Μουσείο Τυπογραφείας

Οι Eλληνες στο Τορόντο του Καναδά νιώθουν σαν το σπίτι τους!

Εντυπωσιακή η ενσωμάτωση των μεταναστών στην τοπική κοινωνία

1Πώς θα ήταν άραγε αν σε μια συνοικία που ζουν πολλοί Αλβανοί μετανάστες οι πινακίδες των δρόμων ήταν γραμμένες στα ελληνικά και τα αλβανικά;

Αν στο Πνευματικό Κέντρο της πόλης Σύροι ανέβαζαν θεατρικές παραστάσεις στη γλώσσα τους ή αν σε κάποια εθνική γιορτή της Αλγερίας στο Δημαρχείο κυμάτιζε μαζί με την ελληνική και η σημαία της βορειοαφρικανικής χώρας; Σενάρια επιστημονικής φαντασίας σε μια περίοδο που το μεταναστευτικό στην Ελλάδα έχει συνδεθεί με θλιβερές εικόνες από κέντρα φιλοξενίας στα νησιά και ρατσιστικές επιθέσεις, ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη ορθώνονται φράκτες μόνο στο άκουσμα των λέξεων πρόσφυγας και μετανάστης.
Κι όμως την ίδια στιγμή που ο μετανάστης αντιμετωπίζεται σαν “κατάρα” από τις κυβερνήσεις της Γηραιάς Ηπείρου στο Τορόντο του Καναδά μοιάζει με… τιμή να είσαι Έλληνας.
Αφορμή για το “ταξίδι” μας μέχρι το Τορόντο στάθηκε το ανέβασμα της θεατρικής παράστασης “Το όνομά μου είναι Εύα” στο θέατρο “Alumnae”. Μιας παράστασης στην οποία συμμετέχουν Έλληνες μετανάστες στο Τορόντο, μεταξύ των οποίων και οι Χανιώτες Γιώργος Σκανδάλης και Ανδρέας Μπατάκης.
Κι αν μπορεί κάποιους να ξαφνιάζει το γεγονός ότι ανεβαίνει μια παράσταση στο εξωτερικό στα ελληνικά, για τους κατοίκους του Τορόντο κάθε άλλο παρά περίεργο είναι.

