Κύριε διευθυντά,
την περασμένη εβδομάδα -αλλά και παλαιότερα- πολλές φορές μέσα από την εφημερίδα σας παρουσιάσατε με εκτενή ρεπορτάζ τις κινητοποιήσεις των σχολικών κοινοτήτων στον Δήμο Πλατανιά, αλλά και τις πολύμηνες και επίμονες προσπάθειες του δημάρχου και του Δημοτικού Συμβουλίου Πλατανιά σχετικά με το πρόβλημα της μεταφοράς των μαθητών στις σχολικές μονάδες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
Από συζητήσεις όμως που έχω κάνει εδώ, στην πόλη των Χανίων διαπιστώνω ότι δεν έχει γίνει κατανοητό το μέγεθος του προβλήματος της επαρχίας, στους συμπολίτες μας, τουλάχιστο σε όσους τα παιδιά τους δε μεταφέρονται με λεωφορείο στο σχολείο.
Στον Δήμο Πλατανιά, αλλά και στους περισσότερους επαρχιακούς Δήμους της χώρας, μεταφέρεται χρησιμοποιώντας λεωφορείο από και προς τις σχολικές μονάδες το 90% των μαθητών. Η δωρεάν μεταφορά των μαθητών είναι εξασφαλισμένη έως τo τέλος της σχολικής χρονιάς. Τότε τελειώνει η τρίτη παράταση της σύμβασης των ΚΤΕΛ (πανελλαδικά) με το ελληνικό δημόσιο. Οι δύο πλευρές -που μιας και το πρόβλημα αφορά όλους, σωστό είναι να παραθέσουν δημόσια τα δεδομένα της διαπραγμάτευσης- δεν έχουν καταφέρει να συμφωνήσουν 14 μήνες μετά τη λήξη της προηγούμενης σύμβασης. Από τη λήξη της προθεσμίας και έπειτα οι μαθητές θα καλούνται να πληρώνουν εισιτήριο. Αυτό σημαίνει πως για να έρθουν στο σχολείο θα πληρώνουν 1,60 ευρώ την κοντινότερη διαδρομή έως 2,40 ευρώ την πιο μακρινή και άλλα τόσα χρήματα για την επιστροφή τους στο σπίτι μετά το τέλος της σχολικής ημέρας. Κατά μέσο όρο τα σχολεία λειτουργούν 22 μέρες τον μήνα. Αυτό σημαίνει ότι η μεταφορά του 90% των μαθητών, ενός επαρχιακού Δήμου κάθε μήνα θα επιβαρύνει τον οικογενειακό προϋπολογισμό από 70,40 ευρώ έως 105,60 ευρώ, ανάλογα με τον τόπο κατοικίας, για το κάθε παιδί της οικογένειας που πάει σχολείο.
Η παραπάνω κατάσταση διαμορφώνεται σε μια εποχή που οι οικογένειες των μαθητών έχουν περιέλθει σε οικονομική ασφυξία. Προς απόδειξη, θα παραθέσω τα οικονομικά των συναδέλφων μου, που τα ξέρω από πρώτο χέρι. Δεν θα χρησιμοποιήσω τα οικονομικά ανθρώπων που δουλεύουν ως αγρότες ή οικοδόμοι ή σε τουριστικά επαγγέλματα (που αυτή την εποχή είναι άνεργοι) για τα οποία γνωρίζω πως είναι κι αυτά σε πολύ κακή κατάσταση, αλλά δεν έχω ακριβή στοιχεία. Κάνοντας, λοιπόν, σύγκριση των μισθών του Νοεμβρίου 2010 (είχαν γίνει οι μειώσεις του πρώτου μνημονίου) και του μισθού του Μαρτίου 2012 τα συμπεράσματα είναι αποκαρδιωτικά. Οι μειώσεις φτάνουν το 45%. Εκπαιδευτικός με μισθό 1.297,9 ευρώ τον Νοέμβριο του 2010, είδε τη μισθοδοσία του Μαρτίου 2012 να γράφει 756,5 ευρώ (και δεν είναι το ακραίο παράδειγμα των μισθοδοτικών καταστάσεων, υπάρχουν και χειρότερα…).
Με 756,5 ευρώ μισθοδοσία, τα 105,6 ευρώ -μόνο για τα εισιτήρια να πάει σχολείο το ένα παιδί- είναι ένα τεράστιο ποσό. Σκεφθείτε πως διαμορφώνεται ένα κομμάτι της εικόνας της Ελλάδας του σήμερα: Ο Ελληνας εκπαιδευτικός (πόσο άλλο οι υπόλοιποι εργαζόμενοι γονείς) έχει οικονομικό πρόβλημα να στείλει το παιδί του στο σχολείο της υποχρεωτικής βαθμίδας…
Πόσο πιο άσχημη μπορεί να γίνει αυτή η ριμάδα εικόνα της Ελλάδας;

Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Παπαστάμος Βασίλης,
εκπαιδευτικός

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.

Το όνομά σας Το email σας Το σχόλιό σας