Γράφει ο ΙΩΑΚΕΙΜ ΓΡΥΣΠΟΛΑΚΗΣ*
Στην Ελλάδα το 94,92% των μαθητών που τελειώνουν το Λύκειο εισάγεται ετησίως στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ της χώρας. Το αντίστοιχο ποσοστό στις χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής είναι 17-35%, ενώ υπάρχει ο συνεχής έλεγχος, βάσει του οποίου συνεχίζουν οι ικανότεροι. Ακόμη και στη Μεγάλη Βρετανία η απώλεια μαθημάτων αποτελεί παράγοντα αποβολής από τα Πανεπιστήμια, προκειμένου να διατηρήσουν το επίπεδο σπουδών.
Στην Ελλάδα ακόμη και αν φοιτητής αποτύχει επί σειρά ετών σε όλα τα μαθήματα παραμένει φοιτητής. Εάν δε αναλογιστούμε ότι μόλις το 10 - 15% των κατ? έτος εισαγομένων αποφοιτά στην ώρα του, διαπιστώνουμε ότι δεκάδες χιλιάδες νέων λιμνάζουν στα Πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ αδρανοποιημένοι από το κοινωνικό γίγνεσθαι στις καλύτερες και αποδοτικότερες ηλικίες.
Ακόμη και αν η χώρα μας είχε δημοσιονομικό πλεόνασμα και μηδενικό εξωτερικό χρέος δεν θα σπαταλούσε όλο αυτό το δυναμικό των νέων ανθρώπων για να προφασίζεται ότι σπουδάζει τη νεολαία της. Κατ? ουσίαν το ανοσιούργημα αυτό διαπράττεται, προκειμένου ορισμένοι πολιτικοί να απαλλάσσονται από την βάσανο του προγραμματισμού, ορισμένες δε κοινωνίες της περιφέρειας να επιδίδονται στο άκρως αντιαναπτυξιακό «επάγγελμα» της ενοικίασης κατοικιών και της λειτουργίας καφετεριών.
Η χώρα μας δεν έχει μόνον ανάγκη να μειώσει τις δημόσιες δαπάνες καταργώντας άχρηστες και παρασιτικές Δημόσιες Υπηρεσίες και Οργανισμούς. Εχει ανάγκη να εμπνεύσει τη νεολαία μας να πυκνώσει τις παραγωγικές τάξεις και να της δώσει όραμα. Να την πείσει ότι οφείλει να πάρει το μέγιστο δυνατόν των γνώσεων και των δεξιοτήτων από το Λύκειο (και κυρίως το Επαγγελματικό Λύκειο) και τις Επαγγελματικές Σχολές μονοετούς ή διετούς διάρκειας σπουδών, ώστε να βγούν στον στίβο της ζωής το ταχύτερο δυνατόν με ουσιαστικές και χρήσιμες δεξιότητες και να προωθήσει προς τη δημόσια Ανωτάτη Εκπαίδευση όσους μπορεί να εκπαιδεύσει και όσους χρειάζεται. Να εμπνεύσει τη νεολαία και να την πείσει να ασχοληθεί με τη γεωργία, τον εκσυγχρονισμό των καλλιεργειών, την τυποποίηση των προϊόντων και τα άλλα ταπεινά αλλά χρήσιμα και αποδοτικά επαγγέλματα. Να εμπνεύσει τη νεολαία να επιδοθεί στο επιχειρείν. Κάποτε το δαιμόνιο του Ελληνα ήταν αυτό που τον ώθησε να κατακτήσει τον κόσμο με το εμπόριο, τη ναυτιλία. Το δαιμόνιο του Ελληνα έφερε την Ελλάδα στη δεύτερη θέση των ταχύτερα αναπτυσσομένων χωρών στον κόσμο τη δεκαετία του 1950 και του 1960.
Εκτοτε όμως ήλθε ο λαϊκισμός και η παροχολογία καθώς και η ανοχή στην παραβατικότητα, οι δύο πυλώνες, επί των οποίων πάτησε και δομήθηκε η Μεταπολιτευτική Δημοκρατία μας. Οι κυβερνήσεις του παρελθόντος ικανοποιώντας την απαίτηση της κοινωνίας για μόρφωση, βάσισαν την πολιτική τους στη διόγκωση του Δημοσίου Φορέα με τη δημιουργία αχρείαστων Πανεπιστημίων και ΤΕΙ. Εσπειραν στην ελληνική επικράτεια Ιδρύματα κατακερματισμένα σε τρεις έως έξι πόλεις το καθένα για να εξυπηρετήσουν τις κακώς ερμηνευόμενες κοινωνικές απαιτήσεις. Χρησιμοποίησαν τις προσλήψεις στο Δημόσιο ως τον άξονα της πολιτικής τους εξαπατώντας την ελληνική κοινωνία. Τώρα γευόμαστε όλοι τους καρπούς της αποτυχίας μας, που έχει οδηγήσει σε απόγνωση τους νέους που προσβλέπουν πλέον στη μετανάστευση για να επιβιώσουν.
Ενα μόνο μένει. Ο μεν πρωθυπουργός να παραμερίσει το πολιτικό κόστος, οι δε συμπολίτες να επιδοθούμε σε έναν αγώνα δρόμου αξιοπρέπειας, σκληρής εργασίας, αξιοκρατίας και ενδοσκόπησης. Η κοινωνία ας αντιληφθεί ότι η ίδρυση πανεπιστημιακού Τμήματος στην περιφέρεια δεν αποτελεί παράγοντα ανάπτυξης. Οι τοπικές κοινωνίες ας επανέλθουν στις παραδοσιακές αλλά και σε νέες καινοτόμες ασχολίες και ας αντιληφθούν ότι ο πρόσκαιρος πλούτος, που ήλθε από τα δήθεν πανεπιστημιακά (πόσο μάλλον των ΤΕΙ) Τμήματα που ιδρύθηκαν στις κωμοπόλεις τους, τους αποξένωσε από τις παραγωγικές ασχολίες και, κυρίως, ήλθε με δανεικά χρήματα. Συγχρόνως, ας αντιληφθούν ότι πολλά από τα «Πανεπιστήμιά τους», που ιδρύθηκαν τα τελευταία χρόνια και για τα οποία είναι περήφανοι, όπως λένε, απέχουν παρασάγγας από το να είναι Πανεπιστήμια και από το να παρέχουν γνώσεις χρήσιμες για την κοινωνία. Οι νέοι μας άρχισαν να το αντιλαμβάνονται, αφού ακόμη και με την κατάργηση της βάσης του 10 περίπου 5.000 θέσεις έμειναν κενές σε περιφερειακά «Πανεπιστήμια» και «ΤΕΙ». Αμεση λοιπόν συρρίκνωση των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ, βάσει μελέτης ανάπτυξης, μαζί με την προσαρμογή του πλαισίου λειτουργίας τους στα διεθνή πρότυπα. Οι πειραματισμοί και ο λαϊκισμός κατέστρεψαν ένα ολόκληρο λαό. Ο πρωθυπουργός καλείται τώρα να πάρει πρωτοβουλίες άμεσα και να κόψει τον γόρδιο δεσμό. Τώρα και όχι αύριο, διότι αύριο θα είναι πλέον αργά για μια κοινωνία που φθίνει δραματικά όχι μόνον οικονομικά αλλά κυρίως ηθικά.
*καθηγητής και πρώην
πρύτανης
του Πολυτεχνείου Κρήτης
VIDEO 
ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ
Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.