Ετσα έκλεισε κι οπροχθές* ένας ακόμη κύκλος απού εδιαφέντευε εδά και καιρό την αρμονία στο σύμπαν κι εκουμάνταρε τσι κινήσεις και τσι μετακινήσεις των άστρων για να μεροξημερώνουνε στσοι γήινους τόπους κι υποχρέωνε τσ? εποχές να σέρνουνε με ακρίβεια κι εκείνες το χορό των υποχρεώσεών τωνε καθεμιά.
Εμείς εδά οι γι άνθρωποι τον είπαμε τούτονα τον κύκλο χρόνο. Κι εδά ξοφλημένος γιατί έκαμε τη γύρα των υποχρεώσεών ντου και φορτωμένος με κατάρες και παράπονα από τσ? αθρώπους απού επαραπόνεσαι, με τα φταιξίματά ντου για τσ? αναποδιές και τσι κακοστραθιές απού τσοι πλακώσανε τούτονα το καιρό απού εκείνος επορευούντανε τη στράτα των υποχρεώσεών του. Τον αρχειοθετήσαμε το λοιπός στα ράφια τση λησμονιάς. Και πάλι με ελπίδες κι όνειρα εκαλοδεχτήκαμε το ξεκίνημα του καινούριου κύκλου, απού επήρε τον ορισμό να συνεχίσει το διαφέντεμα και το κουμάντο των νόμω τση Φύσης, για το χατίρι τσ? αρμονικής συνέχειας.
Οπως ακριβώς γίνεται εδά κι αναρίθμητους αιώνες. Από τοτεσάς απού μια σοφή ανωτέρα δύναμη είπε κι εγινήκανε ούλα τουτανά. Και σ? ούλα μωρέ κοπέλια κατά που μου φαίνεται και οι λογιστές γνώσεις μου αξιώνουνε το νου μου να φτάνει, παντού τηρείται και διατηρείται η γι αρμονία, η γι ακρίβεια και η γι υπακοή.
Ταραχή κι αναταραχή υπάρχει όπου εμείς οι γι αθρώποι εβάλαμε τα χέρια μας. Μα οι μεγάλες ταραχές, φουρτίνες και καταιγίδες, απού επικρατούνε στσ? αθρώπινες κοινωνίες φοβούμαι πως ξεσηκώνονται μέσα στσι κεφαλές των αθρώπω. Και συχνά πυκνά θωρούμε και χτίζονται καινούργιοι πύργοι τση Βαβέλ. Μ? αποτέλεσμα τη σύγχυση, την ασυνεννοησία και τη καταστροφή.
Γιατί κι εμείς ακλουθούμε πολλές φορές την απερισκεψία του μέρμυγκα, που κατά το λαό, σαν έβγαλε φτερά τον επήρε ο διάολος. Ετσα κι εμείς με το νου απού μας ενεφύσησε κάποια μεγάλη Δύναμη για να κατακυριέψουμε τη γη τον αξιοποιήσαμε για το καλό μας τουτονά το νου και μάραθο και μάραθο όπως τη γρα απού εγέμιζε το κάλαθο. Επρεμαζώξαμε με σύνεση και σκέψη καινούργιες ιδέες, με λαμπρά αποτελέσματα κι εκάμαμε τσ? επιστήμες. Κι ετσά από σιγά - σιγά επήραμε την ανηφόρα των γνώσεων κι εκάμαμε πολιτισμό κι εκαλιμεντευτήκαμε*. Μα κάμαμε όξω νου στα λόγια του λαού απού λέει όποιος καλά κάθεται και πλια καλλιά γυρεύει, ο διάολος του κώλου ντου κουκιά του μαγερεύει. Κι ακόμη η πείρα δε μας εδασκάλεψε πως παπόρι χωρίς μπούσουλα προορισμό κι άγκυρες κιντυνεύει και δε ταξιδεύει. Παρά επήρε ο νους μας αέρα. Κι εμείς οι γι αθρώποι, απού οι γνώσεις π? αποχτήσαμε δεν ξεπερνούνε τη σταγόνα από ένα ωκεανό αγνώστω όπως λένε. Σαν είδαμε την ασκιά* μας να μακραίνει, εθαρρέψαμε πως ήμαστονε παντοδύναμοι κι απολεμούμε απόκεια κι ύστερα με τούτηνα τη σταγόνα τω γνώσεώ μας, να πνίξομε τον ωκεανό των όσων δε κατέμε.