ΟΙ ΚΡΗΤΕΣ ΤΟΥ ΤΟΡΟΝΤΟ
«Η ελληνική κοινότητα στο Τορόντο μετράει πάνω από 70.000 άτομα διαφορετικών γενεών μεταναστών», μας λέει ο Ανδρέας Μπατάκης ο οποίος είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Κρητών του Τορόντο “Η Κνωσσός” και o οποίος πέρα από την αγάπη και σταθερή ενασχόληση του με την αγορά ακινήτων ξεκίνησε πρόσφατα να ασχολείται και με το θέατρο.
Όπως λέει η ελληνική κοινότητα στο Τορόντο είναι ιδιαίτερα δραστήρια και δημιουργική αφού σχεδόν κάθε εβδομάδα διοργανώνει τουλάχιστον μία εκδήλωση πολιτιστικού ή επιμορφωτικού χαρακτήρα.
«Υπάρχουν σύλλογοι και ενώσεις από κάθε μέρος της Ελλάδας και όλοι είναι πάρα πολύ δραστήριοι», τονίζει ο κ. Μπατάκης και επισημαίνει πως εκτός από τις εκδηλώσεις οι σύλλογοι διοργανώνουν μαθήματα παραδοσιακών χορών όπου νέοι και μεγαλύτεροι έχουν την ευκαιρία να μυηθούν στην ελληνική μουσικοχορευτική παράδοση.
Εκτός των άλλων στην πόλη λειτουργεί παράρτημα της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων του Ν. Καζαντζάκη όπου το επόμενο διάστημα προγραμματίζει να πραγματοποιήσει μια εκδήλωση για τα 60 χρόνια από τον θάνατο του κορυφαίου Κρητικού συγγραφέα.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ
Ρωτάμε τον κ. Μπατάκη για τη θεατρική παράσταση που θα ανεβάσουν και πώς αντιμετωπίζει αυτή την προσπάθεια η καναδική κοινωνία: «Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν αποτελεί μια μεμονωμένη πρωτοβουλία. Στο Τορόντο υπάρχει ελληνικό επαγγελματικό θέατρο! Πέρυσι η παράσταση που είχε ανέβει είχε γίνει sold out. Φέτος που θα κάνουμε πρεμιέρα στις 13 Δεκεμβρίου ήδη έχουν πουληθεί πάνω από τα μισά εισιτήρια, ενώ ετοιμάζονται κι άλλες παραστάσεις. Η κοινότητα στηρίζει αυτές τις προσπάθειες», σημειώνει ο κ. Μπατάκης και προσθέτει: «Σε ό,τι αφορά τον Καναδά εδώ πραγματικά νιώθεις ότι αποκτάει υπόσταση η έννοια της πολυπολιτισμικότητας. Οι Καναδοί είναι ένας λαός πολύ ευγενικός και “πολιτικά ορθός”. Δεν μιλάμε για μια απλώς ανεκτική κοινωνία αλλά για μια κοινωνία που της αρέσει να υπάρχουν δραστήριες κοινότητες μεταναστών οι οποίες διατηρούν την επαφή με τις ρίζες τους. Αυτό που συμβαίνει εδώ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αυτό που ζούμε στην Ευρώπη με το μεταναστευτικό».
Μια στάση απέναντι στους μετανάστες που -όπως τονίζει ο κ. Μπατάκης- αποτυπώνεται σε πολλές πτυχές της καθημερινότητας: «Για παράδειγμα στο Τορόντο υπάρχει η ελληνική συνοικία που οι πινακίδες είναι στα ελληνικά και στα αγγλικά. Εκεί υπάρχει και μια προτομή του Μ. Αλέξανδρου όπου γίνεται μια ειδική τελετή κάθε φορά που διοργανώνεται ο μαραθώνιος του Τορόντο. Σε αυτή την τελετή οι Καναδοί έρχονται και παίρνουν τη φλόγα του αγώνα από τους Έλληνες. Μάλιστα, στον λόγο που έβγαλαν την τελευταία φορά στο πλαίσιο της εκδήλωσης ευχαρίστησαν τους Έλληνες που επινόησαν τον μαραθώνιο αλλά και για την προσφορά τους στον παγκόσμιο πολιτισμό! Επίσης, άλλη μια ένδειξη αναγνώρισης της ελληνικής κοινότητας είναι στην επέτειο της 25ης Μαρτίου που ανεβάζουν την ελληνική σημαία στο Δημαρχείο της πόλης, ενώ δίνεται και άδεια για να διοργανώσουν οι Έλληνες τις δικές τους τελετές».

“Το όνομά μου είναι Εύα”
4Η παράσταση “Το όνομά μου είναι Εύα” κάνει πρεμιέρα στις 13 Δεκεμβρίου στο θέατρο “Alumnae” σε κείμενο – σκηνοθεσία του xανιώτικης καταγωγής Γιώργου Σκανδάλη και διεύθυνση παραγωγής του Ελισσαίου Κυρίλλου. Παίζουν οι: Μιχαλίτσα Κατσιλήρα, Χριστίνα Χούτρη, Γεωργία Νάζου, Γιώργος Κεφάλας, Ανδρέας Μπατάκης, Γιάννης Κουκουβλής, Αναστασία Μπότου, Σταυρούλα Καρνούσκου και η Νάνσυ Αθανασοπούλου-Μυλωνά.

