Μουσείο Τυπογραφείας

Στα πεταχτά

Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!
ΑΦΙΕΡΩΜΑ στην ποιήτρια Ανδρονίκη Ζαχαριουδάκη (φιλολογικό ψευδώνυμο Αλόη Δρυός) χθες στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων. Βραδιά ποίησης και μουσικής αύριο στις δυτικές παρυφές της πόλης μας, στο Πνευματικό Κέντρο της Ενορίας Αγίας Αικατερίνης Νέας Χώρας, με μελοποιημένα ποιήματα των Νεοχωριτών ποιητών Βασίλη Χαρωνίτη, Μιχάλη Γρηγοράκη, Εμμανουήλ Μυλωνά, Δέσποινας Τραχαλάκη και Μαίρης Κουτρούλη – Σκαμνάκη. Η ποίηση δεν μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο, γνωστό αυτό. Μπορεί όμως να βοηθήσει τους ανθρώπους ν’ αλλάξουν για ν’ αλλάξουν αυτοί με τη σειρά τους τον κόσμο.

«ΣΑΝ ΑΓΓΕΛΟΙ με τα λευκά στον άρρωστο και μόνο/ βάλσαμο στάζουν στην πληγή και γιατρικό στον πόνο». Ημέρα των Νοσηλευτών σήμερα, 12 Μαΐου, μας θυμίζει ο φίλος ιερωμένος, δική του η μαντινάδα. Τίποτα δεν σας ξεφεύγει τελικά, πάτερ!

ΑΛΛΑΖΕΙ οσονούπω το σκηνικό του καιρού μας προειδοποιεί η Ε.Μ.Υ., που προβλέπει βροχές και καταιγίδες. «Και στου Μαγιού τις δεκοχτώ/ ψόφησε η πέρδικα στ’ αβγό». Ξαναπαιγμένο το έργο. Το ξέρει καλά η λαϊκή σοφία.

ΟΥΤΕ λίγο ούτε πολύ 41 εκατομμύρια ευρώ κάνει να πάρει από χρωστούμενα πολιτών του ο Δήμος Χανίων. Παλιά μας τέχνη κόσκινο και των Χανιωτών το “δεν πληρώνω, δεν πληρώνω”. Σ’ έναν βαθμό ισχύει, βέβαια, και το “ουκ αν λάβοις από του μη έχοντος”.

ΤΡΕΙΣ κι ο κούκος! Τόσοι ήταν παλιότερα οι συμμετέχοντες, εκτός απ’ τους επίσημους, στις εκδηλώσεις που γίνονταν στην πόλη μας για την επέτειο της λήξης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 9 Μαΐου. Δίχως τον “κούκο” η τελευταία και η προτελευταία. “Κούκος”, κατά δήλωσή του, ο γνωστός τοις πάσι συμπολίτης μας Βασίλης Καλαϊτζής – Μουντάκης, που βρίσκεται εδώ και δύο χρόνια στην Αθήνα. Και γιατί μας θύμιζες τι πάει να πει “ενεργός πολίτης” σε θυμήθηκα, Στρατηγέ! Μας λείπεις…

ΓΝΩΣΤΟ ότι εμείς οι Χανιώτες το παίζουμε… Κολοκοτρωναίοι, το ’χω ξαναγράψει αυτό. Καβάλα (στα αυτοκίνητά μας) πάμε Αγορά, καβάλα χαιρετούμε,/ καβάλα πίνουμε καφέ, καβάλα συζητούμε… Το ποδήλατο δεν είναι μια λύση, είναι η λύση, επιμένουν να μας θυμίζουν οι ποδηλάτες. Στων κουφών τις πόρτες…

ΜΕ ΤΟ σπαθί του έμεινε, έστω και την τελευταία αγωνιστική, ο Α.Ο. Πλατανιάς στη μεγάλη κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ισοπαλία ήθελε με τον Ολυμπιακό, ισοπαλία πήρε. Και νίκη να ήθελε, νίκη θα έπαιρνε. Και του χρόνου Ευρώπη!

Η ΑΓΩΝΙΑ του τερματοφύλακα πριν απ’ το πέναλτι. Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν απ’ το χτύπημα ενός ακόμα πέναλτι. Ενας τρόπος για να τη… διασκεδάσει είναι να μην το σκέφτεται. Ο,τι είναι να γίνει θα γίνει. Αν είναι να αποκρούσει την μπάλα, θα την αποκρούσει. Αν είναι να βάλει γκολ ο αντίπαλος, θα το βάλει! Ενα ακόμα Γιούρογκρουπ σε εξέλιξη ενώ γράφω τη στήλη… Χαλαρός σήμερα, ε;

«ΘΕΤΙΚΩΤΕΡΟΝ και μάλλον αναμφισβήτητον σύμπτωμα σήψεως ενός λαού είναι ότι εκάστη πληγή, αντί να προκαλή άλγος, γίνεται δεκτή αναισθήτως». Από τη “Χρυσή Διαθήκη” του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ της Μακεδονίας Αντίγονος, θείος του Φιλίππου Ε’ πήρε το προσωνύμιο Δώσων, συνήθιζε να δίνει υποσχέσεις που όμως δεν τις τηρούσε. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

«Τον είδα σ’ ένα δρόμο/ στο Λονδίνο, φθινόπωρο,/ σκούπιζε ένα σοκάκι/ κατακίτρινο!/ Ξανθός ολόξανθος/ και λυγερός/ μου φάνηκε σαν φύλλο/ γιγάντιο – σάστισα./ Σταμάτησα μπροστά του/ έκανε να περάσω/ σήκωσε το κεφάλι με κοίταξε/ του χαμογέλασα /Αμέσως όλα άλλαξαν/ στην έκφραση του στόματος/ και στων χεριών την κίνηση/ που ‘γινε ξαφνικά νωχελική κι αργή/ χαμήλωσαν τα βλέφαρα/ βαφτήκανε τα μάγουλά του ροζ/ και το τσουλούφι του τρεμόπαιξε/ στο μέτωπο, σαν αμοιβάδα./ Τον κοίταζα κι η σκούπα/ στα μακριά του χέρια/ άρμα χρυσό μου φάνηκε/ κι αυτός ήταν ο Φοίβος».
Το ποίημα “Φοίβος” της Αλόης Δρυός.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Γράψτε το σχόλιό σας

Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.

Σχόλια με υβριστικό, απειλητικό, ρατσιστικό ή άλλο περιεχόμενο που η συντακτική ομάδα κρίνει πως δεν προσφέρουν στο γόνιμο διάλογο, δεν θα δημοσιεύονται. Παρακαλούμε να αποφεύγετε τα greeklish.