Μουσείο Τυπογραφείας

ΑΝΑΒΑΣΗ ΣΤΟ ΟΡΟΣ MONT BLANC

Αντικρίζοντας τον κόσμο από τα 4.808 μέτρα!

  • Τα μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου Χανίων κ. Σπύρος Τζεράνης (στο μέσον) και Εύη Γιακουμάκη (δεξιά) που βρέθηκαν στην κορυφή του όρους Mont Blanc στη Γαλλία
  • Οι εικόνες που προφέρει το βουνό στους ορειβάτες ως μία μορφή ανταμοιβής για την κουραστική πορεία που πρέπει να ακολουθήσουν είναι μαγευτικές
  • Η μικρή πόλη του Chamonix ανάμεσα σε βουνά και παγετώνες αποτελεί το μέρος που υποδέχεται τους ορειβάτες πριν ξεκινήσουν την ανάβασή τους
  • Εντυπωσιακό από αρχιτεκτονικής άποψης το καταφύγιο Gouter
  • Η ελληνική αποστολή χρειάστηκε 25 ώρες, με ολιγόωρα διαλλείματα, για να βρεθεί στα 4.808 μ. της κορυφής του Mont Blanc
  • Τα καταφύγια προσφέρονται για ξεκούραση αλλά και για ανασύνταξη των ορειβατών προκειμένου να συνεχίσουν την πορεία τους
  • Ψυχραιμία, καλή φυσική κατάσταση και καθαρό μυαλό είναι απαραίτητα για να μπορέσει κάποιος να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες του βουνού
  • Κοπιαστικά τα χιλιόμετρα πάνω στο χιόνι γίνονται ακόμα πιο δύσκολα από την έλλειψη οξυγόνου και τις χαμηλές θερμοκρασίες
  • Κατά τη διάρκεια της αποστολής δεν έλειψαν οι δύσκολες στιγμές. Ωστόσο, η εμπειρία του επικεφαλής Παναγιώτη Κοτρωνάρου βοήθησε στο να πάνε όλα καλά
  • Σε αρκετά σημεία οι ορειβάτες έμοιαζαν να αιωρούνται στο κενό καθώς περπατούσαν πάνω σε στενές λωρίδες εδάφους

Για τους περισσότερους τα καλοκαίρια είναι ταυτισμένα με τη θάλασσα και τις παραλίες. Για κάποιους άλλους, όμως, είναι η εποχή που τους δίνεται η δυνατότητα να ατενίσουν τον κόσμο από υψόμετρο μερικών χιλιάδων μέτρων.
Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν τα μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου Χανίων που δεν χάνουν την ευκαιρία να συμμετέχουν σε αναβάσεις διάσημων παγκοσμίως κορυφών.
Οι “διαδρομές” άφησαν για λίγο τις υψηλές θερμοκρασίες και τα δροσερά νερά των θαλασσών της Κρήτης για να μεταφερθούν στο Mont Blanc. Την κορυφή του φημισμένου γαλλικού όρους, στα 4.808 μ., από την οποία επέστρεψαν πριν από μερικές μέρες τα μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου Χανίων Σπύρος Τζεράνης και Εύη Γιακουμάκη.

DSC_0911

Τα μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου Χανίων κ. Σπύρος Τζεράνης και Εύη Γιακουμάκη

ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΝΕΟ ΑΙΜΑ
Ο κ. Σπύρος είναι από τα παλιά μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου. Ξεκίνησε να ορειβατεί από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και μέχρι σήμερα έχει ανέβει στα περισσότερα ελληνικά βουνά, στον Άτλαντα στην Αφρική (4.160) αλλά και το Ανέτο στα Πυρηναία (3.408). Το Mont Blanc υπήρξε γι’ αυτόν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισε στην μακροχρόνια ορειβατική του πορεία.
Αντίθετα, η Εύη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως νέα ορειβάτισσα αφού μετράει μόλις 2,5 χρόνια εμπειρίας. Μετά τα Λευκά Ορη και τον Όλυμπο, το Mont Blanc υπήρξε το σημαντικότερο ορειβατικό της στοίχημα μέχρι το επόμενο.
Η αποστολή που συμμετείχαν οι δύο Χανιώτες ορειβάτες απαρτίζονταν από 12 άτομα με επικεφαλής τον πολύπειρο Παναγιώτη Κοτρωνάρο. Εναν από τους 8 συνολικά Ελληνες που έχουν δει τον κόσμο από την κορυφή του Εβερεστ στην αποστολή που είχε οργανωθεί το 2004.
Τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής 8 άντρες και 1 γυναίκα προέρχονταν από την Αθήνα, τη Λάρισα και την Ξάνθη.

