«προχωρούσαμε υπνοβάτες σε μπαλκόνια δίχως κάγκελα»
Γιώργος Φαλελάκης
Γράφει η Μαρία Αϊραμ
Αρχές του 2012 όλα θέλουν να μοιάζουν κανονικά. Αλλά πού θα κρύψουν τους άστεγους τους πεινασμένους τους αδικημένους και αν τους στριμώξουν προσωρινά για κάποιες νύχτες σε καταφύγια και αν τους δώσουν ένα πιάτο φαΐ, όνειρα ελπίδας ποιος θα τους δώσει;
Η συμπόνια των ανθρώπων είναι ένα βήμα, η αλληλεγγύη, αλλά αυτοί που έχουν τη δύναμη και την εξουσία το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μας οδηγήσουν όλους στην εξαθλίωση να μας κλείσουν σε γκέτο που θα φρουρούν με ηλεκτρικά καλώδια. Εκεί θα τους δουλεύουμε ακατάπαυστα ενώ θα ψάχνουν τρόπους να αποξηράνουν το πνεύμα μας. Ετσι θα γίνουμε υπηρέτες τους, άβουλα όντα στις διαθέσεις τους.
Μόνο μια βόλτα στην πόλη φτάνει για να βγάλεις συμπεράσματα, τώρα που τα χριστουγεννιάτικα στολίδια φυλάχτηκαν μαζί με την υποψία χαρούμενης διάθεσης των ανθρώπων.
Κλειστά με λουκέτο μαγαζιά και γραμμένη την λέξη πωλείται ή ενοικιάζεται έρημοι δρόμοι μόνο στα πρωινά καφέ άνεργοι και προβληματισμένοι, νέοι και κάθε ηλικίας μετά από τις ουρές έξω από τον ΟΑΕΔ που υποτίθεται θα βρουν μια θέση εργασίας? Αιτήσεις, αιτήσεις και απίστευτα εμπόδια για να γίνει κάτι, απελπίζεται ο κόσμος και μαζεύεται σα να θέλει να ζεσταθεί να μοιραστεί τον πόνο του, να πάρει αποφάσεις να νοιώσει ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι, ψυχές που ίδια αγωνιούν και ονειρεύονται ελεύθερα ζωντανά πρωινά.
Ενώ αφύλαχτη μένει η πόλη με τις τράπεζες δηλητηριώδεις μητριές να λάμπουν μαυρόασπρα.
Η μόνη -διασκέδαση- πού μας μένει πια, είναι να πάμε μια βόλτα στα (σύγχρονα μουσεία σούπερ μάρκετ και τα παρόμοια) να δούμε από κοντά τυριά και κρέατα σαλάμια και γάλατα, κουτάκια και βαζάκια λαχταριστά, μπουκάλια και λαχανικά φρούτα γυαλιστερά, να δούμε τον παράδεισο που αστράφτει από υλικά και χρώματα και αρώματα και του πουλιού το γάλα να δούμε, που καθρεφτίζει των πεινασμένων την αδύνατη πρόσβαση.
Να ακούσουμε κλασική μουσικά και διαφήμιση, να στοχαστούμε, να ρεμβάσουμε να χαθούμε σε ναρκοπέδια χρωματιστά, με τους φύλακες ντυμένους σαν γαμπρούς να γυαλίζουν τις κλειδαριές και να κρύβουν περίτεχνα την ευμάρεια των λίγων, στα δροσερά χαμόγελα της ασφυξίας τους.
Αναρωτιέμαι ποιοι τα απολαμβάνουν όλα αυτά τα καλούδια ή πόσο συχνά τελειώνουν στα ράφια . Μάλλον υπάρχει μια άλλη φυλή, η φυλή των εκλεκτών των λίγων και προνομιούχων.
Δεν φοβούνται..; Κρύβονται. Ομως πολλές φορές βγαίνουν δοξαστικά να ελεήσουν ?
Αλήθεια πώς ακόμα το ανεχόμαστε να ληστεύουν τον βασιλικό πολτό του είναι μας και να ποζάρουν ανάμεσά μας προκλητικά με ένα κουτί γλυκά στα χέρια και βάζοντας βγάζοντας μάσκες στο λεπτό, δίπλα σε αυτούς που ψάχνουν στα σκουπίδια μια χαρτόκουτα να κοιμηθούν αποφάγια και ληγμένα να χορτάσουν.
