Μουσείο Τυπογραφείας

Στα πεταχτά

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΕΥΛΟΓΙΑ! Στο πανηγυράκι της Αγίας Μαρίνας, στο μικρό, ανακαινισμένο τη δεκαετία του 1970, παμπάλαιο εκκλησάκι, που βρίσκεται στην καρδιά ενός δαφνοδάσους, μεταξύ Νίππους και Τζιτζιφέ, χθες. Γι’ άλλη μια, πολλοστή χρονιά…

«ΑΝΔΡΕΙΑΝ και φρόνησιν συ κεκτημένη σεμνή, ανδρείως κατεπάτησας όφιν αρχέκακον, Μαρίνα πανεύφημε…». Να ψάλλεις το απολυτίκιο της Αγίας, βλέποντας την εικόνα της όπου ποδοπατεί τον “αρχέκακον όφιν” στο τέμπλο που έφτιαξε ο πατέρας σου, ενώ σου κρατούν το ίσο τα τζιτζίκια. Σε μια “παπαδιαμάντεια” ατμόσφαιρα ένας απ’ τους ορισμούς της ευτυχίας, για σένα, κι αυτός. Ας προχωρήσω όμως παρακάτω, αλλάζοντας θέμα…

ΑΠΟ ΤΗ μεταφορά στην κυριολεξία. Μετά τις “φωτιές” στο πολιτικό σκηνικό ή αν θέλετε μαζί με τις φωτιές στο πολιτικό σκηνικό, που απειλούν με “ολοκαύτωμα” τη χώρα, οι πραγματικές πυρκαγιές. Αυτές μας έλειπαν…

ΣΕ ΠΥΡΙΝΟ κλοιό η χώρα. Χαμός! Λαμπάδιασε η Λακωνία, μέσα στα σπίτια της Νεάπολης η φωτιά. Καίγεται ο Υμηττός, ανεξέλεγκτη η κατάσταση στην Εύβοια και στη Μαλακάσα… Ο Θεός να βάλει το χέρι του. Τυχαία όλα αυτά;

ΠΙΟ ΗΡΕΜΑ τα πολιτικά πράγματα σήμερα (χθες) ή μου φαίνεται; Πάει να μπει το νερό στ’ αυλάκι ή μήπως είναι ιδέα μου; Πέρασε ο μεγάλος κίνδυνος ή μας περιμένει στην επόμενη στροφή; Θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων το πολιτικό σύστημα της χώρας μας ή θα επικρατήσει ο παραλογισμός του “γαία πυρί μιχθήτω;”. «Και τζι και τζι και τζι και τζι/ ο βασιλιάς ο ήλιος ζει!». Το ξέρουν καλά και το τραγουδούν το τραγούδι τους, έξω απ’ τα παράθυρά μας, τα τζιτζίκια…

«ΤΟ ΤΡΙΤΟ το μνημόνιο η Μέρκελ εορτάζει/ στον Ελληνα τον φουκαρά καινούργιους φόρους βάζει». Από τη Νεκταρία Θεοδωρογλάκη η σημερινή μαντινάδα. Τι περίμενες, δηλαδή, να τα βάψει μαύρα η καγκελάριος Νεκταρία ή να κάτσει να σκάσει; Τη δουλειά της κάνει και την κάνει καλά. Για τη Γερμανία, φυσικά!…

«ΠΗΡΑΜΕ πια συνείδηση πως είμαστε το πλήθος./ Σχέδια απρόσωπα για φόντο. Οι κομπάρσοι./ Κι ανάμεσά μας: ο ένας! Ο μοναδικός!/ Το στέρεο πρόσωπο της Ιστορίας». Από το ψηφιδωτό (δεύτερη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΔΗΜΗΤΡΗ Ν. Θεοδοσάκη, συγγραφέα, ποιητή, Ηράκλειο: Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα “Βουκολικά” σας την τελευταία (15η) ποιητική σας συλλογή που μου αφιερώσατε “από καρδιάς”. Αναπνέω κι εγώ μαζί σας τον αέρα της πρεπιάς και της ανθρωπιάς. Χαιρετίζω κι εγώ μαζί σας τους βοσκούς μας που υπερασπίστηκαν τον ποιμενικό μας πολιτισμό και κράτησαν μια παράδοση αιώνων. Θαυμάζω κι εγώ μαζί σας το μεγαλείο της συνύπαρξης του ανθρώπου με τα ζώα και τη φύση. Χίλια μύρια ευχαριστώ!

ΚΑΠΟΤΕ ο Αρίστιππος παρακαλούσε τον τύραννο Διονύσιο για κάποιο φίλο του και, όταν είδε ότι δεν ικανοποιούνταν το αίτημά του, έπεσε στα πόδια του. Σε εκείνον που τον έψεξε γι’ αυτό, ο φιλόσοφος απάντησε: «Δεν φταίω εγώ αλλά ο Διονύσιος που έχει τα αφτιά στα πόδια του». (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας” εκδ. “Σαββάλας”.

«Πότε θα ’ρθει η γι’ άνοιξη, να μπει το καλοκαίρι,/ του θέρους η Σαρακοστή, μέρες του Κερασάρη,/ οι σκόλες οι αυγουστιανές, λιοπύρια τ’ Αλωνάρη/ που ξεμαργώνουν οι κορφές και λειώνουν τα κρουστάλλια/ και των βουνών οι άγιοι έχουνε πανεγύρια,/ να βγω τ’ ανεβολέματα και των βοσκών τσι στράτες./ Στ’ Αγιού Πνευμάτου να βρεθώ το μέγα πανεγύρι,/ γη στην κορφή του Αϊ – Λια στ’ Αφέντη το ξωκκλήσι./ Να πιω ολόδροσο νερό, τη δίψα μου να σβήσω, του Ριγολόγου αγίασμα να πιω που γιατρικό ’ναι. Φως να χαρούν τα μάτια μου βουνού τη δροσεράδα/ και τον αέρα λευτεριάς απ’ την ψηλή Μαδάρα”.
Από το ποίημα “Στους Αγιους των βουνών μας” του Δημήτρη Ν. Θεοδοσάκη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Γράψτε το σχόλιό σας

Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.

Σχόλια με υβριστικό, απειλητικό, ρατσιστικό ή άλλο περιεχόμενο που η συντακτική ομάδα κρίνει πως δεν προσφέρουν στο γόνιμο διάλογο, δεν θα δημοσιεύονται. Παρακαλούμε να αποφεύγετε τα greeklish.