(2011 ΕΓΧ 123’)
Δράμα
61ο Φεστιβάλ Βερολίνου 2011: Χρυσή Άρκτος Καλύτερης Ταινίας, Αργυρή Άρκτος Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας, Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας (Ομαδικό καστ), Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής, ΒΡΑΒΕΙΟ Berliner Morgenpost Readers
Υποψήφια για όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.
Σκην.: Ασγκάρ Φαραντί. Μουσ.: Σατάρ Ορακί. ΗΘ.: Λεϊλά Χατάμι, Πέιμαν Μοάντι, Σαχάμπ Χοσεϊνί, Σαρέχ Μπαγιάτ.
Η Σιμίν θέλει να φύγει. Ο Ναντέρ, δέσμιος της ασθένειας του πατέρα του αρνείται να τον αφήσει στο έλεος, μόνο του. Έτσι, μοιραία το ζευγάρι σπάει στα δυο και η κόρη τους, ελπίζοντας να επιστρέψει γρήγορα η μητέρα της, μένει προσωρινά με τον Ναντέρ. Εκείνος, ανήμπορος να φροντίσει τον γέρο πατέρα του, προσλαμβάνει μία γυναίκα για να τον περιποιείται, μόνο που αυτή δεν έχει την έγκριση του συζύγου της για εργασία... και επιπλέον... είναι και σε ενδιαφέρουσα... Χωρίς να το καταλάβει, ο Ναντέρ εγκλωβίζεται σε έναν κυκεώνα ψεμάτων και κοινωνικών αντιδικιών, κάτι που του κάνει τη ζωή δύσκολη και αδυνατίζει την οικογενειακή του υπόσταση στα μάτια της κόρης του...
Η απλότητα, ο ρομαντισμός και οι (μικρομεσαίες)αστικές αντιλήψεις μιας κατεξοχήν θεοκρατούμενης κοινωνίας, μιας κοινότητας ανθρώπων με διαφορετικές αντιλήψεις περί διάστασης οικογενειακής στέγης και προσωπικής ελευθερίας. Η δυσλειτουργία της ιρανικής κοινωνίας διχάζει τα μέλη της εν μέσω ιδεολογικών αντιπαραθέσεων, σε ένα κινηματογραφικό πείραμα, που για πρώτη φορά καταγράφει και βρίσκει διέξοδο στις δυτικές αστικές δοξασίες περί ‘οικογενειακού ασύλου’. Η κάμερα, με τη ματιά του αυστηρού δικαστή, επεξεργάζεται τις αισθήσεις -και τα επιχειρήματα που προκύπτουν από αυτές- δυο νέων ανθρώπων, στα προβλήματα των οποίων αντικατοπτρίζεται μια ιδιόρρυθμη σημειολογία. Η σημειολογία του ενστίκτου μιας κοινωνίας διχασμένης, μιας κοινωνίας με το ένα πλευρό στον εκσυγχρονισμό και το άλλο αλλοιωμένο από τα δεσμά ενός σκληρού και απάνθρωπου θρησκευτικού συντηρητισμού.
Κεντρικό πρόσωπο της ταινίας η κόρη, κυματοθραύστης των προβλημάτων και συνάμα μάρτυρας των εξελίξεων ενός επερχόμενου διαζυγίου, ισορροπίστρια ανάμεσα στις συνιστώσες δυο ετερόκλητων κόσμων. Ο περιβόητος και ξενόφερτος μεσο-αστισμός, που καθρεφτίζεται στο πρόσωπο των γονιών της από τη μια, οι φοβισμένοι θεοσεβούμενοι, εκπρόσωποι της ντόπιας ιρανικής κουλτούρας, από την άλλη. Στη μέση; Ο Φαραντί, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οδηγεί το φακό του αποκαλυπτικά, ρομαντικά, ειρωνικά, εύστοχα, με σαφή όμως οπτική ανιδιοτέλεια, βάζοντας τους εμπλεκόμενους χαρακτήρες σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ανάλογα με τη θέση στην οποία βρίσκονται την εκάστοτε στιγμή. Η ταινία δεν υπερθεματίζει, ούτε αλληγορεί, ούτε καν κατηγορεί. Καταγράφει, στιγματίζει και ενισχύει με ματιά στραμμένη προς τη σκοτεινή αίθουσα, όπου ο θεατής, τελικά, τίθεται σε τροχιά αντίστιξης σε ότι αφορά τη λειτουργία τα γεγονότα αλλά και την εσωτερική δομή της ταινίας.
Η νέα αυτή κινηματογραφική ματιά από τα βάθη της Ανατολής, έρχεται να σηματοδοτήσει ένα νέο κύμα στον ιρανικό κινηματογράφο, που προσδιορίζεται όχι μόνον από την ηθελημένη αναίρεση των δεσμευτικών κανόνων του παραδοσιακού κινηματογράφου, αλλά και από μια απόλυτα υπεύθυνη στάση του δημιουργού, απέναντι στα ‘επείγοντα’ προβλήματα της κοινωνίας στην οποία ο ίδιος ζει και εργάζεται.
Δικαίως λοιπόν, η ταινία έχει αποσπάσει αρκετά από τα βραβεία του Φεστιβάλ του Βερολίνου και μάλλον βρίσκεται πολύ κοντά στη γιορτή της απόκτησης του ξενόγλωσσου όσκαρ. Δείτε την…
VIDEO 
ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ
Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.