Χθες μέσα σε αυτά τα σύγχρονα μουσεία σούπερ μάρκετ κ.λπ. ένα μικρό κοριτσάκι μπροστά από μια πελώρια βιτρίνα από γάλατα, τυριά, σαλάμια έστεκε και μετρούσε ξαναμετρούσε τα χρήματά του, που προφανώς δεν του έφταναν. Αραγε τι ήθελε να αγοράσει; Τελικά έφυγε με τόση αξιοπρεπεια τόσο σιωπηλά. Ενιωσα ντροπή, θυμό, αγανάκτηση, ένοιωσα το φράγμα να σπα της αδικίας, ποτάμι ελεύθερο το νερό να θέλει να ξεδιψάσει τα πάντα.
Σε λίγο θα διψάμε οι περισσότεροι και θα καταλάβουμε πόσο μας αφορά ένα τέτοιο γεγονός. Αν και θα ?πρεπε καιρό τώρα να είχαμε καταλάβει την αδιάφορη ιδιοτελή πρακτική αυτών που εμείς διαλέξαμε να μας κυβερνήσουν, την αδιάκοπη εκμετάλευση, τη νάρκωση του πνεύματός μας και την εξαγορά του με υλικά άχρηστα για την ποιότητα της ζωής μας. Μας χώρισαν, μας εξευτέλισαν μας εγκατέλειψαν .
Δεν είναι αυτονόητο να δράσουμε;
Πότε θα βρούμε τις ευκαιρίες που δικαιούμεθα, πώς θα αξιοποιηθούν οι εμπνεύσεις και δράσεις μας; Πότε τα κριτήρια θα είναι άδολα και για όφελος των πολλών η παραγωγικότητά μας;
Είναι για όλους. Ολα φτάνουν και περισσεύουν και δεν μπορούν να μας στερούν ακόμα και τα αυτονόητα, δεν έχουν το δικαιώμα να μα; διαχειρίζονται, να μας θυσιάζουν ? Γεράσαμε νέοι ακόμα στην απόγνωση...
Γεράσαμε στην εργασία, ζάρωσε το πρόσωπό μας από τις προσβολές και τα θελήματα, κύρτωσε η ζωή μας ολόκληρη από τις προσταγές... Υποταγή στην υποταγή, μόνο και μόνο για να περνούν εκείνοι καλά στις επαύλεις τους, να σπουδάζουν τα παιδιά τους στα κολλέγια του εξωτερικού και να φτιάχνουν νόμους για τον εαυτό τους.
Η αποκάλυψη ότι είσαι τόσα χρόνια το θύμα σε τρελαίνει. Θέλεις να πάρεις τα καλοκαίρια που σου έκλεψαν τόσο άδοξα πίσω, θέλεις να διαλύσεις τη σφηγκοφωλιά από πάνω σου να φτερουγίσεις, να πετάξεις πάνω από τα κεφάλια τους να δεις τον ορίζοντα, το φως, να μετρήσεις τα όνειρά σου με τον άνεμο? Να γιορτάσεις, να γιορτάσεις με έναν τρόπο δικό σου, που δεν εξαγοράζεται δεν οριοθετείται, να γιορτάσεις που είσαι άνθρωπος, όχι δούλος.
Ράγισε η αισθητική μας στην πλαστή αγκαλιά των πολυκαταστημάτων, κλέβουν τα όνειρά μας, τον δικό μας πολιτισμό και σαν αράχνες μας μαγκώνουν στον ιστό τους πνίγουν τον δημιουργικό χρόνο της αυτοδιάθεσής μας.
Δουλεύουμε, δουλεύουμε, καταναλώνουμε, φορτωνόμαστε διάφορα άχρηστα πράγματα σα να πηγαίνουμε σε πανηγύρι τρέχουμε και αφήνουμε τη νεότητά μας, τη δροσιά μας στους καθρέφτες τους. Πιθηκάκια σε γυαλιστερές πίστες που γλιστρούν, ενώ με ασέβεια μας πετούν όταν δεν μπορούμε να τους γοητεύσουμε.
