Μουσείο Τυπογραφείας

Χανιώτης δικυκλιστής έκανε 18.000 χλμ. σε 37 μέρες!

26«Η Ασία ήταν απλά μαγική, φιλόξενη και τόσο όμορφη, με ανθρώπους με ζεστή καρδιά και τόση καλοσύνη! Λέμε ότι στην Ευρώπη είμαστε μπροστά 30 χρόνια, αλλά εκεί είδα πραγματικά ευτυχισμένους ανθρώπους και παιδιά ελεύθερα στους δρόμους. Το τι αγάπη, φιλοξενία και δοτικότητα “εισπράξαμε”, δεν λέγεται! Κι επειδή γύρισα και την Ευρώπη μετά, είναι απ’ τα ταξίδια που σε κάνουν να αναρωτιέσαι: Τελικά τι είναι καλύτερο, να ζεις ευτυχισμένος και ελεύθερος με τα λίγα, χωρίς να γνωρίζεις τι γίνεται στον άλλο κόσμο ή με την πίεση, το άγχος, την εγκληματικότητα του σύγχρονου τρόπου ζωής, με τα “Μέσα” να σε βομβαρδίζουν με τόση πληροφορία αλλά και παραπληροφόρηση ταυτόχρονα;».

Με αυτά τα λόγια, στις 10 Σεπτεμβρίου, ένας Χανιώτης, ο Γιάννης Μαρουσάκης, περιγράφει στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook τα όσα είδε και έζησε για 37 ολόκληρες ημέρες στα βάθη της Ασίας και τις ανατολικές χώρες της Ευρώπης. Με όχημα τη μοτοσυκλέτα του, μια ΒΜW GS 1200, αλλά και με την παρέα ενός φίλου του, που όμως ακολούθησε για τρεις εβδομάδες το ίδιο ταξίδι, ο Μαρουσάκης είχε την ευκαιρία να απολαύσει μια ανεπανάληπτη εμπειρία, γυρίζοντας μέρη και βλέποντας τοπία πραγματικά μοναδικά, οι δε περιπλανήσεις του ήταν σε χώρες που για τους περισσότερους μοιάζουν ανεξερεύνητες… Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν, Κιργιστάν, είναι κάποιες από τις (δέκα συνολικά) χώρες που ταξίδεψε ο Γιάννης, περνώντας μέσα από βουνά, λαγκάδια, χωμάτινες ή ασφάλτινες διαδρομές, πόλεις και χωριά.
«Ολες οι διαδρομές μας τις είχαμε προετοιμάσει. Ηταν βάσει άλλων ταξιδιών που είχαμε διαβάσει», περιγράφει στα “Χανιώτικα νέα” για την εμπειρία που έζησε και τις διαδρομές που πέρασε μέχρι να συμπληρωθούν τα 18.000 χιλιόμετρα. «Είχα διαβάσει σε ταξιδιωτικά φόρουμ του εξωτερικού Αμερικανούς που πηγαίνουν και κάνουν αυτό το ταξίδι στα βουνά του Παμίρ, οπότε ήξερα ακριβώς πού να πάω, από πού να περάσω. Κάθε μέρα τα χιλιόμετρα ήταν συγκεκριμένα. Αν τυχόν δεν έβγαινε, τότε θα το κάναμε διαφορετικά. Εμάς μας βγήκε, δεν είχαμε θέματα από τον καιρό γιατί το δύσκολο θα ήταν να έβρεχε στα χωμάτινα».
Πώς όμως αποφασίστηκε ένα τέτοιο ταξίδι;
«Πάντα το είχα στο μυαλό μου», επισημαίνει. «Γενικότερα, έχω ταξιδέψει στην Ευρώπη, αλλά η απόφαση για να κάνω αυτό το ταξίδι έγινε με αφορμή από άλλους ταξιδιώτες που βλέπεις τις εμπειρίες τους. Πάντα μου άρεσε αυτό και πάντα το είχα στο μυαλό μου να κάνω κάτι πιο μακρινό. Νιώθω πολύ όμορφα γι’ αυτή την εμπειρία που έζησα και αν μπορούσα να ξανακάνω κάτι ανάλογο, θα ήταν πάλι εκτός Ευρώπης, ίσως και πιο δύσκολο».
Δυσκολίες υπήρξαν;
«Οι δυσκολίες στο ταξίδι δεν ήταν τόσο θέματα κινδύνων που αντιμετώπισα. Μονάχα μία φορά στο Κιργιστάν συναντήσαμε κάποια παιδιά πάνω σε άλογα και καταλάβαμε ότι θέλουν χρήματα και μας απείλησαν ότι θα πάνε στην αστυνομία αν δεν τους δώσουμε, ενώ τύχαμε και κάτι άγρια σκυλιά στα βουνά που ήρθαν πάνω στις μηχανές. Θέλει ψυχραιμία, αλλά γενικά στα βουνά δεν είχαμε προβλήματα. Στο συγκεκριμένο ταξίδι, η δυσκολία ήταν ο χρόνος, που ήταν περιορισμένος. Κάθε μέρα είχαμε να διανύσουμε πολλά χιλιόμετρα με χωματόδρομους στα βουνά. Η δυσκολία ήταν κυρίως πνευματική. Θα πρέπει να σου αρέσει αυτό που κάνεις, να μην έχεις πρόβλημα με την ταλαιπωρία και ότι δεν το κάνεις για ξεκούραση. Κάναμε 950 χλμ. σε μια μέρα στη Ρωσία, 880, 770 σε άλλα μέρη… Σε κάποια φάση, είχαμε διανύσει σε χωμάτινο δρόμο 30 χλμ. σε δυο ώρες».
Μεταξύ άλλων, ο Χανιώτης μοτοσικλετιστής αναφέρεται στην οροσειρά του Παμίρ και τα υψόμετρα που βρέθηκε.
«Το Παμίρ είναι η επέκταση των Ιμαλάιων, της οροσειράς του Εβερεστ. Η κορυφή Λένιν είναι στα 7.140μ., είναι πολύ ψηλά. Ο δρόμος, το πάσο που περάσαμε, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο πέρασμα στον κόσμο, στα 4.655 μέτρα! Ανεβήκαμε πολύ ψηλά… Με το οξυγόνο είχαμε κάποια θεματάκια, αλλά είχαμε πάρει φάρμακα για το υψόμετρο τα οποία δεν χρειαστήκαμε γιατί ουσιαστικά ανεβήκαμε σταδιακά το υψόμετρο. Μπορεί να νιώσεις μια ζαλάδα, έναν πονοκέφαλο, αλλά δεν θα έχεις πρόβλημα, αν όμως το ανέβεις απότομα, θα έχεις, μπορεί και να πας σε νοσοκομείο. Ουσιαστικά, Τατζικιστάν και Κιργιστάν είναι τα δύο μέρη που μας έκαναν την περισσότερη εντύπωση. Τα τοπία που είδαμε ήταν φανταστικά, αυτή ήταν όμως και η βάση του ταξιδιού μας».