1 σχολιο

  • [Λευτέρης] ~ 1 Φεβρουαρίου 2018 ~ 14:05 ~ Απάντηση

    Κύριε Μαριδάκη
    Επειδή έτυχε να διαβάσω το κείμενό σας, θέλω να απαντήσω στο ρητορικό ερώτημά σας πώς θα φαινόταν αν σε μια συνοικία που ζουν πολλοί Αλβανοί μετανάστες οι πινακίδες των δρόμων ήταν γραμμένες στα ελληνικά και τα αλβανικά.
    Ο ελληνικός λαός ιστορικά έχει επιδείξει ανοχή στο ξενικό στοιχείο και παραδοσιακά φημίζεται για την εγκαρδιότητα και το καλοσώρισμά του. Είναι Παγκοσμίως γνωστή η ελληνική φιλοξενία και εκπλήσει ευχάριστα κάθε λαό που την απολαμβάνει όλο τον χρόνο στη χώρα μας.
    Υπάρχει όμως ένα μεγάλο ΟΜΩΣ:
    όταν έχεις γύρω σου χώρες όπως η Αλβανία, τα Σκόπια και η Τουρκία που έχουν αλυτρωτικές βλέψεις κι επί δεκαετίες ολόκληρες διεκδικούν και προκαλούν, εξυπακούεται ότι δεν μπορεί ο λαός μας να τους βλέπει φιλικά! Δε νομίζετε; Αυτό πλέον καταντάει αφέλεια και βλακεία. Αλίμονο εάν φερόμασταν σε αυτούς τους λαούς όπως και σε άλλους που δεν μας ενοχλούν. Είναι λογικό και επόμενο. Αυτοάμυνα λέγεται, διότι αν τους αφήσεις και παραχωρήσεις το παραμικρό…είναι γνωστό και αποδεδειγμένο ιστορικά ότι θα σου τα πάρουν όλα.
    Βλέπετε κύριε Μαριδάκη, υπάρχουν άπειρα μαγαζιά με κινέζικες πινακίδες (στη Θεσσαλονίκη τουλάχιστον) ελάτε να δείτε τι γίνεται στη περιοχή στο Βαρδάρη (μια μικρή Chinatown) όπως και Ρώσικες σε πάρα πολλά μαγαζιά από παλινοστούντες-ρωσοπόντιους, πινακίδες όπως κι όλα τα υπόλοιπα στοιχεία (ράφια, προϊόντα, τιμές κλπ) αλλά και στον νομό Καστοριάς (λόγω του εμπορίου της γούνας) οι περισσότερες πινακίδες είναι στα ρώσικα παρά στα ελληνικά! Το ίδιο συμβαίνει και στη Χαλκιδική και ιδιαίτερα στα ξενοδοχεία και στα εστιατόριά της (στα 2 πρώτα πόδια αλλά και στο τρίτο μέχρι την Ουρανούπολη, αλλά και μέσα στο Άγιο Όρος που έχω επικσευτεί πολλές φορές) λόγω του τεράστιου όγκου Ρώσων τουριστών!!!
    Θέλετε κι άλλα παραδείγματα; Στη Ξάνθη και στη Κομοτηνή πολλά μαγαζιά έχουν τις πινακίδες τους στα τούρκικα, ενώ στην Κατερίνη (ειδικά στα μαγαζιά που είναι στις παραλίες της) οι πινακίδες στα σλάβικη γλώσσα, λόγω των Σέρβων και Σκοπιανών, είναι πάρα πολλές.
    Εν κατακλείδι κι όπως διαπιστώνετε, ο Έλληνας δεν έχει κανένα πρόβλημα με τους υπόλοιπους λαούς και δεν είναι ξενοφοβικός, όπως θέλουν να το εμφανίσουν κάποιοι αναρχοαριστεριστές, μιας και είναι πολύ στη μόδα τα τελευταία χρόνια, τους πατριώτες να τους αποκαλούν ρατσιστές, εθνικιστές και φασίστες. Αρκεί να μην τον ενοχλούν εδαφικά, γιατί μπορεί να είναι καλός και φιλόξενος, αλλά δεν είνα και μ@λάκας…
    Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

Γράψτε το σχόλιό σας

Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.

Σχόλια με υβριστικό, απειλητικό, ρατσιστικό ή άλλο περιεχόμενο που η συντακτική ομάδα κρίνει πως δεν προσφέρουν στο γόνιμο διάλογο, δεν θα δημοσιεύονται. Παρακαλούμε να αποφεύγετε τα greeklish.