Με αποτέλεσμα από χρόνο σε χρόνο να αυτοκαταστρεφόμαστε και το κάθε πέρυσι να το θωρούμε πως ήτανε καλύτερο από το σήμερο. Κι όμως ούλα τα ένα γύρω μας, τα δεντρά και τα έχνη κι ούλα τ? άλλα απού οι νόμοι τση Φύσης τα κουμαντάρουνε, συνεχίζουνε τη στράτα τση ζωής τωνε, χωρίς εκτροπές και παρεκτροπές. Οι γι εποχές τα ξυπνούνε από το λήθαργο τσ? αναπαραγωγής κι οι γι ίδιες τα κοιμίζουνε πάλι. Την άνοιξη φουντώνουνε τα κλαδιά κι ανθίζουνε οι κάμποι, την ίδια εποχή κελαηδούνε τα πουλιά και χτίζουνε τσι φωλιές τωνε. Κι ούλα μαζί παίζουνε, καθένα με το τρόπο ντου φυσικά, τα ολόγλυκα ερωτικά παιχνίδια τσ? αναπαραγωγής. Οι σκέψεις μου τουτεσές, μ? αντιγαέρνουνε στσοι περασμένους χρόνους. Ητανε μιαν εποχή στερημένη από ανέσεις κι ευκολίες. Μα όπως αναστορούμαι, οι γι αθρώποι εζιούσανε σε οικογένειες και τα κοπελάκια αναθρέφουντανε μέσα στη ζεστασιά τση μητρικής στοργής. Κι ετσά χωρίς ξελειξίδια, μα με τα κανακέματα τση μάνας εξεπετάγουντανε από την αγκαλιά τση, για να πάνε στο σκολειό, γράμματα για να μάθουνε. Και να θραφούνε με τη πλια γλυκιά παιδική θροφή που ?ναι το παιχνίδι και τα θώριες κι ετσιριτούσανε* συνέχεια στα κλαδερά και τα σώχωρα τρισευτυχισμένα κι ας ήτανε ξυπόλυτα. Κι οι κοπελιές, εδά πάλι οι γι αξέχαστες κουμπάρες. Να στολίζουνε και να νοικοκυρεούνε τσοι τόπους απούχανε διαλεμένους* για το σπιτικό τση καθεμιά για χάρη του παιχνιδιού κι ετσά επερνούσανε οι καιροί κι οι χρόνοι εδιαβαίνανε ώσπου π? αναλικώνουντανε* κι εκείνα και πληθαίνανε οι γι έγνοιες τωνε για τη ζωή. Απόκεια κι ύστερα εσκορπούσανε πλιο το άρωμά τωνε κι εκείνα, όπως τα πούλουδα τσ? άνοιξης κι εκελαηδούσανε σαν τα πουλιά τση. Κι έτσα εγίνουντανε η γι αγγουρίδα μέλι κι αγάλια - αγάλια εχτίζανε τσ? ερωτικές τωνε φωλιές. Κι έτσα μωρέ κοπέλια αγκαλιασμένα με τη φτώχεια, απαλεύανε με τα βάσανα τση καθημερινότητας. Και με την αγάπη ντωνε και την αλληλοεκτίμηση τα χαμηλοτάβανα σπίθια ντωνε τα κάνανε παλάθια. Γιατί ο ιδρώτας ο τίμιος είναι ευλοημένος από το Θεό. Για κείνο και ο Ηρακλης εκέρδισε τσ? άθλους του απού μας σ? εδασκαλεύανε μια φορά οι δασκάλοι μας γιατί εδιάλεξε το δύσκολο δρόμο τσ? Αρετής. Κι ας καταλάβει καθένας πως τσι δυσκολίες και τα βάσανα, το άγχος τσι παραμερίζει. Γιατί σε τουτουσάς τσοι τόπους δεν αναπιάνεται κι ας καταλάβει ακόμη ο καθένας μας πως όπως στρώσει ετσά και θα κοιμηθεί. Το λοιπόν ας αφήσομε τ? απατηλά όνειρα, τ? άστρα και τσοι χρόνους να κάνουνε το έργο απού έχουνε αναλάβει κι εμείς ας βάλουμε το νου μας να δουλέψει σωστά και να διορθώσουμε τσ? απερισκεψίες μας. Και να μη ξεχνούμε πως σημερινοί είμαστε, αύριο όμως ποιος κατέει; Εύχομαι καλή χρήση του νου σ? ούλους.
Το γεροντάκι
Σημειώσεις:
Οπροχθές= προχθές
Επρεμαζώξανε= εσυγκεντρώσανε
Εκαλιμεντευτήκαμε= Εφέραμε καλά αποτελέσματα
Γυρεύω= Ψάχνω
Κατέω= Ξέρω
Ξελιξείδια = Εκλεκτές τροφές
Αναστορούμαι = Θυμούμαι
Αναλικώνομαι = γίνομαι ενήλικος
Απαλεύανε= επροσπαθούσανε
Ασκιά= σκιά
Κανακέματα = Χαϊδολογήματα
Αντιγαέρνω = γυρίζω πίσω
VIDEO 
ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ
Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.