ΑΛΛΑΓΗ ΣΧΕΔΙΩΝ
Οι δύο Χανιώτες ορειβάτες ξεκίνησαν τη Δευτέρα 17 Ιουλίου και βρέθηκαν με την υπόλοιπη αποστολή στη Γενεύη. Την επόμενη ημέρα κανονίστηκε η ανάβαση στο όρος Mont Blanc.
Ωστόσο, τα σχέδια της αποστολής για ανάβαση στην κορυφή μέσα σε 3 ημέρες ανατράπηκαν απότομα από την αλλαγή του καιρού. «Το αρχικό πλάνο ήταν να ανεβούμε σε 3 ημέρες. Να πάμε στο πρώτο καταφύγιο στα 3.200 και να κοιμηθούμε και την επόμενη ημέρα να πάμε στα 3.800 κι αφού ξεκουραζόμασταν για λίγες ώρες να συνεχίσουμε για το καταφύγιο ανάγκης στα 4.400 και από εκεί για την κορυφή», εξηγεί η Εύη και προσθέτει ότι όταν πληροφορήθηκαν ότι ο καιρός πρόκειται να επιδεινωθεί η μόνη δυνατότητα που είχαν για να ανέβουν ήταν να προχωρήσουν γρήγορα. «Ετσι αποφασίστηκε να μην διανυκτερεύσουμε και να κάνουμε 3 στάσεις των 2 ωρών».

ΑΫΠΝΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΨΗ ΟΞΥΓΟΝΟΥ
Το σχέδιο μπήκε σε εφαρμογή και η αποστολή κατάφερε να πιάσει κορυφή μετά από μια επίπονη ανάβαση έπειτα από 25 ώρες!
Τους ρωτάω ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισαν: «Ο αρχηγός ήταν έμπειρος και πήγαινε με αργό ρυθμό. Αυτό μας βοήθησε να ακολουθήσουμε και να προλάβει το σώμα να προσαρμοστεί. Σκεφτείτε ότι η υψομετρική διαφορά από το σημείο που ξεκινήσαμε την ανάβαση μέχρι την κορυφή ήταν 2.500 μ.», σχολιάζει ο κ. Σπύρος. Η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισε ο 72χρονος ορειβάτης ήταν η αϋπνία, αφού λόγω του άγχους και κλιματολογικών συνθηκών δεν είχε καταφέρει να κοιμηθεί καθόλου τις προηγούμενες 3 ημέρες.
Για την Εύη οι δυσκολίες που βίωσε πιο έντονα είχε να κάνει με την υψομετρική διαφορά και την έλλειψη οξυγόνου. «Από τα 3.600 άρχισαν να αισθάνομαι παράξενα. Ζάλη και ένα αίσθημα αδιαθεσίας. Τα συμπτώματα αυτά τα είχαν όλοι. Άλλοι πιο πολύ κι άλλοι λιγότερο».

Η ΧΙΟΝΟΘΥΕΛΛΑ
Αν και σε αρκετά σημεία η ανάβαση στο βουνό ήταν επίπονη και χρειάζονταν μεγάλη προσοχή η πιο δύσκολη στιγμή ήταν στην επιστροφή όταν η αποστολή βρέθηκε αντιμέτωπη με μια χιονοθύελλα.
«Ηταν κάποιες απίστευτα δύσκολες ώρες. Βρισκόμασταν από τις 3.30 μέχρι τις 8 εκτεθειμένοι σε απίστευτο αέρα, να σε χτυπάνε παγάκια και να μην βλέπεις τίποτα. Ενα άσπρο πράγμα. Είχαν χαθεί τα περάσματα και ούτε ο αρχηγός μας μπορούσε να βρει τον δρόμο. Χρειάστηκε πολλή ώρα και η βοήθεια του GPS για να βρούμε τον δρόμο», σημειώνει η Εύη.

«ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΘΕΛΕΙ ΨΥΧΗ»
Τους ρωτάω τι χρειάζεται να διαθέτει κανείς για να μπορέσει να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες του βουνού: «Για να ανέβεις στο βουνό θέλει ψυχή, μυαλό και καλή φυσική κατάσταση. Η ψυχολογία πάντως παίζει μεγάλο ρόλο», μου απαντάνε.
Από εκεί πέρα, η αίσθηση που αφήνει σε έναν ορειβάτη η στιγμή που πατάει στην κορυφή ενός βουνού είναι μοναδική. Ο κ. Σπύρος περιγράφει αυτό το συναίσθημα με μια μαντινάδα που έχει γράψει: «Οι ορειβάτες χαίρονται στα όρη όταν πηγαίνουν/ και πάντα σε ψηλές κορφές θέλουν να ανεβαίνουν. Μα σαν ανέβουν μια κορφή/ ξεχνούν την κούρασή τους/ κι αισθάνονται περήφανοι για την κατάκτησή τους».
Η Εύη στέκεται στη σπάνια ομορφιά που έχουν την τύχη να αντικρίσουν οι ορειβάτες: «Λίγα μάτια έχουν τη δυνατότητα να δουν αυτή τη θέα. Μιλάμε για εικόνες που σου μένουν στο μυαλό. Βέβαια είναι και το προσωπικό στοιχείο. Το αίσθημα ότι “τα κατάφερα” αλλά και το αίσθημα ενέργειας και ευεξίας που κουβαλάς όταν επιστρέφεις πια στην καθημερινότητά σου και το οποίο σε κάνει να αντιμετωπίζεις με μεγαλύτερη δύναμη όλα σου τα προβλήματα».
Αναρωτιέμαι ποια είναι η επόμενη κορυφή που θα ήθελαν να κατακτήσουν: «Θα ήθελα να ανέβω στα 5.600 στο Ελμπρους στον Καύκασο», απαντά χωρίς δισταγμό η Εύη, ενώ ο κ. Σπύρος δηλώνει κάπως πιο συγκρατημένα: «Να δω τι υγεία θα έχουμε και θα βλέπουμε…».

The Design Bar
Maria Orfanoudaki

Νο Comments