Ακούς το τρένο έρχεται, κάθε βαγόνι και λαός, κάθε σφύριγμα και γλώσσα. Εμείς είμαστε το ταξίδι και τα καύσιμα, εμείς είμαστε και το τρένο. Ενα τρένο που θα σβήσει το παρελθόν με μια διαδρομή, που θα φτιάξει ακαριαία αφετηρίες για μια δυνατότητα ζωής που καταργεί αυτοστιγμεί τις αποστάσεις, ιδέα και πράξη πάνε μαζί... Τα πλούτη έχουν αξία μόνο όταν όλοι μπορούν να αξιοποιήσουν τη γνώση, τα ταλέντα και τη δύναμή τους, μόνο όταν όλοι έχουν ίσες ευκαιρίες να ανθίσουν και να αναδείξουν το καλύτερο προϊόν του εαυτού τους για χάρη του όλου.
Και αν στεκόμαστε ακόμα στην αποβάθρα ανήσυχοι και διστακτικοί είναι γιατί αφουγκραζόμαστε ο ένας τον άλλον προσεκτικά. Πρέπει ο καθένας να είναι έτοιμος, έτοιμος να προσφέρει αυτό που μπορεί και θα μπορεί γιατί θα ξέρει τι σημαίνει προσφορά? Οταν κανένας δεν την κλέβει δεν την επιβουλεύεται...
Νομοταγείς στρατιώτες, πιόνια άβουλα παίξαμε στην σκακιέρα τους τόσα χρόνια για τη διασκέδασή τους. Είναι καιρός να μεταβούμε στη δική μας σκακιέρα και να παίξουμε για χάρη του παιγνιδιού και μόνο.
Μουδιασμένοι είμαστε καιρό τώρα. Ολοι μοιάζουμε άρρωστοι, σα να βγήκαμε από νοσοκομείο ο καθένας σε διαφορετικά στάδια ανάρρωσης. Η εγχείρηση μεγάλη και απρόβλεπτη.
Τα αυτοκίνητα πάνε πάνω κάτω αδιάκοπα, ενώ στα ερειπωμένα σπίτια -στις γωνιές- στην παγωμένη νύχτα άνθρωποι αφανείς ζαρώνουν όπως - όπως να ξημερωθούν.
Κάθε μέρα το ρήγμα και πιο βαθύ, σάλπισμα απελπισμένο μια συσσωρευμένη αγανάκτηση λέει τι συμβαίνει και είναι φοβερό. Σε όλον τον κόσμο η καμπάνα χτυπά, δεν ακούγεται ήχος δεν ακούγεται φωνή, σαν να επιθυμούν όλοι να ξετυλίξει το νήμα χωρίς απώλειες.
Ακούω το τρένο έρχεται. Παρόντες όλοι, σε εγρήγορση για ένα ταξίδι φωτεινό που θα αλλάξει την πορεία του κόσμου.
Για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια για την ελευθερία της ίδιας μας της ύπαρξης, για να προστατευθεί η ζωή από τα αρπακτικά δόντια του συμφέροντος που σαρώνει και μεταλλάσσει τα πάντα...
Οι επιζώντες εμείς. Λουλούδια της ερήμου που θα ανθίσουν ελεύθερα στις οποιεσδήποτε συνθήκες. Επιτέλους πέφτει το φρούριο εδώ και παντού το φρούριο της βασιλείας των λίγων και ερχεται μια άλλη εποχή, με άλλες αξίες και όνειρα. Η εποχή του ανθρώπου όχι των κορακιών και των τυφλοποντικών.
Και αν ξεκούφωσαν τη γη και αν άρπαξαν τη χαρά και αν ρούφηξαν το φως η ζωή δεν έχει τελειώσει ακόμα, ίσα -ίσα μόλις τώρα αρχίζει, από το ελάχιστο από το απλό, το αναγκαίο και αυτονόητο, βαθιά μέσα μας το ξέρουμε όλοι.
«Η πόλη απόψε χάνει τα κλειδιά της, η εξουσία συνεχώς ταΐζει με ψίχουλα τα παιδιά της.
Σα να μου φαίνεται ότι κάπου η ώρα φτάνει. Εμπρός λοιπόν για μια ατέλειωτη νίκη του καλοκαιριού τις ώρες που η κάψα καίει τα τζιτζίκια του».
*mariaairammare@tellas.gr
VIDEO 
ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ
Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.