Κύριε διευθυντά,
Εντύπωση προκαλούν τα καταθλιπτικά δημοσιεύματα κάποιων διανοούμενων που βάλθηκαν εσχάτως να μας πείσουν ότι «η ελλαδική κοινωνία μας μοιάζει αυτοκαταδικασμένη να κατεβαίνει σκαλοπάτι ? σκαλοπάτι του κακού τη σκάλα ως τον πιο ντροπιαστικό πυθμένα του αυτοεξευτελισμού», ότι «είμαστε πλέον νεκροί», ότι «αποχωρήσαμε από την ιστορία» ή ότι «βιώνουμε την τελική πράξη του δράματος μέσα από μια χαρούμενη διονυσιακή γιορτή αυτοκαταστροφής και συλλογικής αυτοκτονίας».
Θέλουμε να ελπίζουμε ότι οι συγκεκριμένοι συγγραφείς εκφράζουν τις απόψεις αυτές κυριαρχημένοι, από την έντονη διάθεση νεκροφιλίας που τους χαρακτηρίζει και τις ορατές πλέον συνέπειες του «σχεδίου εθνικής σωτηρίας», σχεδίου συλλογικής αυτοκτονίας στην πραγματικότητα, που προσπαθούν με κάθε προσφερόμενο μέσο να επιβάλουν στον ελληνικό λαό οι προσκυνημένοι «εθνοπατέρες».
Η Ελλάδα που «κουβαλάει» ο κάθε πατριώτης μέσα του δεν αποχωρεί από την ιστορία, δεν πεθαίνει και δεν βιώνει την τελική πράξη του δράματος της.
Η ελλαδική κοινωνία η οποία κατεβαίνει σκαλοπάτι ? σκαλοπάτι τη σκάλα του αυτοεξευτελισμού είναι η κοινωνία ενός νόθου και δοτού κοινοβουλευτικού πολιτεύματος μιας δήθεν «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας».
Από το κίνημα της 3ης του Σεπτέμβρη του 1843 έως το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών του 2011 μεσολάβησαν 168 χρόνια κοινωνικού εκφυλισμού, υποτέλειας σύγχυσης και παρακμής.
Οι υπέρμαχοι του συντάγματος, το 1843, προήλθαν από τους κύκλους των τοπικών αρχόντων, οι οποίοι ήταν απρόθυμοι να παραχωρήσουν τα πατριαρχικά τους δικαιώματα στο σύγχρονο κράτος. Το κίνημα της 3ης του Σεπτέμβρη και οι φερόμενοι πρωταγωνιστές του, Καλλέργης, Μακρυγιάννης και Μεταξάς «άνοιξαν» με τη δράση τους τον δρόμο στους κοτζαμπάσηδες, τα διαβόητα «τζάκια»,οι οποίοι φρόντισαν να επηρεάσουν τις πολιτικές εξελίξεις μέσω του πελατειακού κοινοβουλευτικού συστήματος.
Η νεωτερική Ελλάδα παρουσιάζει μια εκπληκτική μετεξέλιξη των πατριαρχικών δομών παλαιού τύπου σε μια κληρονομική διαδοχή πολιτικών αρχηγών προσωποπαγών κομμάτων.
Τα πολιτικά τζάκια που κυριάρχησαν επί δεκαετίες στη σκηνή, στο προσκήνιο και στο πολιτικό παρασκήνιο έφθασαν πλέον στον πυθμένα του αυτοεξευτελισμού τους και καλό θα είναι να αποχωρήσουν επιτέλους οικειοθελώς από την ιστορία.
Τα κόμματα που συντήρησαν για χρόνια τα κομματικά τους παράσιτα θα πρέπει να αυτοκαταργηθούν. Το κομματικό πελατειακό κράτος είναι νεκρό. Η κομματική «αυλή» των άχρηστων, φθοροποιών στοιχείων και των κομματαρχών που έτρεφαν τη φυγοπονία, τη θεσιθηρία, τον τραμπουκισμό, τον κουτσαβακισμό και «την εις τους νόμους απείθειαν» δεν υπάρχει πια.
