Μουσείο Τυπογραφείας

Δασολόγιο: 30 χρόνια καθυστέρηση

Η υπόθεση των δασικών χαρτών είναι άλλη μια χαρακτηριστική περίπτωση των ζητημάτων που για χρόνια αφήναμε ως κοινωνία αλλά κυρίως ως πολιτικό σύστημα “ανοικτά”, είτε γιατί «έκαιγαν πολιτικά» (στερούσαν δηλαδή ψήφους), είτε γιατί άγγιζαν συμφέροντα (μικρά και μεγάλα).
Θέματα όπως το χωροταξικό, οι χρήσεις γης, το ιδιοκτησιακό του δημοσίου, των φορέων του και των ιδιωτών, το Κτηματολόγιο, τα Σχέδια Πόλης, θα πρεπε να είχαν δρομολογηθεί δεκαετίες πριν, να είχαν λήξει, να είχαν ολοκληρωθεί, να αποτελούσαν τη βάση πάνω στην οποία θα πατούσε η χώρα. Αντίθετα αφήνονταν όλα αυτά τα χρόνια να “λιμνάζουν”, να μην προχωρούν, με 1002 προφάσεις και δικαιολογίες.
Αποτέλεσμα ένα πραγματικό χάος σε όλους τους τομείς, πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η «ανάπτυξη» από τη δεκαετία του ’70 μέχρι και πρόσφατα. Και όταν οικοδομείς πάνω στο “χάος” το οικοδόμημά σου μόνο σταθερό και ασφαλές δεν μπορεί να είναι και το έχουμε καταλάβει καλά την τελευταία 7ετία.
Πλέον, γιατί αποτελεί μνημονιακή υποχρέωση και μάλιστα από το 2012, οι δασικοί χάρτες πρέπει να… τρέξουν, να ολοκληρωθούν, να αναρτηθούν, να υπάρξουν ενστάσεις, να διορθωθούν, να γίνουν νόμος. Και τώρα όλοι: Υπηρεσίες, πολιτικό προσωπικό, αυτοδιοίκηση, φορείς (μηχανικοί, δικηγόροι κ.ά.) τρέχουν ασθμαίνοντας να προλάβουν…
Να προλάβουν τι, όταν μια βασική υποχρέωση ενός κράτους και μιας κοινωνίας που θα πρεπε να έχει ολοκληρωθεί πριν από δεκαετίες καλείσαι να τη φέρεις σε πέρας σήμερα.

Γράψτε το σχόλιό σας

Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.

Σχόλια με υβριστικό, απειλητικό, ρατσιστικό ή άλλο περιεχόμενο που η συντακτική ομάδα κρίνει πως δεν προσφέρουν στο γόνιμο διάλογο, δεν θα δημοσιεύονται. Παρακαλούμε να αποφεύγετε τα greeklish.