Σύμφωνα με τον Μαρουσάκη, το ταξίδι του ήταν αρκετά οικονομικό με βάση τις μέρες που απουσίαζε. «Μου στοίχισε γύρω στις 2000 ευρώ, μαζί με τις βίζες» σημειώνει. «Ο ύπνος σε αυτά τα μέρη είναι σε guest house. Ουσιαστικά, είναι σπίτια ντόπιων που τα έχουν μετατρέψει σε ξενοδοχεία και κοιμούνται και οι ίδιοι εκεί. Αυτά στην Ασία, γιατί σε Τουρκία, Ρωσία κλπ. διαμέναμε σε hostel. Η διαμονή ήταν στα 10 με 15 δολάρια μαζί με βραδινό και κάποιες φορές και πρωινό. Τρώγαμε σούπες κατά κύριο λόγο και ρύζι με λίγο κρέας και μια ατομική σαλάτα».
Τι νιώθει όμως μετά από ένα τόσο “ιδιαίτερο” ταξίδι; «Νιώθω πιο “γεμάτος”, ότι πήρα πολλές εμπειρίες και μαθήματα και σαν χαρακτήρας, αυτά τα ταξίδια σε αυτά τα μέρη σου δίνουν κάτι που δεν σου δίνουν όλα τα υπόλοιπα… Γυρίζεις και είσαι ευγνώμων γι’ αυτά που έζησες και γι’ αυτά που έχουμε στην Ελλάδα. Δεν είναι ότι είδαμε φτώχεια. Ναι, ήταν φτωχοί οι άνθρωποι εκεί, αλλά όλοι γελάνε και τα παιδάκια είναι ελεύθερα στους δρόμους. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, ήταν πως όλοι ήταν ελεύθεροι, χωρίς να φοβούνται ή να κινδυνεύουν. Δεν μας έβλεπαν πονηρά, ούτε προσπαθούσαν να κάνουν κάτι που θα μας βλάψει. Δεν σε βλέπουν σαν τουρίστα. Ναι μεν ξέρουν ότι είσαι επισκέπτης, θα μείνεις εκεί και θα τους δώσεις κάποια χρήματα, αλλά γι’ αυτά τα πράγματα είναι ευγνώμονες. Δεν προσπαθούν να σε κλέψουν. Είναι αγνοί λαοί. Και φυσικά δεν έχουν καμία σχέση επειδή είναι κοντά το Αφγανιστάν και το Ιράκ και το ISIS, είναι σα να υπάρχει μια “γραμμή” και να μην γίνεται εκεί τίποτα».
Επόμενο ταξίδι;
«Το καλό σε αυτά τα ταξίδια είναι ότι συναντάς τόσους πολλούς ταξιδιώτες που κάνουν κάτι ανάλογο, οι οποίοι ουσιαστικά σου… χαλάνε το μυαλό! Γνώρισα μοτοσικλετιστές, ποδηλάτες, ή και άτομα που ταξίδευαν με τα πόδια και είχαν σαν στόχο -όνειρο ζωής- να ανέβουν το Παμίρ με τα πόδια. Γι’ αυτό, δεν θεωρώ ότι έκανα κάτι συγκλονιστικό, είδα άλλα πράγματα που ήταν πολύ πιο συγκλονιστικά εκεί. Για Αφρική με βλέπω. Κέιπ Τάουν, Νότια Αφρική, πάντα με μηχανή»…

