(2011 ΕΓΧ 115’)
Κομεντί, βασισμένη στην ομότιτλη νουβέλα της Κάουι Χερτ Χέμινγκ, 2007
Χρυσές Σφαίρες: Καλύτερης Ταινίας, Α’ Ανδρικού
Υποψηγιότητες Όσκαρ: Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Μοντάζ,  Α’ Ανδρικού
Σκην.: Αλεξάντερ Πέιν Μουσ.: Ντόντι Μπαστόν ΗΘ.: Τζορτζ Κλούνι, Τζούντι Γκριρ, Σέιλιν Γούντλι, Μπο Μπρίτζες

Ο Ματ Κινγκ, απόμακρος σύζυγος και πατέρας δύο κοριτσιών, αλλάζει ρότα, όταν, έπειτα από ένα σοβαρό ατύχημα της γυναίκας του που την καθιστά κλινικά νεκρή, αναγκάζεται να έρθει αντιμέτωπος με τα λάθη του παρελθόντος και να πάρει αποφάσεις για το μέλλον του. Με αδέξιο τρόπο προσπαθεί να επανασυνδεθεί με τις κόρες του, ενώ ταυτόχρονα, πιέζεται από το βάρος της απόφασης για το αν πρέπει να πουλήσει τη γη που έχει κληρονομήσει από την οικογένειά του, σε μια ιδιωτική εταιρεία...
Ο Πέιν σκηνοθετεί, βασιζόμενος για τρίτη φορά σε λογοτεχνικό έργο και μαζί με τα «Σχετικά με τον Σμιντ» και «Πλαγίως», ουσιαστικά κλείνει μια τριλογία διασκευών, με κεντρικό ήρωα έναν μεσήλικα και την εκούσια ή ακούσια προσπάθειά του, στην αναζήτηση μιας ανανεωτικής πράξης για την αρχή μιας νέας ζωής. Όπως και στις δύο προηγούμενες περιπτώσεις, έτσι και εδώ ο βασικός ήρωας παραμένει γήινος, μπλεγμένος ακούσια σε μια μελοδραματική ιστορία. Οι μεταλλαγές της κομεντί από το κωμικό στο δραματικό, είναι αριστοτεχνικά δομημένες και ο σαρκασμός αποτελεί ένα από τα βασικά στοιχεία, που πλαισιώνουν τους κεντρικούς χαρακτήρες.
Η ανεπανόρθωτη βλάβη από τον τραυματισμό της συζύγου του Ματ, δεν αποδομεί μόνο τη σαθρή ζωή του, αλλά και τον ίδιο ως πατέρα και σύζυγο, ιδιαίτερα όταν η Αλεξάνδρα τον πληροφορεί ότι η μητέρα ‘τον απατούσε’. Το γεγονός ταράζει συθέμελα το Μαξ που αποφασίζει να κάνει ένα ταξίδι -με τις κόρες του- ώστε να γνωρίσει τον ερωτικό του αντίπαλο... Η αναζήτηση αυτή, τελικά, καταλήγει σε εσωτερικό ταξίδι γνωριμίας με τον εαυτό του, μια ανιδιοτελής αυτοψυχαναλυτική πράξη, με απώτερο σκοπό την επανένταξη στην οικογενειακή του κοινότητα.
Στις ταινίες του Πέιν ο σκηνικός χώρος από ανέκαθεν αποτελεί ένα από τα ισχυρά δομικά του στοιχεία. Έτσι και τώρα, οι αντιθέσεις της σύγχρονης χαβανέζικης κουλτούρας συνδυάζουν μοναδικά το παραδοσιακό με το μοντέρνο, το βουητό της πόλης με την άγρια φύση. Η ανάπτυξη και η διατήρηση του περιβάλλοντος χρωματίζονται στο φόντο της ταινίας, τόσο στη σκηνογραφία όσο και στη φωτογραφία, της οποίας ηγείται ο έξοχος και επίσης ελληνικής καταγωγής διευθυντής φωτογραφίας, Φαίδων Παπαμιχαήλ. Ο διαπεραστικός του φακός, διαιρεί την ταινία σε δύο κάδρα: στο ένα περιγράφονται με ακρίβεια οι φρενήρεις ρυθμοί της πόλης της Χονολουλού και στο άλλο καταγράφεται η εκπληκτική ομορφιά της παραλίας-κόσμημα Χαναλάι Μπέι, με το μαγευτικό τροπικό δάσος που την περιβάλλει.
Λιγότερο σαρκαστικός από την εποχή του «Πολίτης Ρουθ» και του «Election», περισσότερο στοργικός και ανθρώπινος με τους ήρωες του από το «Πλαγίως» ή το «Σχετικά με τον Σμιντ», δικαίως ο Πέιν έχει στοχευθεί και πάλι από τα μέλη της Ακαδημίας, στόχος που αποβλέπει στη συλλογή μερικών ακόμη αγαλματιδίων...

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.

Το όνομά σας Το email σας Το σχόλιό σας