Κατεδαφίστηκε από το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών η σκηνή του θεάτρου του παραλόγου. Οι πρωταγωνιστές και οι κομπάρσοι της τελικής πράξης του δράματος δεν τολμούν να εμφανισθούν στη σκηνή ούτε καν για να χαιρετήσουν τους θεατές. Λεμόνια, πορτοκάλια ντομάτες, γιαούρτια, μπουκάλια, κλοτσιές, γρονθοκοπήματα, πέτρες και βρεγμένες σανίδες περιμένουν τους απερίσκεπτους «επιφανείς» κομματικούς εκπροσώπους που θα τολμήσουν να προκαλέσουν, με τη δημόσια παρουσία τους, την οργή των πολιτών.
Αυτοί, λοιπόν, που είναι πλέον νεκροί και «αποχωρούν από την ιστορία» όπως διατείνεται ο Χρήστος Γιανναράς δεν είναι οι Έλληνες, αλλά τα πολιτικά υποκείμενα «των δυο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθοράν» για την κομματική τους επικράτηση φορώντας κατά τον πλέον επιδέξιο τρόπο τον κόθορνο, της αλλαγής και της επανίδρυσης του κράτους.
Αυτοί που βιώνουν την τελική πράξη του δράματος μέσα από μια χαρούμενη διονυσιακή γιορτή αυτοκαταστροφής και συλλογικής αυτοκτονίας, όπως ισχυρίζεται ο Μίμης Ανδρουλάκης είναι τα πολιτικά ενεργούμενα του τοκογλυφικού κεφαλαίου.
Αν εξαιρέσουμε την περίοδο που κυβερνούσε την Ελλάδα ο Καποδίστριας η πατρίδα μας αποτελούσε ένα πεδίο πολιτικών αντιπαραθέσεων και ξενικών επεμβάσεων.
Άβουλοι, ανίκανοι και μοιραίοι οι εξωνημένοι νεοέλληνες πολιτικοί γίνονταν παίγνια των ισχυρών της εποχής σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων.
Για πρώτη όμως φορά, από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, η Βουλή αποφασίζει κατά πλειοψηφία την ολοκληρωτική κατοχή της χώρας από τους δήθεν φίλους και συμμάχους την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Η απάντηση του ελληνικού λαού στην εθνική, την οικονομική και την κοινωνική του υποτέλεια θα πρέπει να είναι η καθολική του αντίσταση, η ανατροπή της κυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμου και η παραδειγματική τιμωρία των προδοτών.
Κάθε ημέρα δικής μας απραξίας ισοδυναμεί με μια σφαίρα στο κορμί της πατρίδας μας.
Ας μην συναινέσουμε με τη σιωπή μας και την απάθειά μας στο έγκλημα της εθνικής προδοσίας και της οικονομικής κατοχής της χώρας μας.
Χρήστος Μαχαιρίδης,
συντονιστής της τοπικής
οργάνωσης Χανίων
Του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών 'Σπίθα'
VIDEO 
Γιώργος Κ. | 18.02.2012 | 18:44
Δεν βλέπω να εξαφάνισε το κίνημα των αγανακτισμένων κανέναν πολιτικό. Τους αγανακτισμένους σαν να βλέπω να ξαφανίστηκαν. Ίσως βέβαια βρίσκονται σε χειμερία νάρκη. Πράγματι όμως αλλάζει η νοοτροπία των πολιτικών. Τους αναγκάζουν τα γεγονότα και η πίεση από έξω. Είναι θλιβερό. Χωρίς αυτούς τους παράγοντες η κακή Ελλάδα δεν θα άλλαζε ποτέ. Μόνη της και ανεξάρτητη και απομονομένη θα γύριζε στα παλιά. Δυστυχώς κύριε Μαχαιρίδη, ο κόσμος μας είναι αποτέλεσμα μίας ιστορικής εξέλιξης που την δημιουργούν πολύ περισσότεροι παράγοντες από τα σεβαστά αλλά απλοΪκά ιδανικά σας.
ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ
Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.