3 σχολια

  • [Θεοχαροπουλος Νικος] ~ 12 Οκτωβρίου 2018 ~ 19:02 ~ Απάντηση

    Ζηλευω την εμπειρια του φιλου και θαυμαζω την αντοχη του.Θα ηθελα να ζησω κατι παρομοιο.Για επομενο ταξιδι ειμαι σε διαθεση.

  • [Spyros Argyropoulos] ~ 12 Οκτωβρίου 2018 ~ 22:18 ~ Απάντηση

    Αγαπητέ Γιάννη
    Θα ξεκινήσω από ένα μεγάλο Bravo. Χαίρομαι που διέκρινα στα γραφόμενα σου την μετριοπάθεια σου και την σεμνότητα με την οποία περιγράφεις ( να μου επιτρέψεις να πω ) όχι εύκολο ταξίδι από πλευράς κόπου και οργάνωσης. <μακάρι να είχα τα νιάτα σου αγαπητέ φίλε μοτοσυκλετιστή να έκανα ένα παρόμοιο ταξίδι.
    Φιλικότατα
    Αργυροπουλος Σπύρος

  • [Γιάννης Μαρουσάκης] ~ 15 Οκτωβρίου 2018 ~ 18:50 ~ Απάντηση

    Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια!
    Τίποτα δεν είναι εύκολο αλλά και τίποτα ακατόρθωτο! Για όλα χρειάζονται κάποιες θυσίες είτε οικονομικές είτε πνευματικές, θετική σκέψη να υπάρχει και μια δόση καλής”τρέλας” ας το πούμε. Σίγουρα η κούραση είναι αρκετή και περισσότερο η πνευματική, στο κομμάτι των πολλών χιλιομέτρων και του “κάθε μέρα κι αλλού” αλλά το ίδιο το ταξίδι σε αποζημιώνει σε αυτές τις χώρες . Μια καλή προετοιμασία σίγουρα χρειάζεται , ενα διάβασμα άλλων ταξιδιωτών και μια καλή προετοιμασία της μηχανης, από κει και πέρα το το ίδιο το ταξίδι θα σε οδηγήσει!

    Καλά ταξίδια σε όλους όσο κοντινά ή μακρινά κι αν είναι αυτά!

Γράψτε το σχόλιό σας

Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.

Σχόλια με υβριστικό, απειλητικό, ρατσιστικό ή άλλο περιεχόμενο που η συντακτική ομάδα κρίνει πως δεν προσφέρουν στο γόνιμο διάλογο, δεν θα δημοσιεύονται. Παρακαλούμε να αποφεύγετε τα greeklish.