…/ Η ύπαρξή σου σε σκοτάδια όλο πηχτότερα βουτά./ Τάχα η θέλησή σου λίγη, τάχα ο πόνος σου μεγάλος;/ Αχ πού ’σαι νιότη που ’δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!».
(Κώστα Βάρναλη, από τους “Σκλάβους Πολιορκημένους”).
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Γράψτε το σχόλιό σας

Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.

Σχόλια με υβριστικό, απειλητικό, ρατσιστικό ή άλλο περιεχόμενο που η συντακτική ομάδα κρίνει πως δεν προσφέρουν στο γόνιμο διάλογο, δεν θα δημοσιεύονται. Παρακαλούμε να αποφεύγετε τα greeklish.