Μουσείο Τυπογραφείας

Γιατί ξεχνάμε τον Γιάννη Κλωνιζάκη;

Κύριε διευθυντά,
το παραπάνω ερώτημα απευθύνει αναγνώστριά σας Μαριάνα Μαυροματάκη
-με την οποίαν δεν γνωριζόμεθα- στην εφημερίδα σας 8-9-17 σελίδα 23.
Ο τίτλος τα λέει όλα, και η αναγνώστριά σας με το σημείωμά της εξηγεί τους λόγους -με τους οποίους συμφωνώ κι εγώ- ας μου επιτραπεί όμως να προσθέσω και τη δική μου εμπειρία… Κατά το 1969 -αν θυμάμαι καλά την χρονολογία- περνούσαμε έξω από το πατρικό του σπίτι μαζί με τον εξάδερφό μου Μανούσο Χιωτάκη, ενωμοτάρχη εν ενεργεία της ασφάλειας χωροφυλακής όπου συναντήσαμε τον πατέρα του Γιάννη, σοβαρός γέροντας, γείτονας και καλός φίλος.
Καταστράφηκα! μας είπε κλαίγοντας.
Τι συμβαίνει δάσκαλε; Τον ρωτήσαμε;
Συλλάβανε τον Γιάννη μου στην Αθήνα. Ήταν φοιτητής, και θα τον σκοτώσουνε.
Προσπαθήσαμε να τον ενθαρρύνουμε αλλά όταν χωρίσαμε και ‘μεις κλαίγαμε.
Μετά τη δικτατορία γνωριστήκαμε με τον Γιάννη, ο ίδιος δεν ήθελε να διηγείται την ιστορία του όμως ουδέν κρυπτόν υπό τον Ήλιο – οι προφορικές μαρτυρίες και τα γραπτά ντοκουμέντα απέδειξαν ότι ο Γιάννης ο Κλωνιζάκης ήταν ο βασικός πυρήνας της ομάδας Αλέκου Παναγούλη, όπως επίσης ότι η ομάδα τους δεν στόχευε να σκοτώσει ένα δικτάτορα, στόχευε να γκρεμίσει μια δικτατορία, και να γίνει παράδειγμα για μίμηση στις δεκάδες δικτατορίες που υπήρχαν και υπάρχουν σ’ όλο τον κοσμο…
Κατά τις Δημοτικές εκλογές του 1978 μου πρότεινε να συμμετέχω στον συνδυασμό του σαν υποψήφιος Δ.Σ. και ‘γω γνωρίζοντας τα προσόντα του ευχαρίστως τον ακολούθησα.
Ευτυχώς παρόμοια με την δική μου γνώμη είχε η μεγάλη πλειοφηφία του χανιώτικου λαού και έτσι τον κάναμε δήμαρχο της πόλης μια τετραετία δημιουργική και γόνιμη 1978 – 1982 όπου ξεδιπλώθηκαν όλα τα προσόντα του, τα πολιτικά, τα διοικητικά, τα φιλανθρωπικά κ.λπ. τα οποία τα διατήρησε μέχρι το τέλος της ζωής του, που δυστυχώς ήρθε αρκετά πρόωρα.
Για τους παραπάνω λόγους η πρόταση της Μαριάνας Μαυροματάκη για να μπει το όνομα του Γιάννη Κλωνιζάκη δίπλα στο όνομα στην οδό Αλέκου Παναγούλη ταιριάζει γάντι… για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του λαού μας…
Δυο ήρωες συνοδοιπόροι στη ζωή αγκαλιά και μετά τον θάνατο, τι το φυσικότερον;
Αυτό θα φέρει αγαλλίαση στις ψυχές τους και μπορεί και άλλοι δήμοι που έχουν τέτοιες οδούς να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Δήμου μας.
Ιδού η Ρόδος κύριοι δημοτικοί άρχοντες
Ποιος θα αναλάβει να κινήσει τα νήματα και να το κάμετε πράξη; Ευχαριστώ την εφημερίδα σας για τη φιλοξενία.

Σήφης Εμμ. Χιωτάκης
Συγγραφέας και μέλος της Λογοτεχνικής παρέας Χανιών

Γράψτε το σχόλιό σας

Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.

Σχόλια με υβριστικό, απειλητικό, ρατσιστικό ή άλλο περιεχόμενο που η συντακτική ομάδα κρίνει πως δεν προσφέρουν στο γόνιμο διάλογο, δεν θα δημοσιεύονται. Παρακαλούμε να αποφεύγετε τα greeklish.